Ψηφιακά μικρογεύματα...

Πηγή : Το Ποντίκι

Ο πιο καλός ο δάσκαλος

Ο πιο καλός ο δάσκαλος φέρνει... ευτυχία στους μαθητές

Μ’ όποιον δάσκαλο καθήσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις, λέει η παροιμία. Νέα έρευνα έρχεται να αποδείξει ότι ένας καλός δάσκαλος δεν μεταδίδει στους μαθητές του μόνο γνώσεις, αλλά συμβάλλει καταλυτικά στη μελλοντική ποιότητα της ζωής τους...

Δάσκαλοι και καθηγητές δημοτικών, γυμνασίων και λυκείων που συμβάλλουν στη βελτίωση της απόδοσης των μαθητών τους στις εξετάσεις φαίνεται ότι επιφέρουν γενικότερες και μακροπρόθεσμες θετικές συνέπειες στη ζωή των μαθητών αυτών, πέραν της ακαδημαϊκής τους ζωής - μεταξύ άλλων, σε δείκτες που αφορούν χαμηλότερα ποσοστά σε εγκυμοσύνες εφήβων, περισσότερες εγγραφές σε πανεπιστήμια και μεγαλύτερους μισθούς, σύμφωνα με νέα έρευνα που παρακολούθησε τη ζωή 2,5 εκατομμυρίων μαθητών σε διάστημα 20 ετών.

Η έρευνα, την οποία πραγματοποίησαν οι οικονομολόγοι Ρατζ Τσέτι και Τζον Φρίντμαν του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και ο Τζόνα Ροκόφ του Πανεπιστημίου Κολούμπια, εξέτασε με λεπτομέρειες την επίδραση των καθηγητών στη ζωή των μαθητών τους. «Το ότι η απόδοση στις εξετάσεις σε βοηθά να μορφωθείς καλύτερα και η καλύτερη μόρφωση συμβάλλει στο να έχεις μεγαλύτερες απολαβές, αυτό είναι κατανοητό από όλους», λέει ο Ρόμπερτ Μέγερ, διευθυντής του ερευνητικού κέντρου στο Πανεπιστήμιο του Γουισκόνσιν. «Ωστόσο αυτή η μελέτη ξεπερνά αυτά τα στάδια και δείχνει πολύ περισσότερα».

Η μελέτη αναμένεται να επηρεάσει σημαντικά και πολλές σχολικές επιτροπές, που έχουν αρχίσει να συμπεριλαμβάνουν στοιχεία «πρόσθετης αξίας», όπως λέγονται, προκειμένου να προσλάβουν, να απολύσουν καθηγητές ή ακόμη και να αυξομειώσουν τους μισθούς τους. Βέβαια ο εκπαιδευτικός κόσμος είναι διχασμένος. Κάποιοι θεωρούν ότι τέτοιου είδους μετρήσεις κάνουν τους καθηγητές πιο υπεύθυνους, γεγονός που συμβάλλει στη μόρφωση εκατομμυρίων μαθητών. Οι επικριτές, κυρίως οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των καθηγητών, υποστηρίζουν ότι είναι δύσκολο να απομονώσεις τις συνέπειες που μπορεί να έχει καθένας καθηγητής, με αποτέλεσμα το έργο κάποιων να υποτιμηθεί. Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι αυτό μπορεί να συμβεί μόνο αν κρίνεις κάποιους καθηγητές μεμονωμένα για έναν χρόνο - η μελέτη της αποδοτικότητάς τους επί πολλά χρόνια δείχνει ότι κάποιοι απλώς είναι καλύτεροι από άλλους.

ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ. Ο μέσος όρος της επιρροής ενός καθηγητή σε έναν μαθητή είναι μέτριος. Αν όλα τα άλλα είναι ίδια, ένας μαθητής που έχει έναν καταπληκτικό καθηγητή για μια χρονιά μεταξύ Δ' Δημοτικού και Β' Γυμνασίου θα κερδίσει σε όλη του τη ζωή 4.600 δολάρια περισσότερα από έναν μαθητή με παρόμοια προέλευση που έχει έναν μέτριο καθηγητή. Ο μαθητής με τον εξαιρετικό καθηγητή θα έχει 0,5% περισσότερες πιθανότητες να σπουδάσει σε πανεπιστήμιο. Εξάλλου και τα κορίτσια με καλούς εκπαιδευτικούς έχουν πολύ λιγότερες πιθανότητες εγκυμοσύνης κατά τη διάρκεια της εφηβείας τους.

Ισως εξίσου σημαντικό, δεδομένης της δυσκολίας εύρεσης και επιμόρφωσης καταπληκτικών καθηγητών, είναι το ότι η εισοδηματική διαφορά μακροπρόθεσμα μεταξύ μαθητών με μέτριους καθηγητές και εκείνων με χαμηλού επιπέδου καθηγητές είναι το ίδιο σημαντική όσο η διαφορά μεταξύ των μαθητών που είχαν πολύ καλούς καθηγητές και όσων είχαν μέτριους, σύμφωνα με την έρευνα. Αθροιστικά, αυτές οι διαφορές είναι πιθανόν τεράστιες. Πάντως η νέα έρευνα δεν βρήκε αποδείξεις για μια παλαιά πεποίθηση: ότι το να έχεις καλό δάσκαλο στις πρώτες τάξεις του δημοτικού είναι πιο σημαντικό από το να έχεις καλό δάσκαλο αργότερα.

Η αντικατάσταση ενός εκπαιδευτικού που δεν τα καταφέρνει καλά με έναν μέτριο μπορεί να αυξήσει τις αποδοχές των παιδιών μιας τάξης για όλη τους τη ζωή κατά 266.000 δολάρια, εκτιμούν οι οικονομολόγοι. Μόνο μιας τάξης. «Εάν αφήσεις έναν κακό καθηγητή στο σχολείο σου για 10 χρόνια, αντί να τον αντικαταστήσεις έστω με έναν μέτριο, φθάνουμε να μιλάμε για απώλεια εισοδήματος ύψους 2,5 εκατ. δολαρίων», παρατηρεί ο καθηγητής Φρίντμαν, εκ των συγγραφέων της έκθεσης.

ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ. Μετά την έρευνα αυτή, θεωρείται πιθανό να τροποποιηθεί η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών σε πολλά αμερικανικά σχολεία και εκτός της ακαδημαϊκής τους παρουσίας να δίνεται σημασία και στα εξωσχολικά θέματα τα οποία συζητούν με τους μαθητές τους, καθώς και στη γενικότερη συμπεριφορά τους. «Ολα αυτά θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών», παρατηρεί ο δρ Χάνουσεκ, «διότι παίζουν εξίσου σημαντικό ρόλο».

