Έχεις δύο επιλογές..

Τι θα έκανες εσύ; Θα διάλεγες, σίγουρα...

Μην κοιτάξεις για κάτι αστείο σ' αυτό το κείμενο, δεν υπάρχει, μα διάβασέ το.

Η ερώτηση είναι: Θα έκανες την ίδια επιλογή;

Σε ένα δείπνο, για φιλανθρωπικό σκοπό, ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ο πατέρας ενός αυτιστικού παιδιού διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που δεν θα την ξεχάσει κανείς από όσους την άκουσαν εκείνη τη μέρα.

Μετά την τελετή, έκανε μια ερώτηση:
"Όταν η φύση δεν παρεμποδίζεται από εξωτερικές επιρροές, όλα γίνονται τέλεια. Ακόμα ο γιος μου, ο Shay, δεν μπορεί να μάθει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Δεν μπορεί να καταλάβει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Πού είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων στο γιο μου;"

Όλοι στην αίθουσα αναρωτιόνταν σιωπηλά και γεμάτοι απορία.
Ο πατέρας συνέχισε.

"Όταν ένα παιδί σαν τον Shay που είναι πνευματικά ανάπηρο, έρχεται στη ζωή, η ευκαιρία να καταλάβεις την αληθινή ανθρώπινη φύση είναι, το πώς οι υπόλοιποι άνθρωποι θα συμπεριφερθούν σ' αυτό το παιδί."
Και αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που θα σας παρακαλέσω θερμά να διαβάσετε μέχρι το τέλος της..

Ο Shay κι εγώ, περάσαμε έξω από ένα πάρκο, όπου κάποια αγόρια που γνώριζαν τον Shay, έπαιζαν μπέιζμπολ.
Ο Shay με ρώτησε, "μπαμπά, νομίζεις ότι θα μ' αφήσουν να παίξω μαζί τους;"
Εγώ ήξερα ότι τα περισσότερα αγόρια, δεν θα ήθελαν κάποιον σαν τον Shay στην ομάδα τους.
Μα ήξερα, και καταλάβαινα σαν πατέρας, ότι αν του δινόταν η ευκαιρία να παίξει, θα του έδινε πολύ μεγάλη χαρά και επίσης ένα αναγκαίο αίσθημα ένταξης, μαζί με κάποια εμπιστοσύνη που θα γινόταν αποδεκτός από τα άλλα παιδιά, παρά την αναπηρία του.
Πλησίασα λοιπόν ένα από τα παιδιά, και το ρώτησα χωρίς βέβαια να περιμένω και πολλά, αν ο Shay θα μπορούσε να παίξει μαζί τους.
Το αγόρι κοίταξε γύρω του σαν να ζητούσε κάποια υποστήριξη, μα στο τέλος απάντησε, "χάνουμε έξι γύρους, και το παιχνίδι είναι στον όγδοο γύρο. Γιατί όχι, μπορεί να παίξει στην δική μας ομάδα, και θα προσπαθήσουμε να τον βάλουμε να παίξει στον επόμενο γύρο, να αποκρούσει τις βολές αν το θέλει.
Ο Shay πήγε με δυσκολία μέχρι τον πάγκο της ομάδας, για να φορέσει την μπλούζα της ομάδος. Τον παρακολουθούσα με μάτια δακρυσμένα και μια θέρμη στην καρδιά μου.
Τα αγόρια της ομάδας, είδαν την χαρά μου, που τον αποδέχτηκαν στην ομάδα τους.

Στο τέλος του όγδοου γύρου, η ομάδα του Shay νικούσε μερικούς πόντους, αλλά ήταν ακόμη πίσω τρεις πόντους για να κερδίσουν τον γύρο.
Στην αρχή του ένατου γύρου, ο Shay έβαλε το γάντι και έπαιξε δεξιά στο γήπεδο.
Αν και οι μπαλιές δεν ήρθαν προς την κατεύθυνσή του, έδειχνε ενθουσιασμένος, δείχνοντας την χαρά του, και μόνο που βρισκόταν εκεί, χτυπώντας όλο χαρά τα χεράκια του.
Το χαμόγελό του ήταν από το ένα αυτί στο άλλο, όταν με κοίταζε που τον χαιρετούσα από την εξέδρα.

Προς το τέλος του ένατου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε κι άλλους πόντους.
Με δύο παίκτες έξω, και τρεις έξω από την βάση, οι πιθανότητες να κερδίσει γύρους, ήταν κοντά στην βάση, και ο Shay καθορίστηκε σαν ο επόμενος για να αποκρούσει τις βολές.

Σ' αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτήθηκα αν θα αφήσουν τον Shay να δοκιμάσει να αποκρούσει, και να χάσουν τις πιθανότητες να κερδίσουν το παιχνίδι.
Για μεγάλη μου έκπληξη, τον άφησαν!

Όλοι γνωρίζανε ότι ήταν αδύνατον να χτυπήσει ο Shay την μπάλα, τη στιγμή που δεν ξέρει καν, πώς να κρατήσει κατάλληλα το ρόπαλο, πόσο μάλλον να στοχεύσει την μπάλα.
Εντούτοις, ο Shay πήρε θέση.
Ο αντίπαλος παίχτης, που πετάει την μπάλα, αναγνώρισε ότι η ομάδα του Shay έβαλε την νίκη του παιχνιδιού σε δεύτερη μοίρα, για να δώσουν την ευκαιρία στο παιδί αυτό, να χαρεί αυτήν τη στιγμή, γι αυτό και ήρθε πιο κοντά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει να τα καταφέρει ρίχνοντας την μπάλα απαλά στον Shay.