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ «ΚΑΛΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ»;

Η μεγαλύτερη επιτυχία για έναν δάσκαλο είναι η... εξαφάνισή του! Δεν πρόκειται όμως για ταχυδακτυλουργία, αλλά για τον μεγαλύτερο στόχο της διδασκαλίας, όπως τον περιγράφει η μεγάλη παιδαγωγός Μαρία Μοντεσόρι. Να μπορεί να πει ο δάσκαλος: «Τα παιδιά τώρα δουλεύουν σαν να μην υπάρχω». Τότε, διά της πλασματικής του απουσίας, η οποία στην πραγματικότητα είναι η πιο αποτελεσματική παρουσία, έχει καθορίσει τους μαθητές του. Εχει επιτύχει. «ΤΑ ΝΕΑ» ζήτησαν από τρεις σύγχρονους δασκάλους, που κατά γενική ομολογία έχουν διακριθεί για τη διδακτική τους ικανότητα, να πουν ποιοι ήταν οι δικοί τους δάσκαλοι που τους καθόρισαν. Και τι σημαίνει, κατά τη δική τους οπτική, καλός δάσκαλος. Η διεθνούς φήμης καθηγήτρια Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ, ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος που είναι και ακαδημαϊκός εκτός από ποιμένας και ο πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθήνας Γεώργιος Μπαμπινιώτης μιλούν για τους δασκάλους τους και για τη διδασκαλία.

Γεώργιος Μπαμπινιώτης

«Θεωρώ την προσφώνηση «δάσκαλε» ως τον πιο τιμητικό τίτλο»

Από τους τίτλους που κατά καιρούς τού αποδίδονται με τις διάφορες ιδιότητές του (καθηγητής, πρόεδρος, πρύτανης κ.ά.), ο Γεώργιος Μπαμπινιώτης θεωρεί την προσφώνηση «δάσκαλε» ως την πιο τιμητική.

«Αυτό εξηγεί την εκτίμηση που τρέφω προς την ιδιότητα – διορθώνω – προς το λειτούργημα τού δασκάλου σε όλες τής βαθμίδες, από τον δάσκαλο τού δημοτικού μέχρι τον καθηγητή πανεπιστημίου», λέει.

Ποιοι ήταν οι δάσκαλοι που τον καθόρισαν;

«Ευτύχησα να έχω δασκάλους ανθρώπους αφοσιωμένους στην εκπαίδευση πραγματικά λειτουργούς. Ενδεικτικά ξεχωρίζω και αναφέρω τον Ευαγγελάτο (στο δημοτικό), τους Γρηγορόπουλο, Φαλιέρη και Μιχαλόπουλο (στο γυμνάσιο) και τους Θεοδωρακόπουλο, Σταματάκο, Βουρβέρη, Ζακυθηνό, Τωμαδάκη και Κουρμούλη (στο πανεπιστήμιο).

Στον δάσκαλο μου, καθηγητή τής Γλωσσολογίας, Γεώργιο Κουρμούλη οφείλω τη στροφή μου στη γλωσσολογία, όταν μου δόθηκε (μαζί με άλλους) η ευκαιρία να συμμετάσχω σε ένα σεμινάριο για τη Μυκηναϊκή γραφή και γλώσσα τα χρόνια που αποκρυπτογραφήθηκε η Γραμμική Γραφή Β’ και να μυηθώ στην επιστήμη τής γλώσσας.

Επειδή κι ο ίδιος συμβαίνει να θεωρούμαι από τους φοιτητές μου καλός δάσκαλος, προσωπικά ορίζω τον καλό δάσκαλο ως αυτόν που έχει πάθος για την επιστήμη του, που σέβεται και αγαπάει τους μαθητές του, που είναι ενημερωμένος στο αντικείμενό του, που δεν πάει ποτέ στο μάθημά του χωρίς να προετοιμασθεί κατάλληλα κάθε φορά για το τι και πώς θα το διδάξει, που συνδυάζει γνώση, έρευνα και διδασκαλία (προκειμένου για πανεπιστημιακό δάσκαλο), που δεν περιορίζεται σε ξηρή διδασκαλία αλλά ανεβάζει την ψυχική διάθεση, εξάπτει το ενδιαφέρον και εμπνέει τους μαθητές του πέρα και έξω από το μάθημα σε συνάφεια με τη ζωή, με αξίες και ιδανικά και που δεν λείπει ποτέ από το μάθημά του».

Ελένης Γλύκατζη - Αρβελέρ

«Ο δάσκαλος που κάθεται δίπλα στα παιδιά και όχι απέναντί τους»

Η απάντηση της Ελένης Γλύκατζη - Αρβελέρ στο ερώτημα «ποιος είναι ο καλός δάσκαλος», ήταν άμεση, σαφής και κατηγορηματική: «Αυτός που δεν κάθεται απέναντι, αλλά δίπλα στα παιδιά του».

Η διάσημη ελληνίδα ακαδημαϊκός, πρώτη γυναίκα πρόεδρος του τμήματος Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης και πρώτη γυναίκα πρύτανης του ίδιου Πανεπιστημίου, τονίζει ότι στην επιλογή της επαγγελματικής της πορείας, στο να γίνει δηλαδή βυζαντινολόγος, ρόλο ασφαλώς έπαιξε η καταγωγή της οικογένειάς της από τη Μικρά Ασία, αλλά μεγάλο βάρος είχε κι ο δικός της δάσκαλος που την καθόρισε.

«Οι ερευνητές του Χάρβαρντ έχουν φυσικά δίκιο για την επιρροή του καλού δάσκαλου στους μαθητές του. Ημουν τυχερή να έχω δασκάλους μεγάλου αναστήματος. Ο σπουδαίος ιστορικός και βυζαντινολόγος Διονύσιος Ζακυθηνός, θυμάμαι, ήταν ο άνθρωπος που με επηρέασε ώστε να γίνω κι εγώ βυζαντινολόγος. Ηταν ο άνθρωπος που καθόταν δίπλα μας στη Φιλοσοφική και έλεγε ότι πρώτα πρέπει να καταλάβουμε για τι πράγμα θα μιλήσουμε. Επίσης εξαίρετος δάσκαλος ήταν ο καθηγητής μου στη Σορβόνη, ο Πολ Λεμέμπλ, τον οποίον και αντικατέστησα στην έδρα».

Για την Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ, ο καλύτερος δάσκαλος είναι αυτός που δεν στηρίζεται και δεν αναπαράγει μονότονα τις σημειώσεις του στις παραδόσεις, αλλά αφήνεται να παρασυρθεί από τον παλμό της τάξης.