Στην πρώτη προσπάθεια, ο Shay κούνησε αδέξια το ρόπαλο και αστόχησε.
Ο αντίπαλος παίκτης, ήρθε ακόμη πιο κοντά του λίγα βήματα, για να του πετάξει ακόμη πιο απαλά την μπάλα. Ο Shay κούνησε πάλι αδέξια το ρόπαλο, μα αυτή τη φορά βρήκε τυχαία την μπάλα, στέλνοντάς την πολύ κοντά, και μάλιστα σε έναν αντίπαλο.

Το παιχνίδι τώρα, κανονικά θα είχε τελειώσει.
Ο αντίπαλος όμως, σήκωσε την μπάλα, και, ενώ θα μπορούσε να την πετάξει στην πρώτη βάση, βγάζοντας τον Shay έξω από το παιχνίδι, πέταξε επίτηδες την μπάλα πολύ ψηλά, πάνω από το κεφάλι του συμπαίκτη του, και μακριά κι από τους άλλους συμπαίκτες του.

Όλοι στις εξέδρες, και από τις δύο ομάδες, άρχισαν να φωνάζουν, "Shay τρέξε στην πρώτη βάση, τρέξε, τρέξε..."
Ποτέ στη ζωή του ο Shay δεν έτρεξε τόσο μακριά, μα έφτασε στην πρώτη βάση γεμάτος ενθουσιασμό και με ορθάνοιχτα από χαρά μάτια, κοιτώντας γύρω του απορημένα και σαστισμένα, να καταλάβει τι άλλο πρέπει τώρα να κάνει...
Η εξέδρα συνέχισε τότε, "Shay, τρέξε στη δεύτερη βάση, Shay τρέξε...τρέξε...."
Με την ανάσα κομμένη και άτσαλα, έτρεξε προς τη δεύτερη βάση. Μέχρι όμως να φτάσει ο Shay στη δεύτερη βάση, ο δεξιός αντίπαλος είχε ήδη πιάσει την μπάλα.
Ήταν ο μικρότερος της αντίπαλης ομάδας, και είχε πλέον όλη την ευκαιρία, να γίνει ο ήρωας της ομάδας του.
Θα μπορούσε να πετάξει την μπάλα στον συμπαίκτη της δεύτερης βάσης, όπου θα έβγαζε έξω τον Shay, μα κατάλαβε τις προθέσεις του συμπαίκτη του που έριχνε τις βολές, και την έριξε ψηλά, προς τον συμπαίκτη της τρίτης βάσης.

Ο Shay έτρεξε προς την τρίτη βάση σαν ξετρελαμένος, καθώς οι παίκτες της ομάδας του έτρεξαν κι εκείνοι προς τη βάση.
Όλοι φωνάζαμε, "Shay, Shay, Shay!!!"

Ο Shay έφτασε στην τρίτη βάση, αλά με την κρυφή βοήθεια του αντίπαλου παίχτη της τρίτης βάσης, ο οποίος σταμάτησε να τρέχει να προλάβει την μπάλα, για να δείξει στον Shay την σωστή κατεύθυνση, το πού ήταν η τρίτη βάση, λέγοντάς του "από 'δώ,! από 'δώ Shay.."
Καθώς ο Shay πέρασε από την τρίτη, τα αγόρια και τ ων δύο ομάδων και οι θεατές στις εξέδρες, ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας "Shay, τρέξε στη βάση ένα τώρα, τρέξε στη βάση ένα.."
Ο Shay έφτασε στη βάση, πάτησε στον βατήρα, κερδίζοντας το παιχνίδι, και όλοι τον ζητωκραύγασαν σαν τον ήρωα, που βοήθησε να νικήσει η ομάδα.

Εκείνη την ημέρα, συνέχισε με δάκρυα ο πατέρας, τα αγόρια και από τις δύο ομάδες, και ο κόσμος στις εξέδρες, βοήθησαν να φέρουν ένα κομμάτι αληθινής αγάπης και ανθρωπιάς σ' αυτόν τον κόσμο, να δώσουν χαρά σε μια ψυχούλα, που τόσο την λαχταρούσε και που τόσο την είχε ανάγκη.

Ο Shay δεν τα κατάφερε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, πέθανε εκείνο τον χειμώνα, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ, πώς ήταν ο "ήρωας" που με έκανε τόσο χαρούμενο εκείνη την ημέρα, και την χαρά που έδωσε στην μητέρα του, και που με δάκρυα αγκάλιασε τον μικρό της ήρωα σαν πήγαμε σπίτι.

Και τώρα, κυρίες..., κύριοι..., ο επίλογος.

Υπάρχουν χιλιάδες ανέκδοτα που στέλνονται δια μέσου internet, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Μα όταν πρόκειται για ιστορίες που έχουν να κάνουν με επιλογές ζωής, οι άνθρωποι διστάζουν.
Το ακατέργαστο, το χυδαίο, και συχνά άσεμνο, περνάει ελεύθερα μέσω του κυβερνοχώρου, αλλά η δημόσια συζήτηση για την ευπρέπεια, πάρα πολύ συχνά καταστέλλεται, ακόμη και στα σχολεία η και τους εργασιακούς χώρους μας.

Εάν σκέφτεσαι να προωθήσεις αυτό το κείμενο, πιθανότατα θα κάνεις ίσως επιλογή, στα άτομα στα οποία θα το στείλεις.
Θεωρώ προσωπικά πως ανήκω στα άτομα, που πιστεύουν πως μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Όλοι έχουμε χιλιάδες ευκαιρίες στην καθημερινή μας ζωή, να καταλάβουμε την φυσική τάξη των πραγμάτων.
Τόσες πολλές, φαινομενικά τετριμμένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ δύο ανθρώπων, μας δίνουν μια επιλογή:
Περνάμε κατά μήκος ενός μικρού σπινθήρα αγάπης και ανθρωπιάς;
ή παραβλέπουμε κάθε ευκαιρία, αφήνοντας αυτόν τον κόσμο ακόμη πιο κρύο;

Ένας σοφός είπε κάποτε, "κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιο αδύναμους ανάμεσά της"

Τώρα έχεις δύο επιλογές για το κείμενο που διάβασες..
Διαγραφή, δηλαδή δεν του δίνεις σημασία, ή..
Προώθηση, δηλαδή, αναδημοσίευσέ το...

Να έχεις μια χαρούμενη ημέρα, να έχεις μια "Shay day!"
Κάνε το σωστό, προώθησέ το, δώσε μια ακόμη μικρή ελπίδα στο να καλυτερέψει ο κόσμος μας, να γίνει πιο ανθρώπινος, πιο συμπονετικός, πιο αγνός..

...και, χαμογέλα!!! ...μας παρακολουθούν παιδιά.

Παγκόσμια ημέρα κατά του αιματοβαμμένου εμπορίου της γούνας

WORLDWIDE FUR FREE FRIDAY

Παγκόσμια ημέρα κατά του αιματοβαμμένου εμπορίου της γούνας. Ενός εμπορίου που με σκοπό το κέρδος κακοποιεί ανελέητα με τους πιο βάναυσους τρόπους αθώα ζώα που είχαν την ατυχία να γεννηθούν με όμορφη γούνα! Κάθε χρόνο περισσότερα από 50 εκατομμύρια γουνοφόρα ζώα (μινγκ, αλεπού, τσιντσιλά, ρακούν, κτλ.) χωρίς να υπολογίζονται τα εκατομμύρια κουνέλια, βρίσκουν φρικτό θάνατο που περιλαμβάνει μεθόδους όπως ηλεκτροπληξία στον πρωκτό, κρέμασμα, πνίξιμο, κτυπήματα στο κεφάλι, σπάσιμο λαιμού, και εισπνοή τοξικού αερίου για να μη καταστραφεί η γούνα τους. Τις περισσότερες φορές γδέρνονται ενώ διατηρούν ακόμη τις αισθήσεις τους.

Οι διαμαρτυρίες σε όλο τον κόσμο από εκατομμύρια ευαισθητοποιημένους ανθρώπους, η εγκατάλειψη της αληθινής γούνας από πολλούς σχεδιαστές και καταστήματα, αλλά και η άρνηση ολοένα και περισσότερων διασημοτήτων να φορέσουν αληθινή γούνα, στέλνουν ένα ηχηρό μήνυμα, ότι ο βασανισμός και η θανάτωση των ζώων για τη μόδα δεν είναι αποδεκτά!

Σε ολόκληρο τον κόσμο οργανώσεις για τα δικαιώματα των ζώων έχουν ξεκινήσει έναν μακροχρόνιο αγώνα με σκοπό την απαγόρευση της εκτροφής γουνοφόρων ζώων, καθώς και την κατάργηση εισαγωγής γούνας από άλλα κράτη. Στο Ισραήλ υπάρχει νομοσχέδιο για ολική κατάργηση του εμπορίου της γούνας (εκτροφή και εισαγωγή).

Στην Ελλάδα μπορεί οι πωλήσεις στο εσωτερικό της χώρας να βρίσκονται σε ύφεση, όμως στις  χώρες της ανατολικής Ευρώπης καθώς και στην Κίνα, παρατηρείται αύξηση των πωλήσεων με αποτέλεσμα οι έλληνες γουνοποιοί να στρέφονται στην ενίσχυση των εξαγωγών προς τις χώρες αυτές.

Όμως ο βασανισμός και η θανάτωση των ζώων δε μπορεί να αποτελεί κλάδο προς ανάπτυξη!

Η Παγκόσμια Παρασκευή Κατά της Γούνας (WFFF) είναι μία από τις πιο σημαντικές παγκόσμιες ημέρες δράσης στην ιστορία των δικαιωμάτων των ζώων, με περισσότερες από 120 κινητοποιήσεις σε όλο τον κόσμο.
Ενώνουμε και τη δική μας φωνή με τους χιλιάδες πολέμιους της γούνας σε όλο τον κόσμο, με σκοπό να αποκαλύψουμε το πραγματικό πρόσωπο της βρώμικης αυτής βιομηχανίας και να στείλουμε ένα μήνυμα σε όλους όσους κερδοσκοπούν από την κακοποίηση των ζώων!

Ο χρόνος τους τελειώνει και θα κάνουμε τα πάντα για να τελειώσει όσο πιο σύντομα γίνεται!!!

Καλούμε κάθε φιλοζωικό σωματείο και κάθε ευαισθητοποιημένο πολίτη να ενισχύσει την παγκόσμια αυτή κινητοποίηση συμμετέχοντας στη διαμαρτυρία αλλά και διοργανώνοντας παρόμοιες κινητοποιήσεις σε άλλες πόλεις της Ελλάδας!

Παρασκευή 26 Νοεμβρίου 2010 - Πλατεία Συντάγματος 18:30

Μην πετάτε τα βιβλία σας...

Πρωτοβουλία της ΟΙΚΙΠΑ για επαναχρησιμοποίηση των βιβλίων.