«Το ωραιότερο μάθημα που έχω κάνει ήταν μια φορά που αφέθηκα να μιλήσω εκτός σημειώσεων. Επίσης θυμάμαι όταν πρωτοβγήκαν τα κασετόφωνα, πολλοί φοιτητές άρχισαν να έρχονται στα πανεπιστήμια με αυτά για να μαγνητοφωνήσουν τις παραδόσεις, αλλά οι περισσότεροι καθηγητές δεν τα επέτρεπαν. Εγώ είπα αμέσως ναι και τους άφησα να μαγνητοφωνούν, ακριβώς επειδή είχα αποφασίσει ότι ποτέ ένα μάθημά μου δεν θα ήταν ίδιο με ένα άλλο».

Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος

«Μας καθορίζουν πολλοί δάσκαλοι και όχι μόνο ένας»

Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος, εκτός από ασκητική φυσιογνωμία και πνευματικός ηγέτης, είναι αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κέντρου Μεσογειακών και Αραβικών Σπουδών και επίτιμος διδάκτωρ Θεολογίας και Φιλοσοφίας 15 πανεπιστημιακών σχολών.

«Δεν είναι μόνο ένας ο δάσκαλος που συναντάμε στη ζωή μας», λέει στα «ΝΕΑ», «αλλά πολλοί εκείνοι οι δάσκαλοι που μας καθορίζουν. Κανείς δεν έχει μόνο έναν, όπως ποτέ δε μαθαίνουμε μόνο από ένα σχολείο». Ο ίδιος, στην Κατοχή, διδάχθηκε από φίλους, συντροφιές, ποικιλία ανθρώπων. «Χαρακτηριστικά θυμάμαι στο 2ο Σχολείο Αρένων Αθηνών τον δάσκαλο Ηλία Δοροδίνη, που ήταν εξαίρετος. Αλλά και στο Πανεπιστήμιο, στη Θεολογική, όπου τα χρόνια μετά από την Κατοχή ήταν πολύ δύσκολο να μπεις, καθώς ήταν 700 υποψήφιοι για 50 θέσεις, είχα την τύχη να συναντήσω θαυμάσιους δασκάλους, καθηγητές που επηρέασαν την πορεία μου, όπως τον Λεωνίδα Φιλιππίδη του οποίου ήμουν και διάδοχος». Ο Παναγιώτης Τρεμπέλας, ο Βασίλειος Βέλλας, ο Ιωάννης Καρμίρης και o Αμίλκας Αλιβιζάτος συμπλήρωσαν την ομάδα των δασκάλων που τον επηρέασαν, καθένας με τον τρόπο του.

«Αλλά και στη Γερμανία (σ.σ.: όπου ο Αναστάσιος σπούδασε κατόπιν) υπήρξαν καθηγητές όπως οι Γκολντάμερ και Σ. Ντάμεν, στη θρησκειολογία. Δυστυχώς δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή το όνομα της δασκάλας μου στο Δημοτικό στον Αγιο Κωνσταντίνο Κολωνού, που όμως μας φρόντιζε όλους παρότι είχε η τάξη 50-60 παιδιά».

Ποιο κοινό στοιχείο μπορεί κανείς να βρει στους καλούς δασκάλους; «Γνώριζαν πολύ καλά το αντικείμενο που δίδασκαν και επιδείκνυαν μεγάλο ενδιαφέρον και έγνοια για τα παιδιά. Ιδίως αυτούς που διέκριναν ότι είχαν δυνατότητες φρόντιζαν να τους δίνουν προσοχή, χωρίς όμως ποτέ να προσβάλλουν ή να εγκαταλείπουν τους άλλους».

Πηγή :  Τα Νέα

Σχολεία χωρίς θέατρο-Ψήφισμα διαμαρτυρίας

Σύλλογος Αποφοίτων τμήματος Θεάτρου Α.Π.Θ

Στις 22/12/2011 δημοσιεύθηκε το υπ’ αριθμ. 124662/Γ2/1-11-2011 έγγραφο του Υπουργείου Παιδείας Δ.Β.Μ.Θ. με θέμα «Έγκριση Προγραμμάτων Σπουδών Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης για την πιλοτική τους εφαρμογή του επιστημονικού πεδίου Πολιτισμός και Δραστηριότητες Τέχνης», όπου αναφέρεται ότι θα διδάσκονται μόνο τα μαθήματα της Μουσικής και των Εικαστικών τόσο στην Πρωτοβάθμια όσο και στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

Το μάθημα της Θεατρικής Αγωγής καταργείται πλέον στα πιλοτικά Δημοτικά Σχολεία. Το μάθημα του Θεάτρου δε θα ενταχθεί στα πιλοτικά Γυμνάσια, ενώ έχει ήδη καταργηθεί από τον Σεπτέμβρη του 2011 το μάθημα Στοιχεία Θεατρολογίας στο Νέο Λύκειο.

Αποδεικνύεται πως το νέο σχολείο κάθε άλλο παρά τις μορφωτικές ανάγκες των μαθητών εξυπηρετεί, εφόσον το μάθημα του Θεάτρου καταργείται εντελώς παραά τη χρησιμότητά του στην εξοικείωση των μαθητών με την ομαδοσυνεργατική μέθοδο και τις βιωματικές μαθησιακές δραστηριότητες.

Καλούμε σε παράσταση διαμαρτυρίας στο Υ.Π.Δ.Β.Μ.Θ. και επίδοση του ψηφίσματος, την Δευτέρα 30 Ιανουαρίου στο Υ.Π.Δ.Μ.Θ. (Ανδρέα Παπανδρέου 37, Μαρούσι) και ώρα 11:00.

Η παρουσία όλων μας είναι απαραίτητη!

Τα αιτήματα μας είναι:

- Την άμεση ανάκληση της υπ’ αριθμ. 124662/Γ2/1-11-2011 (22/12/2011) απόφαση του Υπουργείου Παιδείας Δ.Β.Μ.Θ. με θέμα «Έγκριση Προγραμμάτων Σπουδών Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης για την πιλοτική τους εφαρμογή του επιστημονικού πεδίου Πολιτισμός και Δραστηριότητες Τέχνης»

- Την άμεση ανάκληση της Υπουργικής Απόφασης που καταργεί το μάθημα «Στοιχεία Θεατρολογίας» από την Α’ Λυκείου.

- Την προσθήκη του μαθήματος του Θεάτρου ως διακριτού γνωστικού αντικειμένου γαι την θεματική «Πολιτισμός» στη πρόταση Α’για το Νέο Σχολείο.

- Την απόσυρση της πρότασης Β’ που υποβιβάζει το Θέατρο σε δραστηριότητα τέχνης πραγματοποιούμενη από εκπαιδευτικό ενδιαφερόμενο της οικείας σχολικής μονάδας.

- Την σύσταση κλάδου στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και την δημιουργία οργανικών θέσεων για τον κλάδο Π.Ε. 32 καθώς και την δημιουργία οργανικών θέσεων για την Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση- Ένας θεατρολόγος ανά σχολική μονάδα.

- Την καθιέρωση και θεσμοθέτηση της Θεατρικής Αγωγής ως υποχρεωτικού μαθήματος σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης.

- Την κατα αποκλειστικότητα πρώτη ανάθεση των μαθημάτων Θεατρικής Αγωγής και Θεάτρου στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια εκπαίδευση για τον κλάδο Π.Ε.32.

- Την αποσαφήνιση του θεσμικού πλαισίου για την ανάθεση του μαθήματος της Θεατρικής Αγωγής και Θεάτρου στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

- Την ανάθεση του μαθήματος «Τέχνη και Πολιτισμός» των τάξεων Β’ & Γ’ του Νέου Λυκείου και στον κλάδο ΠΕ32.

- Την καθιέρωση ενιαίου δωδεκάχρονου δημόσιου δωρέαν σχολείου και την υποχρεωτική προσχολική εκπαίδευση για όλα τα παιδιά σε όλη την Ελλάδα.

- Μόνιμους διορισμούς για το πρόγραμμα Αισθητικής Αγωγής στα Δημοτικά σχολεία με ΕΑΕΠ.

- Όχι στις τοποθετήσεις αναπληρωτών πολλαπλών ταχυτήτων.

- Υπαγωγή όλων των προσλήψεων αναπληρωτών στον κρατικό προϋπολογισμό.

- Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους τους εκπαιδευτικούς-όχι στις ελαστικές σχέσεις εργασίας.

Υποστηρίξτε μας : http://www.gopetition.com/petitions/ψήφισμα-διαμαρτυρίας-για-την-.html

"Μη φοβάσαι , μίλα"

Της Goldfinger

Μη φοβάσαι, δες το μέχρι το τέλος… Έχεις ωραίους φόβους και ωραίες ιδέες.  Τόσο, που αρχίζεις να μην φοβάσαι τίποτα. 

Υ.Γ :

Η ταινία «Μη φοβάσαι, μίλα», δια χειρός, του 132ου Δημοτικού Σχολείου Αθήνας πήρε το Βραβείο Συνηγόρου του Παιδιού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους 2011 - ελληνικό διαγωνιστικό τμήμα της Camera Zizanio. 

Η ταινία είναι αποτέλεσμα τρίμηνων εργαστηρίων με τα παιδιά και εκφράζει τους φόβους και τις αγωνίες των μαθητών της 6ης τάξης, που συνδέονται με το άγχος της μετάβασης από το δημοτικό στο γυμνάσιο αλλά και το άγχος της οικονομικής κρίσης και των κοινωνικών και οικογενειακών προβλημάτων που τα ίδια βιώνουν. Παράλληλα, στην ταινία τα παιδιά εκφράζουν και τρόπους αντιμετώπισης των φόβων και των δυσκολιών τους.

Πηγή : ΤοΠοντίκι

Μαθαίνοντας από το ξιπόλητο κίνημα

Στο Ρατζαστάν της Ινδίας, ένα πρωτότυπο σχολείο μαθαίνει σε αγρότισσες και αγρότες --συχνά αγράμματους-- πώς να γίνουν μηχανικοί ηλιακής ενέργειας, τεχνίτες, οδοντίατροι και γιατροί, στα χωριά τους. Ονομάζεται Ξυπόλητο Κολέγιο κι ο ιδρυτής του, ο Μπάνκερ Ρόι, μας εξηγεί πώς λειτουργεί.

Καραγκιόζης- Και πάντα ν' αγωνίζομαι

             Η ταινία έγινε στα πλαίσια προγράμματος του 6ου Δημοτικού Σχολείου Πρέβεζας 2011.

Γράμμα σ’ ένα νέο δάσκαλο

  του Βασίλη Καραποστόλη , καθηγ. Πολιτισμού & Επικοινωνίας Πανεπ. Αθηνών)

Οι σημερινές προκλήσεις

Αγαπητέ μου συνάδελφε,

Δεν σε γνωρίζω προσωπικά, ξέρω όμως αρκετά για την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι. Από πέρυσι που διορίστηκες στο δημοτικό σχολείο αυτού του χωριού -είναι από τα λίγα που κρατάνε ακόμη- διαπίστωσες πως θα δυσκολευόσουν πολύ με τα έξοδά σου. Ο μισθός σου ψαλιδίστηκε, γεγονός που σε καίει όλο και περισσότερο. Δεν θα συζητήσουμε όμως εδώ για το πόσο επώδυνο και άδικο είναι αυτό. Αν σου γράφω αυτό το γράμμα, είναι για να σου θέσω ανοιχτά ένα άλλο ζήτημα που το θεωρώ εξίσου σοβαρό. Εννοώ τη μετάγγιση της δυσαρέσκειάς σου στους μαθητές.

Θα το πω ευθέως και με όλο τον κίνδυνο να παρεξηγηθώ: στον δάσκαλο απαγορεύεται όχι βέβαια η απογοήτευση, αλλά το να κάνει επάγγελμα τη διάδοσή της. Δεν έχει το δικαίωμα να παρουσιάζεται στην τάξη του σαν ένας κακοπαθημένος χωρίς ελπίδες, γιατί οι μικροί μαθητές που τον βλέπουν διαβάζουν στο πρόσωπό του μιαν αποτυχία που δεν είναι μόνο δική του, είναι όλων, όλης της κοινωνίας, όλης της προσπάθειας που υποτίθεται ότι κάνει η ανθρωπότητα για να είναι πιο ανθρώπινη. Είναι παιδιά αυτά που σε παρατηρούν, μην το ξεχνάς. Πράγμα που σημαίνει ότι εσύ μπορείς μεν να δυσαρεστείσαι ή να οργίζεσαι με την κρίση, δεν μπορείς όμως να προκαταλαμβάνεις εντελώς την εμπειρία των μικρών ακροατών σου. Πιθανόν στη ζωή τους να υποστούν ακόμη χειρότερα, να τους λείψει ακόμη και το ψωμί. Επίτρεψέ μου όμως να σου θυμίσω ότι δουλειά σου δεν είναι τόσο να τους μάθεις πώς θα διεκδικούν το ψωμί όσο το πώς θα σκέπτονται, και σκέψη σημαίνει πρώτα απ’ όλα να διακρίνουν τα όμοια από τα ανόμοια και να ξεχωρίζουν το κύριο από το δευτερεύον. Ενδέχεται, αργότερα, να θέσουν ως κύριο μέλημά τους την ελευθερία και μετά το ψωμί, ή το αντίστροφο. Είναι δική τους πάντως υπόθεση αυτή – εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να τους πείσεις ότι αξίζει τον κόπο να σκέπτεται κάποιος, να κατανοεί και να κρίνει.