Μην πετάτε τα παλιά σας βιβλία. Φέρτε τα σε μας για να τα προωθήσουμε σε σχολεία, ιδρύματα, συλλόγους και φυλακές. Αυτό τονίζει σε ανακοίνωσή της η Οικολογική Κίνηση Πάτρας η οποία συνεχίζει για δεύτερη χρονιά το πρόγραμμα επαναχρησιμοποίησης των βιβλίων.

Σε ανακοίνωση που εξέδωσαν τα μέλη της ΟΙΚΙΠΑ αναφέρουν τα εξής:

Όπως κάναμε πέρυσι, έτσι και φέτος, προτιθέμεθα να σας βοηθήσουμε στην…επαναχρησιμοποίηση των βιβλίων σας.

Αν λοιπόν έχετε στο σπίτι βιβλία σε καλή κατάσταση, που θέλετε να «ξεφορτωθείτε» επειδή τα έχετε διαβάσει, ή σας περισσεύουν ή …δεν έχετε πια πού να τα βολέψετε, φέρτε τα σε μας. Αναλαμβάνουμε να τα προωθήσουμε σε βιβλιοθήκες σχολείων, πολιτιστικών συλλόγων ή και των φυλακών της περιοχής μας!

Φέτος ξεκινάμε νωρίτερα να τα μαζεύουμε, μήπως και προλάβουμε να τα χαρίσουμε σαν «μποναμά» για τις γιορτές που έρχονται!

Από Τρίτη 16-11-2010 μέχρι και Παρασκευή 17-12-2010 κάθε μέρα, εκτός Δευτέρας και Σαββατοκύριακου, και ώρα  7-9 το απόγευμα, μπορείτε να φέρνετε τέτοια βιβλία στο στέκι της ΟΙΚΙΠΑ  (Βύρωνος 20^Α, στα Ψηλά Αλώνια).

Σας περιμένουμε!

Να σημειωθεί ότι πέρυσι πάνω από 600 βιβλία συγκεντρώθηκαν στα γραφεία της ΟΙΚΙΠΑ και αφού έγινε η σχετική διαλογή προωθήθηκαν στη βιβλιοθήκη των φυλακών Αγίου Στεφάνου, στο ίδρυμα «Μέριμνα Θηλέων», στο «Σκαγιοπούλειο» και σε βιβλιοθήκες συλλόγων της περιοχής.

Για πληροφορίες επικοινωνήστε με τα τηλέφωνα:

6936 511 013 (Κουτρούμπας Θωμάς)

6978 670 993 (Σουπιώνη Μάγδα)

Ψωμί, παιδεία, ελευθερία...

Tου Δημήτρη Μυ

Μοιάζει με (κακό) όνειρο αλλά η χώρα έχει ήδη επιστρέψει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε πριν 37 χρόνια: Τότε, στο Πολυτεχνείο στις 17 Νοέμβρη του 1973 το σύνθημα «ψωμί παιδεία ελευθερία» συνόψισε τα αιτήματα της ελληνικής κοινωνίας. Υπάρχουν άραγε τρεις άλλες λέξεις εξ ίσου δυνατές για να περιγράψουν τα σημερινά μας αιτήματα;
Σήμερα η χώρα δεν στενάζει κάτω από τη μπότα των συνταγματαρχών, αλλά κάτω απ’ τις ερπύστριες των δανειακών συμβάσεων των πιστωτών της. Η κυβέρνηση ακολουθώντας κατά γράμμα τους όρους του μνημονίου προχωρά ταχύτατα στην απορρύθμιση της οικονομίας. Η ανεργία εκτοξεύεται στα ύψη. Οι μισθοί και συντάξεις περικόπτονται, τα εισοδήματα από την εργασία εξανεμίζονται από την άγρια φορολογία. Μεγάλα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας, λένε ήδη το «ψωμί ψωμάκι».
Μαριονέτες των ΗΠΑ οι συνταγματάρχες της ελληνικής δικτατορίας «ολοκλήρωσαν την αποστολή» τους και παραμερίστηκαν με την τραγωδία της Κύπρου. Τα νήματα, ωστόσο, που κίνησαν τους πρωταγωνιστές της μεταπολιτευτικής ελληνικής πολιτικής σκηνής δεν είναι ευδιάκριτα. Ευδιάκριτα είναι τα αποτελέσματα των επιλογών τους: Οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις κατάφεραν να αποβιομηχανοποιήσουν τη χώρα (δεν φτιάχνουμε ούτε οδοντογλυφίδες) να τινάξουν στον αέρα την γεωργία, να καταστρέψουν την αλιεία. Κατάφεραν να μετατρέψουν τη χώρα σε φούσκα η οποία τελικά έσκασε...
Ο πρωθυπουργός, μιλώντας για την τρέχουσα πολιτική κατάσταση δεν έκρυψε ότι η Ελλάδα είναι υπό περιορισμένη κυριαρχία. Η φράση του, ωστόσο, περιγράφει την μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι χώρα βρίσκεται σήμερα μέσα στο στενό κορσέ του μνημονίου (των δανειστών της) γιατί οι βασικές πολιτικές- οικονομικές επιλογές των τελευταίων 37 μεταπολιτευτικών χρόνων έγιναν καθ’ υπαγόρευση προστατών, εταίρων, «συμμάχων» , τις περισσότερες δε φορές, με το αζημίωτο...
Ο φαύλος κύκλος αυτών των επιλογών που κατέστρεψαν τη χώρα σήμερα διευρύνεται αφού ως απαραίτητο «φάρμακο» για την αντιμετώπιση της κρίσης προβάλλεται το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και κάθε πλουτοπαραγωγικού πόρου της χώρας.
Η «σιωπή» με την οποία η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί την καταστροφή δεν οφείλεται, δυστυχώς, μόνο στο σοκ που υφίσταται εδώ και ένα χρόνο. Το μεταπολιτευτικό σύστημα εξουσίας φρόντισε να υπονομεύσει το εκπαιδευτικό σύστημα, να ενσωματώσει τη διανόηση και να προβάλλει πρότυπα- σκουπίδια: Αμόρφωτοι, οπαδοί του άρπα κόλα, της αρπαχτής και του βολέματος, πριμοδοτήσαμε τις ηγεσίες που μας ταιριάζουν.
Σήμερα καθώς δυσκολευόμαστε να αντιληφθούμε που βρισκόμαστε (όπως και τις ευθύνες μας) ίσως μια λύση είναι να ξεκινήσουμε από τα απλά και αυτονόητα φωνάζοντας με όλη μας τη δύναμη: Ψωμί, παιδεία, ελευθερία.