Μοιραία γλιστράω σε αφορισμούς, δεν μου διαφεύγει αυτό. Το πρόβλημα όμως είναι επείγον και ο χρόνος πιέζει για να συνεννοηθούμε. Η αιτία που ο τόνος μου είναι ανήσυχος είναι η τάση αρκετών συναδέλφων σου, εκδηλωμένη πρόσφατα (συμβαίνει εξάλλου το ίδιο σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης), να περνάνε την πόρτα του σχολείου με κατεβασμένα τα μούτρα και να παραμένουν έτσι και μέσα στην αίθουσα. Οσο κι αν συμμερίζομαι τις οικονομικές στενοχώριες τους, με λυπεί που δεν βλέπουν στα πρόσωπα των μαθητών τον ερχομό του πραγματικά Καινούργιου, την αθωότητα για χάρη της οποίας θα ήταν σκόπιμο να συγκρατηθούν, να μην πουν με απόγνωση ότι ένα κι ένα κάνουν μηδέν, να ξεπεράσουν την πικρία τους στο όνομα μιας νέας αρχής. Πράγματι, όταν βρισκόμαστε κοντά σε παιδιά, μας φαίνεται μερικές φορές ότι είναι δυνατόν να ξεκινήσουμε κι εμείς τη ζωή μας από την αρχή. Πρέπει να το πιστεύει αυτό ένας δάσκαλος, πρέπει να το νιώθει, διαφορετικά ας ψάξει για άλλη εργασία. Οποιος στέκεται αντίκρυ στα παιδιά, οφείλει να παίρνει κάτι από την ευπιστία τους, την ίδια στιγμή που εκείνος τους δίνει την επιφύλαξη και την ικανότητα για κριτική.

Θα μου πεις, και με το δίκιο σου, ότι για να το κατορθώσει αυτό σήμερα ένας δάσκαλος, και ειδικά στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, είναι πιο δύσκολο παρά ποτέ. Γιατί η κοινωνία τού υποβίβασε το κύρος του και η οικογένεια του υπονόμευσε την πειθώ του. Συμφωνώ με την ένστασή σου. Και επαυξάνω μάλιστα, λέγοντας πως οι γονείς από τη μια σού αναθέτουν την εκπαίδευση των παιδιών τους (όπως εκείνοι την εννοούν) και από την άλλη σού δείχνουν πως δεν σε εμπιστεύονται και πολύ. Γεγονός που το πιάνουν στον αέρα τα ανήλικα, κι από εκεί αρχίζουν όλα όσα ζεις καθημερινά: οι πρώιμες ευθιξίες των παραχαϊδεμένων μαθητών (αυξάνονται ακόμη και στην επαρχία), οι δυστροπίες των ατίθασων, οι αυθάδειες των αυριανών βανδάλων.

Έργο πολλαπλό

Είσαι μόνος επομένως. Κυκλωμένος από την απροσεξία των μικρών και από τη δυσπιστία των μεγάλων. Καλείσαι παρ’ όλα αυτά να επωμισθείς ένα έργο πολλαπλό. Καθήκον σου είναι να προστατεύσεις τα παιδιά από τον κόσμο και συγχρόνως να προστατεύσεις τον κόσμο από τα παιδιά, που λόγω της άγνοιάς τους θα μπορούσαν να γίνουν, μεγαλώνοντας, οι τυφλοί καταστροφείς του. Και μήπως προς τα εκεί δεν οδεύουμε; Το φτύσιμο του κόσμου είναι ένα εφηβικό παιγνίδι που γίνεται όλο και πιο δημοφιλές. Εσύ όμως το αναχαιτίζεις όσο μπορείς αυτό. Εσύ είσαι που αποσπάς μια άγουρη ύπαρξη από τα εφήμερα και την τοποθετείς μέσα στο εύρος του χρόνου. Θα ’πρεπε να νιώθεις χαρά και περηφάνια γι’ αυτό, και είμαι σίγουρος ότι κάποιες στιγμές έχεις ήδη νιώσει έτσι. Καταλαβαίνεις ότι όλα αυτά που ανέλαβες δεν πληρώνονται με τίποτα. Θα είναι, φοβάμαι, πάντα πολύ στενοκέφαλη η κοινωνία για να αμείψει αρκετά εκείνους που παλεύουν με τα αόρατα.

Φυσικά, δεν σου μένει παρά να αγωνιστείς για έναν καλύτερο μισθό, ζήτησέ τον λοιπόν, απαίτησέ τον, προσπάθησε όμως, παράλληλα, να φέρεις στον νου σου και κάποιους άλλους στον ίδιο ρόλο με σένα, άλλοτε, που τους παράσερνε το δασκαλίκι τόσο, ώστε να ξεχνάνε και τα κομμένα τους επιδόματα και την κούρασή τους και το ίδιο το σπίτι τους ακόμη. Μάλλον θα το έβρισκες εξωφρενικά ντεμοντέ να ξαναδιαβάσεις το «Ωχ! βασανάκια» του Παπαδιαμάντη με τον παλιό εκείνο δάσκαλο των δεκατριών ωρών διδασκαλίας την ημέρα, αντιμέτωπο με τους «σκληροτράχηλους» μαθητές του, ή ακόμη να ξαναδείς τη «Ζούγκλα του μαυροπίνακα», με τον πεισματάρη δάσκαλο που δηλώνει ότι το να πλησιάσει τους άγριους εφήβους στην τάξη του είναι για κείνον μια «πρόκληση». Αλλοι καιροί εκείνοι. Αυτό δεν σου έρχεται να μου πεις; Και δεν είναι μια μισο-υπεκφυγή αυτό; Δεν είναι ψέμα αυτό που λέγεται, ότι από τα σχολεία, από την κοινωνία, εξαφανίστηκαν για πάντα οι ανθρώπινοι τύποι που τις δυσκολίες τις παίρνουν σαν πρόκληση; Θα ’θελα πολύ να σ’ ακούσω να μου λες ότι ναι, αυτό είναι ψέμα. Να μου πεις πως εσύ δεν είσαι από εκείνους που μαραζώνουν προτού ακόμη μαραζώσουν. Κι ότι υπάρχουν κι άλλοι με το ίδιο σθένος.

(Πηγή: "Καθημερινή" 29/10/2011)

Το ΟΧΙ των μαθητών

Οι καταλήψεις, η παρέλαση και

το ΟΧΙ των μαθητών

Οι μαθητές λένε ΝΑΙ στην παρέλαση

Θα πουν, όμως, ΟΧΙ στους εκπροσώπους μιας πολιτείας που τους εμπαίζει.

Στη φετινή παρέλαση κανείς μαθητής δε θα γυρίσει το κεφάλι του στους επισήμους

.

Θα τους γυρίσουν την πλάτη.

γράφει οΣωτήρης Αθηναίος (24grammata.com)

Ο Νίκος είναι μαθητής της Γ΄ Λυκείου σε κάποιο Δημόσιο Λύκειο της Αττικής. Μου αρέσει να συζητώ μαζί του, γιατί είναι από τα παιδιά που έχουν άποψη, σωστή ή λανθασμένη δεν έχει καμία, απολύτως, σημασία. Σημασία έχει ότι εκφράζει μια άποψη. Ο Νίκος συμμετέχει ενεργά στις καταλήψεις, ξενυχτά στο σχολείο όχι από μαθητικό χαβαλέ αλλά γιατί πιστεύει, με το πάθος ενός 17χρονου, ότι αδικείται. Δεν ξέρει πως να αντιδράσει, αλλά ξέρει ότι αδικείται. Τσαντίζεται, όταν τον αποκαλούν Τσίπρα Junior. Αυτός, λέει, δεν είναι πολιτικός. Το πρόβλημα του είναι ότι δεν ξέρει τι είναι (και πως θα μπορούσε να ξέρει στα 17 του χρόνια) αλλά επιμένει ότι ξέρει τι είναι αυτό που δε θέλει να γίνει".

- “ένα κάκιστο σχολείο ειναι δεκάδες φορές καλύτερο από ένα κλειστό σχολείο” του εξηγώ και κουνάει το κεφάλι του.

- “Εδώ και δεκαετίες προσπαθείτε και καμιά γενιά μαθητών ποτέ δεν καταφέρε τίποτα (απολύτως τίποτα)”, του ξαναλέω και αυτός ξανακουνά το κεφάλι του με τον τρόπο που μόνο ένας 17χρονος ξέρει να το κουνάει.

- “η ματαιότητα του πράγματος ισχύει και για σας” μου λέει, “τόσες δεκαετίες επαναλαμβάνετε το ίδιο κήρυγμα και δεν καταφέρατε τίποτα (απολύτως τίποτα)”, μου απαντά με το δυναμισμό του ανθρώπου, που ανακάλυψε το νόημα της ζωής.

Ο Νίκος δε μιλά για ώρα, ούτε το κεφάλι του κουνάει πλέον. Σαν κάτι να θέλει να πει, αλλά δεν είναι σίγουρος, αν πρέπει να το πει. Οταν, επιτέλους, αποφασίζει να μιλήσει, μου εξομολογείται ένα μεγάλο μυστικό του. Φέτος θα είναι η πρώτη φορά που θα συμμετέχουν, αυτός και η τάξη του, στη μεγάλη γιορτή του ΟΧΙ, λέγοντας το δικό τους ΟΧΙ σε ό,τι αυτοί θεωρούν σάπιο και ψεύτικο.

Την ώρα, λέει, που θα φτάσουν μπροστά από τους επισήμους, μιας πολιτείας, που όχι μόνο δεν τους υπολογίζει και δεν τους ακούει αλλά τους κοροϊδεύει από πάνω, αυτοί θα γυρίσουν το κεφάλι τους επιδεικτικά προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Θα τιμήσουν (με τη συμμετοχή τους) το συμβολισμό της παρέλασης, θα συνταχθούν πίσω από τη Σημαία, αλλά θα γυρίσουν το κεφάλι αριστερά, αντίθετα από τους επισήμους. Θα χαιρετίσουν τους γονείς τους, που πλήρωσαν για τα βιβλία τους αλλά αυτά δεν έφτασαν, ακόμα στο σχολείο. Θα χαιρετίσουν τούς παππούδες τους, που παρά τη μειωμένη σύνταξη τους συνεισφέρουν ακόμα για τα έξοδα της “Δωρεάν” Παιδείας τους. Αυτοί, τουλάχιστον, το αξίζουν. για περισσότερα, διαβάστε στο 24grammata.com

Θέλουν να γυρίσουν την πλάτη τους σε ό,τι τους έφερε μέχρι εδώ και θα απαξιώσουν, όσους συστηματικά τους απαξιώνουν. Θα τους δείξουν, λέει, ότι τα αύριο δε θα έχει καμία επιείκεια για τους πολιτικούς, ή τους πολιτικάντηδες, όλων των κομματικών αποχρώσεων, που οδήγησαν σε τούτα τα αδιέξοδα τις τοπικές κοινωνίες αλλά και όλη την επικράτεια.

Θέλουν να γυρίσουν το κεφάλι τους και να χειροκροτηθούν από γονείς και παππούδες.

Θέλουν να δείξουν ότι οι Έλληνες για άλλη μια φορά, στα δύσκολα, θα βρεθούν ενωμένοι

Μου τα λέει όλα αυτά, για να σας τα μεταφέρω (και εσείς, με τη σειρά σας, να διαδώσετε με κάθε τρόπο αυτό το μήνυμα)

Όσα πιο πολλά σχολεία το εφαρμόσουν, τόσο μεγαλύτερη δικαίωση θα νοιώσουν και μόνο τότε θα αποδειχθεί ότι μπορούν διεκδικήσουν κάτι δίχως να καταφεύγουν, πάντα, στις ανούσιες σχολικές καταλήψεις.

Δεν του απάντησα. Άλλωστε, εδώ και δεκαετίες, οι μεσήλικες δεν απαντούν στους νέους (ψελλίζοντας ένα “που να σου εξηγώ τώρα...”). Φέτος, όμως, θα παραβρεθώ και εγώ στην παρέλαση. Θα σταθώ απέναντι από τους “επισήμους”, τις διεφθαρμένες Αρχές μιας διεφθαρμένης κοινωνίας (όπως λέει ο Νίκος), και θα χειροκροτήσω με υπερηφάνεια τον Νίκο και την παρέα του να γυρίζουν τις πλάτες τους όχι στην παρέλαση αλλά στους εκπροσώπους μια πολιτείας που τους γεμίζει οργή και απογοήτευση. για περισσότερα διαβάστε στο 24grammata.com

Αν, μάλιστα, μάθω ότι αυτή η στάση είχε πανελλαδική αποδοχή και ότι οι καθηγητές βοήθησαν, με τον τρόπο τους, και ότι οι γονείς χειροκρότησαν υπερήφανα τη στάση των παιδιών τους,

τότε έχουμε δικαίωμα να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο μέλλον μακριά από την στειρότητα των καταλήψεων και της απραξίας.