Πηγή : Το Ποντίκι

Ανεξέλεγκτη χωματερή στο Καστρίτσι καταγγέλλει η Οικολογική Κίνηση Πάτρας

Ανεξέλεγκτη χωματερή κοντά σε ερευνητικά κέντρα  στο Καστρίτσι  καταγγέλλει, σε ανακοίνωση που εξέδωσε, η Οικολογική Κίνηση Πάτρας.

«Πλήθος από παλιά ελαστικά αυτοκινήτων, μπάζα, ξύλα, πλαστικές συσκευασίες δεν επιβαρύνουν μόνο το τοπίο αλλά και δημιουργούν κινδύνους για την υγεία. Και αυτό γιατί, σύμφωνα με μαρτυρίες περιοίκων, μέχρι πρόσφατα γινόταν εκεί καύση των παλιών ελαστικών, προκειμένου να απομείνει το μέταλλο που περιέχουν, κάτι που συνεπάγεται έκλυση καρκινογόνων αερίων», επισημαίνεται στην ανακοίνωση.

«Ο χώρος βρίσκεται στην οδό Σταδίου,  στο δρόμο που ανεβαίνει στο Καστρίτσι και κατά πληροφορίες, είναι έκτασης περί τα 14 στρέμματα, περιφραγμένος αλλά με ανοικτή την είσοδο και  ανήκει σε επιχειρηματία του χώρου της εστίασης».

«Θεωρούμε ντροπή να βρίσκεται ανάμεσα σε Καστρίτσι και Πλατάνι, περιοχές πανάκριβες και ιδιαίτερης αισθητικής αξίας, ένας χώρος ανεξέλεγκτης απόθεσης απορριμμάτων, στον οποίο μάλιστα είναι πιθανή και η ανοικτή καύση ελαστικών», τονίζεται στην ανακοίνωση.

«Ζητάμε να γίνει άμεσα αυτοψία των αρμόδιων υπηρεσιών, να ληφθούν μέτρα απομάκρυνσης των απορριμμάτων και να παύσει η ανεμπόδιστη πρόσβαση οποιουδήποτε σ΄αυτόν. Δηλώνουμε ότι δεν θα σταματήσουμε να παρακολουθούμε το χώρο ώσπου γίνουν τα οφειλόμενα και να παύσει να αποτελεί εικόνα ντροπής και πηγή κινδύνων υγείας», καταλήγει η ανακοίνωση.

Πηγή : econews

Μήπως χάνουμε την ουσία της ζωής μας;

Aφιερωμένο σε όσους κοιτάζουν, χωρίς να βλέπουν,
σε όσους ακούν, χωρίς ν αφουγκράζονται

σε όσους καταλαβαίνουν, αλλά δεν εννοούν.

Σε όλους τους βιαστικούς της εποχής μας,

τους εργασιακά πολυάσχολους,

τους κουρασμένους,

τους αδιάφορους.

Σε όλους εμάς που οι αισθήσεις μας δεν “πιάνουν” την ομορφιά γύρω μας,

που δε βλέπουμε το πρόσωπο του άλλου,

που γίναμε χλιαροί στην αγάπη!

Μια ιστορία απλή..έτσι για να δακρύσουμε λίγο..

Ουάσιγκτον. Σταθμός του μετρό. Ένα κρύο πρωινό τον Γενάρη του 2007.

Έπαιξε έξι κομμάτια του Μπαχ για περίπου 45 λεπτά.                 Στο διάστημα αυτό, περίπου 2 χιλιάδες άτομα πέρασαν από το σταθμό, οι περισσότεροι καθ’ οδόν για τη δουλειά τους. Μετά από 3 λεπτά ένας μεσήλικας πρόσεξε ότι κάποιος έπαιζε μουσική. Βράδυνε το βήμα του, σταμάτησε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά προχώρησε βιαστικός για τον προορισμό του.

4 λεπτά αργότερα ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολάριο: μια γυναίκα έριξε τα χρήματα στο κουτί του και χωρίς να σταματήσει συνέχισε το δρόμο της.

6 λεπτά, ένας νεαρός έγειρε στον τοίχο για να τον ακούσει, μετά κοίταξε το ρολόι του και συνέχισε να περπατά.

10 λεπτά, ένα αγοράκι 3 ετών σταμάτησε, αλλά η μητέρα του το έσυρε βιαστικά να συνεχίσει, καθώς το παιδί σταμάτησε για να δει τον βιολιστή. Τελικά η μητέρα έσπρωξε δυνατά το παιδί και το παιδί ξανάρχισε να περπατά γυρνώντας ολοένα το κεφάλι προς τα πίσω. Την ίδια αντίδραση είχαν και πολλά άλλα παιδιά. Όλοι, χωρίς εξαίρεση, οι γονείς τα πίεζαν να προχωρήσουν.