Ραντεβού στην παρέλαση για να χειροκροτήσουμε τα παιδιά μας, δίχως αρχηγούς και καθοδηγητές

Ένα σκληρό παιδικό μήνυμα

Γράφει η Άννα Φραγκουδάκη    ,       ΝΕΑ   ,                    Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2011

Σε διαγωνισμό ζωγραφικής από το υπουργείο Παιδείας με θέμα τη δημοκρατία, για τα σχολεία Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, το βραβείο πήρε ένα κοριτσάκι της Ε' Δημοτικού, μουσουλμανάκι από σχολείο σε κεφαλοχώρι της Ροδόπης, κοντά στην Κομοτηνή. Στον τοπικό Τύπο η είδηση παρουσιάστηκε με σχόλια επαινετικά για τη βραβευμένη μαθήτρια, περιγραφές της χαράς της για το ταξίδι στην Αθήνα όπου παρέλαβε το βραβείο. Μια από τις εφημερίδες δημοσίευσε φωτογραφία της βραβευμένης ζωγραφιάς και το σχόλιο: «Είναι μόλις 10 ετών και όμως κατάφερε να αποτυπώσει την έννοια της δημοκρατίας... αγγίζοντας με τη ζωγραφιά της το αίσθημα του μέσου πολίτη για όσα ζούμε σήμερα στην Ελληνική Δημοκρατία».

Η ζωγραφιά είναι σπαρακτική. Ενα πρόσωπο γκρο πλαν: δύο χέρια από τις άκρες του χαρτιού του κλείνουν τα μάτια και ένα τρίτο χέρι του κλείνει το στόμα. Θα πρέπει να συλλογιστούμε αυτό το μήνυμα, εικόνα της κοινωνίας μας από μάτια παιδικά. Ενα κοριτσάκι δέκα χρόνων, που άκουσε δασκάλες και δασκάλους να εξηγούν τι είναι η δημοκρατία και βάλθηκε να ζωγραφίζει για να πάρει μέρος στον διαγωνισμό, δίνει με την αθωότητα της ηλικίας του ένα μήνυμα σκληρό για το πώς αντιλαμβάνεται ένα μεγάλο κοινωνικό αγαθό. Θα πρέπει να συλλογιστούμε, ακριβώς επειδή αυτό το κοριτσάκι καθόλου δεν είναι «μέσος πολίτης».

Αντίθετα, είναι παιδί μειονοτικής, δηλαδή αλλόθρησκης και αλλόγλωσσης οικογένειας. Αρα όλες οι παραστάσεις που έχει για τον κοινωνικό κόσμο είναι από τις σχέσεις του ίδιου του παιδιού με τον περίγυρο όπου μεγαλώνει, με τα λοιπά παιδιά μειονότητας και πλειονότητας, με τους δικούς και ομοίους και με τους άλλους, με τις αρχές που εκπροσωπούν τη μειονότητα και τις τοπικές του κράτους, όσο και από τις σχέσεις (όπως τις καταλαβαίνει το παιδικό μυαλό) των μελών της οικογένειάς του με όλη την κοινωνία.Το κοριτσάκι με τη μειονοτική ταυτότητα αντιλαμβάνεται τη δημοκρατία να είναι τυφλή και βουβή. Βαρύ μήνυμα. Ας το ακούσουν οι ενήλικες από κάθε πλευρά, ας το ακούσουμε όλοι.

Μοιάζουμε

Της Εύης Ζουρούδη

Αγαπημένε μου μαθητή,

Τα σχολεία έκλεισαν!!! Και χαίρομαι όσο κι εσύ!!!

Άσε με να σου πω δυο-τρία πράγματα που οι συνθήκες, οι κανόνες, οι ρόλοι κι οι υποχρεώσεις δεν μου επιτρέπουν.

Μοιάζουμε.

Είμαι δάσκαλος, αλλά γεννήθηκα μαθητής, όπως όλοι μας. Μπορεί να μεγάλωσα, συνέχεια όμως μαθαίνω.

Κάθε πρωί σηκώνομαι με το ζόρι για να έρθω στο σχολείο. Μ’ αρέσει κι εμένα το διάλειμμα. Κι εγώ γελάω, από μέσα μου, με τα αστεία των συμμαθητών σου, τις γκριμάτσες του Αλέξη, τις ατάκες του Θοδωρή.

Κατανοώ απόλυτα γιατί η Ελένη δε διαβάζει κι έχει πάντα αυτό το θλιμμένο βλέμμα, γιατί ο Στέλιος δε συμμετέχει και γιατί η Χαρούλα θέλει να βγαίνει συνέχεια έξω. Μου τη σπάνε κι εμένα τα διαγωνίσματα, τα απαρχαιωμένα βιβλία, η κρύα αίθουσα, οι φωνές των συναδέλφων μου.

Μη νομίζεις ότι μόνο εσύ διαβάζεις για το μάθημα. Κι εγώ προετοιμάζομαι κι αγωνιώ αν θα τα πάω καλά. Θυμάμαι όταν πρωτοξεκίνησα, διάβαζα ώρες ατελείωτες, μη τυχόν με ρωτήσεις κάτι και γίνω ρεζίλι.

Όσο φοβάσαι εσύ μη «σε βάλω στο μάτι» άλλο τόσο φοβάμαι κι εγώ μη με βάλεις εσύ, στο δικό σου.

Κάνω λάθη. Ελπίζω και προσπαθώ να μην έχουν ποτέ αντίκτυπο πάνω σου. Δεν είμαι αυθεντία. Δεν τα ξέρω όλα, ξέρω όμως ότι αποτελώ για σένα πρότυπο και οφείλω να ανταποκριθώ στις προσδοκίες σου.

Σε σέβομαι όποια κι αν είναι η επίδοσή σου στα μαθήματα. Δε σε ξεχωρίζω από τα ρούχα σου, τη γλώσσα που μιλούν οι γονείς σου, το δώρο που μου έφερες τα Χριστούγεννα… Για μένα σημασία έχει η ψυχούλα σου, ο χαρακτήρας σου, οι γνώσεις και οι αρετές που μπορώ να σου μεταδώσω.

Αγαπάω, πονάω, θυμώνω, κουράζομαι, ερωτεύομαι, κλαίω, διασκεδάζω, σιγοτραγουδάω. Έχω κι εγώ οικογένεια, με τις χαρές και τα προβλήματά της. Πληρώνω νοίκι, τη δόση του αυτοκινήτου, τα κοινόχρηστα.

Μόλις όμως μπαίνω στην τάξη και κλείνω την πόρτα πίσω μου, μένουν όλα έξω. Μου χαρίζεις καθημερινά έναν καινούριο κόσμο γεμάτο αισιοδοξία, δύναμη κι ελπίδα.

Είχα κι εγώ όνειρα για να πετάξω αν και στραπατσαρίστηκαν λιγάκι τα φτερά μου από την πραγματικότητα. Γι’ αυτό θα φροντίσω να δικά σου φτερά συνέχεια να δυναμώνουν.

Να ζήσεις το όνειρό σου!