45 λεπτά: ο μουσικός συνέχισε να παίζει. Μόνον 6 άνθρωποι είχαν για λίγο σταματήσει. Περίπου 20 άτομα του άφησαν χρήματα χωρίς να διακόψουν το ρυθμό τους. Συγκέντρωσε συνολικά 32 δολάρια.

1 ώρα: τελείωσε το παίξιμο και μια σιγή απλώθηκε παντού. Κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε ούτε υπήρξε έστω κάποιο ίχνος αναγνώρισης.

Κανείς δεν το ‘ξερε, αλλά ο βιολιστής ήταν ο Τζόσουα Μπελ, ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου. Έπαιξε ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια που έχουν ποτέ γραφτεί, με ένα βιολί αξίας 3.5 εκατομμυρίων δολαρίων. Δύο μέρες νωρίτερα, ο Τζόσουα Μπελ γέμισε ασφυκτικά ένα θέατρο στη Βοστόνη, σε συναυλία που η μέση τιμή του εισιτηρίου άγγιξε τα 100 δολάρια.

Πρόκειται για πραγματικό γεγονός.

Ο Τζόσουα Μπελ έπαιξε ινκόγκνιτο στο σταθμό του μετρό στα πλαίσια ενός κοινωνιολογικού πειράματος που οργάνωσε η Ουάσιγκτον Ποστ για την αντίληψη, το γούστο και τις προτεραιότητες των ανθρώπων. Το ερώτημα που προέκυψε:        σε ένα ουδέτερο περιβάλλον και σε ακατάλληλη ώρα, μπορούμε να αντιληφθούμε την ομορφιά;

Σταματούμε για να την απολαύσουμε;

Αναγνωρίζουμε το ταλέντο όταν εκδηλώνεται σε ασυνήθιστα χωροχρονικά πλαίσια;

Ένα συμπέρασμα που πιθανώς μπορεί να εξαχθεί από το συγκεκριμένο πείραμα είναι:

Αν δεν έχουμε ένα λεπτό για να σταματήσουμε και ν’ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου να παίζει ένα από τα ωραιότερα κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ, με ένα από τα ομορφότερα μουσικά όργανα …. πόσα άλλα πράγματα χάνουμε άραγε;

Πηγή :Kosmaser’s Weblog

Φωλιές πελαργών από τη ΔΕΗ σε Κοτύχι - Στροφυλιά

 Πέντε φωλιές για πελαργούς τοποθετήθηκαν προχθές πάνω σε στύλους της ΔΕΗ στις περιοχές Λάπα και Μετοχίου στην Αχαΐα, για να φιλοξενήσουν τις οικογένειες των μεγαλόσωμων πτηνών και να αποφευχθούν θανατηφόρα ατυχήματα σε αυτά και τα μικρά τους, ύστερα από αίτημα του Φορέα Διαχείρισης του Εθνικού Πάρκου «Κοτυχίου-Στροφυλιάς» που προστατεύεται από τη διεθνή Σύμβαση Ramsar.

  Η τοποθέτηση των τεχνητών φωλιών έγινε από ειδικό συνεργείο της ΔΕΗ με ειδικό γερανοφόρο όχημα. Η ΔΕΗ ανέλαβε και το κόστος για την κατασκευή τους, τοποθετώντας για την προστασία των πελαργών από την ηλεκτροπληξία, σε διάφορα σημεία ενδεδειγμένα μονωτικά χιτώνια εναέριων αγωγών, καθώς και καλύμματα μονωτήρων.

Σύμφωνα με το Φορέα Διαχείρισης, κάθε άνοιξη τα τελευταία χρόνια, μια ολιγομελής ομάδα πελαργών επισκέπτονται τον πανέμορφο υγρότοπο κινούμενοι ανάμεσα στο Μετόχι και τη Λάπα. Με βάση τα στοιχεία του Ελληνικού Κέντρου Περίθαλψης Αγριων Ζώων, το 80% των πελαργών φωλιάζουν σε στύλους της ΔΕΗ και η τακτική παρουσία των πουλιών την εποχή της αναπαραγωγής οδήγησε το Φορέα Διαχείρισης να αιτηθεί στη ΔΕΗ την τοποθέτηση τεχνητών φωλιών.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας, οι πρώτοι πελαργοί φτάνουν στην Ελλάδα στα μέσα Μαρτίου και τα ώριμα άτομα συνήθως επιστρέφουν στον τόπο όπου γεννήθηκαν. Πρώτοι φτάνουν οι αρσενικοί και δουλειά τους είναι να εγκατασταθούν σε μια υπάρχουσα φωλιά, κατά προτίμηση τη δική τους από την προηγούμενη χρονιά.

Η κοινή δράση του Φορέα Διαχείρισης και της ΔΕΗ έχει στόχο να προσελκύσει και άλλα ζευγάρια να εγκατασταθούν στην περιοχή την επόμενη άνοιξη. Σε κάθε περίπτωση, η παρουσία έστω και του ενός ζευγαριού καταδεικνύει τη μεγάλη οικολογική αξία του συμπλέγματος των μόνιμων και εποχικών υγροτόπων του Εθνικού Πάρκου Κοτυχίου-Στροφυλιάς.

ΜΑΚΗΣ ΝΟΔΑΡΟΣ

Πηγή : Ελευθεροτυπία

«Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα!»

Του Γιώργου Μάλφα, θεολόγου    malfasg@gmail.com                                               

           

Εβδομήντα χρόνια μετά…

Γιορτάζεις την Εθνική Αντίσταση του Λαού μας, τραγουδάς «γυναίκες Ηπειρώτισσες», υψώνεις αμήχανα σημαίες, χορεύεις από κεκτημένη συνήθεια στις πλατείες… Φέτος όμως, δυσκολεύεσαι να πεις το «ΟΧΙ». Δεν είσαι  σίγουρος, αμφιβάλλεις. Φοβάσαι τους συνειρμούς, τις πιθανές παρεξηγήσεις. Τρέμεις τις συνέπειες…

Χρόνια τώρα, επαναλάμβανες τελετουργικά μονότονα το «ΟΧΙ» του παππού σου. Καμάρωνες τη θυσία του, θριαμβολογούσες αδαπάνητα για τα κατορθώματα και τους ηρωισμούς της γενιάς του. Στις δεκαετίες όμως που ακολούθησαν κατασπατάλησες νωχελικά την ελευθερία που σου χάρισε! Έφτιαξες τη ζωή σου… Το δικό σου, επιτέλους, σπίτι, και το δικό σου εξοχικό. Έκανες ταξίδια μακρινά και πολυδάπανα, σε προορισμούς εξωτικούς. Αγόρασες πρώτο και μετά δεύτερο αυτοκίνητο. Χρεώθηκες ασυλλόγιστα δάνεια, δόσεις και κάρτες που αφειδώς σου πρόσφεραν οι τράπεζες. Μπούχτισες τα παιδιά σου φροντιστήρια και ιδιαίτερα, να σπουδάσουν προσοδοφόρα επαγγέλματα, να γίνουν υψηλόβαθμα «στελέχη διοίκησης επιχειρήσεων». Εκμεταλλεύτηκες, με όλους τους δυνατούς τρόπους, τους μετανάστες που είχαν την ανάγκη σου, για να μαζέψουν τις ελιές σου, να χτίσουν και να καθαρίσουν το σπίτι σου, να… φυλάξουν τα παιδιά σου. Έπαιξες στο Χρηματιστήριο το κληρονομημένο βιος των γονιών σου και αγόρασες «αέρα» που σου πούλησαν οι αετονύχηδες της ελεύθερης αγοράς. Συναλλάχθηκες μ’ αυτό το άθλιο κράτος κάτω απ’ το τραπέζι κάμποσες φορές, δεν θυμάσαι και συ πόσες… για τη στρατιωτική θητεία του γιου σου, το διακανονισμό της εφορίας, το αυθαίρετο δίπλα στη θάλασσα, το διορισμό στην επίζηλη δημοσιοϋπαλληλία, τη λίστα αναμονής σε κάποιο νοσοκομείο. Διασκέδασες την πλήξη σου βόσκοντας αμέριμνα στα λιβάδια της τηλεόρασης, κάνοντας φωτοσύνθεση με την προπαγάνδα και το γούστο των αχρείων της κάθε εξουσίας. Ατίμασες την ψήφο σου ξανά και ξανά για μια «εξυπηρέτηση», εκδούλευση των φαύλων της κομματοκρατίας, των επαγγελματιών και των κληρονόμων της πολιτικής.

Φέτος όμως, τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά. Η γιορτή δεν είναι πια γιορτή. Μεγάλα λόγια δεν βγαίνουν απ’ το στόμα. Φειδωλή και ντροπαλή η εθνική σου αξιοπρέπεια προσποιείται, καμώνεται πως γιορτάζει κάτω απ’ το αυστηρό βλέμμα της επιτήρησης.  Στενάχωρα όλα. Μέσα μας, γύρω μας, παντού. «Το αδιέξοδο της χώρας στις ψυχές των κατοίκων της». Πατρίδα υποτελής και υπόχρεη. Πατρίδα «πεδίο βολής φθηνό». Πατρίδα έρμαιο της απληστίας των τοκογλύφων, των ισχυρών του χρήματος, των δανειστών που γυρεύουν πίσω τα λεφτά τους. Σε υποτιμούν σήμερα άμοιρη πατρίδα μου για να σε αγοράσουν τζάμπα αύριο.

Πεθαίνω σαν χώρα! Ακούς την κραυγή; Βλέπεις και συ το κακό που μας βρήκε; «Όποιος δεν έχει δει ανθρώπους να πεθαίνουν σφυροκοπημένοι από αόρατο χέρι στους δρόμους, δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει και τι είναι ο θάνατος μιας χώρας…». 

Πατρίδα, κατοχή και αντίσταση: κι αν οι λέξεις άδειασαν με τα χρόνια, δεν φταίνε οι λέξεις, οι ζωές μας άδειασαν! Πριν λιποψυχήσουν οι λέξεις, λιποψυχεί το φρόνημα των ανθρώπων, η θέληση των λαών να παραμείνουν αδούλωτοι. Όχι παιχνίδια με τις λέξεις! Ποιος δικαιούται να μιλάει στη γιορτή σήμερα για πατρίδα, για κατοχή και αντίσταση; Οι πατριδοκάπηλοι που κάθε φορά, την κρίσιμη στιγμή, συνθηκολογούσαν με τον κατακτητή; Ή μήπως, οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ που εγκατέλειπαν την πατρίδα και το λαό την ώρα της μάχης, για να επιστρέψουν κατόπιν ως εθνοσωτήρες και ελευθερωτές;

«Ποιος είναι, λοιπόν, πατριώτης;»

Ο Άρης Βελουχιώτης, το τραγικό αυτό σύμβολο της Αντίστασης του Λαού μας, έχει κάτι να σου πει: «Ποιος είναι ο πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει νάβρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι’ αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο που διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά, αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, όπου βρει κέρδη, δεν μπορούν να κινηθούν και παραμένουνε μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουνε τα κεφάλαιά τους από τη χώρα ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;»

Εδώ θα παραμείνουμε, δε θα φύγει κανείς, κυνηγημένε απ’ όλους Καπετάνιε! Εδώ, να φυλάμε τα πεζούλια που μας άφησες! Θα μοιραστούμε αν χρειαστεί ακόμη και τη φτώχια μας, την ανάγκη, την οργή μας, μα δεν θα εγκαταλείψουμε. Γι’ αυτό…

«Τα καράβια μου καίω / δεν θα πάω πουθενά…                
Κι ας μη μου ’χεις χαρίσει ποτέ / ένα χάδι ως τώρα / πάντα εδώ θα γυρνώ        
από πείσμα και τρέλα θα ζω / σε τούτη τη χώρα / ώσπου να βρω νερό        
γιατί ανήκω εδώ.                                                                                       

Σταυρωμένη πατρίδα / μες στα μάτια σου είδα / της ανάστασης φως».        

(Τα καράβια μου καίω, Ν. Πορτοκάλογλου)

                                                                                                     Πάτρα, Οκτώβριος 2010

Βιομηχανίες χορηγοί αρνητών της κλιματικής αλλαγής

Ορισμένες από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες της υφηλίου χρηματοδοτούσαν Αμερικανούς γερουσιαστές που αμφισβητούν ότι ο κίνδυνος της κλιματικής αλλαγής είναι εφικτός, αποκάλυψε έκθεση του Ευρωπαϊκού Δικτύου Δράσης για το Κλίμα. 

Ανάμεσα τους οι γερμανικές Bayer και BASF και οι γαλλικές Lafarge και GDF-Suez. Πρόκειται για μερικούς από τους μεγαλύτερους παραγωγούς διοξειδίου του άνθρακα στην Ευρώπη. 

Σύμφωνα με την έκθεση, έδωσαν φέτος χορηγίες τουλάχιστον 306.000 δολαρίων στους Αμερικανούς πολιτικούς. Η έκθεση βασίζεται σε στοιχεία που δημοσιοποίησε τον Οκτώβριο η ομοσπονδιακή εκλογική επιτροπή των ΗΠΑ, εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών. Ενδεικτικά, η γαλλική τσιμεντοβιομηχανία Lafarge πλήρωσε 34.500 δολάρια και η GDF-Suez 21.000 δολάρια. Η γερμανική BASF έδωσε 61.500 δολάρια. Περισσότερο "ανοιχτοχέρα" ήταν η φαρμακοβιομηχανία Bayer που πλήρωσε 108.000 δολάρια. 

Μέλη τoυ Ευρωπαϊκού Δικτύου Δράσης για το Κλίμα είναι 130 μη κυβερνητικές οργανώσεις. 

Πηγή : Ελευθεροτυπία

Οι καλύτερες φωτογραφίες άγριας ζωής για το 2010

Την επίδραση του ανθρώπου στη φύση έχει ως κύριο θέμα η φετινή έκθεση «Veolia Environment Wildlife Photographer of the year», την οποία διοργανώνουν από κοινού το βρετανικό μουσείο Φυσικής Ιστορίας και το περιοδικό BBC Wildlife. Οι εκατό καλύτερες φωτογραφίας, χλωρίδας αλλά και πανίδας, θα εκτεθούν στο μουσείο Φυσικής Ιστορίας στο Λονδίνο. 

Κάθε χρόνο χιλιάδες καβούρια ξεπροβάλλουν από τα βάθη της θάλασσας στην Αυστραλία και στοιβάζονται το ένα πάνω στο άλλο, σχηματίζοντας τεράστια πυργάκια. Σκοπός να προστατευτούν από τους εχθρούς τους, αλλά και να βρουν κάποιο ταίρι.

Ο φωτογράφος είχε σκοπό να φωτογραφίσει τα πιράνχας στο ποτάμι αυτό της Βραζιλίας. Οι ενέργειές του, όμως, προσέλκυσαν κι αυτόν τον κροκόδειλο Καϊμάν, ο οποίος θέλησε να δει τι συμβαίνει.

 Η περιέργεια της συγκεκριμένης χελώνας Καρέτα Καρέτα για το δίχτυ που βρέθηκε στη θάλασσα μεταξύ Βαρκελώνης και Βαλεαρίδων νήσων την είχε καταδικάσει σε αργό, βασανιστικό θάνατο. Είχε μπλεχτεί σε αυτό και προσπαθούσε ώρα να ξεφύγει, πριν την απελευθερώσει, εν τέλει, ο φωτογράφος.

Πέντε ολόκληρες ημέρες ακολουθούσε ο φωτογράφος τους συγκεκριμένους γατόπαρδους για να απαθανατίσει μια σκηνή κυνηγιού. Την τελευταία μέρα κι αφού κατάφερε να βρει την τοποθεσία του αγαπημένου «μεζέ» των αιλουροειδών μέσα στο εθνικό πάρκο, κατάφερε να τραβήξει τη φωτογραφία που ήθελε.

Αφού πέρασε ώρες στα βάθη του υγρού δάσους της Κόστα Ρίκα, ο συγκεκριμένος φωτογράφος συνειδητοποίησε ότι τα μυρμήγκια είναι πολύ πιο δραστήρια τις βραδινές ώρες, συχνά κόβοντας και μεταφέροντας κομμάτια φύλλων πολύ μεγαλύτερα από το μέγεθος των ίδιων.

Πηγή : tvxs