Για μένα αυτή είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή, να ξέρω πως έστω και λίγο με κάποιον τρόπο, κάποια λέξη, ιδέα, σκέψη, συμβουλή, έχω συμβάλει θετικά στη ζωή ενός ανθρώπου.

Ακόμα και τότε που τα μαθητικά χρόνια δε θα είναι παρά μια γλυκιά ανάμνηση, αν ποτέ με χρειαστείς, ψάξε μέσα σου και φώναξε: «Δάσκαλε»!

Θα είμαι εκεί.

Δείκτης μικρού καταναλωτή, για το παιδικό χαρτζιλίκι

Στα 50 ευρώ το μήνα ανέρχεται το χαρτζιλίκι του παιδιού μίας μικρομεσαίας ελληνικής οικογένειας, σύμφωνα με έρευνα της Ένωσης Εργαζομένων Καταναλωτών Ελλάδος σχετικά με τις καταναλωτικές συνήθειες των μαθητών Δημοτικού. Τα χρήματα αυτά αποτελούν κατά κύριο λόγο υποκατάστατο του κολατσιού, καθώς τα 2/3 ξοδεύονται σε βασικά είδη διατροφής, κατά βάση στη σχολική καντίνα.

Η έρευνα με τίτλο “Καταναλωτικές Συνήθειες των Παιδιών σύμφωνα με τις απόψεις των γονέων” πραγματοποιήθηκε σε δημοτικά σχολεία ολόκληρης της χώρας από το Σεπτέμβριο του 2010 έως το Φεβρουάριο του 2011, με τη συμπλήρωση 2.360 ερωτηματολογίων. Η διανομή τους έγινε από τα κατά τόπους Εργατοϋπαλληλικά Κέντρα.

Σύμφωνα με την έρευνα, το ποσό του μηνιαίου χαρτζιλικιού διαφέρει ανάλογα με τον αριθμό των παιδιών της οικογένειας. Χρησιμοποιείται κυρίως για την αγορά ειδών διατροφής, καθώς η αγορά διαρκών αγαθών, όπως ρούχα ή παιχνίδια, γίνεται συνήθως σε συνεργασία με τους γονείς. Οι γονείς χρησιμοποιούν τα χρήματα ως υποκατάστατο του κολατσιού, κατά 58,2% λόγω έλλειψης χρόνου να το προετοιμάσουν στο σπίτι, και κατά 59% λόγω της προτίμησης των παιδιών για την καντίνα και τις συλλογικότητες που σχηματίζονται γύρω της. Ωστόσο, το 96,3% των γονέων θεωρεί ότι τα παιδιά θα πρέπει να διατρέφονται στα σχολεία.

Οι μικροί καταναλωτές δε διαθέτουν πλήρη ανεξαρτησία, καθώς το 93,5% των γονιών δηλώνει ότι επεμβαίνει στις αγορές που κάνει το παιδί. Ωστόσο, 79,2% δηλώνει ότι δίνει στο παιδί τη δυνατότητα να διαχειρίζεται το χαρτζιλίκι. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην επαρχία, λόγω του χαμηλότερου κόστους διαβίωσης, η αγοραστική δύναμη είναι αυξημένη κατά 19,5%.

Κατά την παρουσίαση της έρευνας, ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλος δήλωσε ότι “Η ΓΣΕΕ προτίθεται να ζητήσει από την ΕΛΣΤΑΤ θεσμοθέτηση δείκτη μικρού καταναλωτή για να παρακολουθεί την εξέλιξη του κόστους προϊόντων που αφορούν τα παιδιά”. Αναφέρθηκε επίσης στην ανάγκη για μαθήματα αγωγής καταναλωτή στα σχολεία. Σε γενικές γραμμές, τα παιδιά διαμορφώνουν τις καταναλωτικές τους συνήθειες από τους γονείς, κάτι που δεν είναι πάντα θετικό.

Όπως αναφέρθηκε στην παρουσίαση, η πίεση του καταναλωτισμού προκαλεί συμπτώματα κατάθλιψης σε μικρά παιδιά, κυρίως εκείνα των χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων, σύμφωνα με διεθνείς έρευνες. Ως γνωστόν τα παιδιά βρίσκονται στο επίκεντρο του μάρκετινγκ και της διαφήμισης και στη συνέχεια πιέζουν τους γονείς για την αγορά συγκεκριμένων προϊόντων. Μάλιστα, σύμφωνα με έρευνες, μέχρι την ηλικία των 6, τα παιδιά δεν διακρίνουν τις διαφημίσεις από το τηλεοπτικό πρόγραμμα.

Ο Δ. Σπυράκος, ΓΓ Καταναλωτή, αναφέρθηκε στις διαφορές της χώρας μας με άλλες ευρωπαϊκές χώρες: “Στη Γερμανία (το χαρτζιλίκι) ανέρχεται στα 23 ευρώ, σχετίζεται όμως και με τις διατροφικές συνήθειες”. Υποστήριξε ότι τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για την βελτίωση των καταναλωτικών συνηθειών μικρών αλλά και μεγάλων περιλαμβάνουν την ενδυνάμωση προστασίας του καταναλωτή, την εξοικονόμηση πόρων στη μέση ελληνική οικογένεια και την προαγωγή βιώσιμης κατανάλωσης με έμφαση στην υγιεινή διατροφή.

Δύο από τα σημαντικότερα ευρήματα της έρευνας της Ένωσης Εργαζομένων Καταναλωτών Ελλάδος είναι η θετική προδιάθεση των γονέων στην καταναλωτική εκπαίδευση των παιδιών και η αποσπασματικότητα των οδών πληροφόρησης για την ορθή καταναλωτική συμπεριφορά. Τρίτο σημαντικό συμπέρασμα είναι ότι υπάρχει έλλειψη θεσμών στη διαμόρφωση της καταναλωτικής συνείδησης στη χώρα μας, κάτι που πρέπει να διορθωθεί.

Πηγή : tvxs 

Σε αγαπώ γι’ αυτό που είσαι...

Tου Nίκου Γ. Ξυδάκη

Έγραφα προ μηνός («Διαβάζοντας τον θυμό στις ζωές των άλλων», http: //blo. gr/4i2): «Και ξάφνου η σχέση διακόπτεται, απότομα. Το παιδί αναχωρεί απ' την εστία, μετακομίζει σε δικό του σπίτι, η επαφή αραιώνει ή χάνεται για μήνες, τα τηλεφωνήματα αραιώνουν, γίνονται με «απόκρυψη». Αυτή η διακοπή με πάγωσε πιο πολύ απ' όλα. Γιατί; Πώς; Τι θέλει να πει αυτή η διακοπή, η απόκρυψη, η απόσταση, η ρήξη;

Μπαίνω στη θέση του «διακοπέντος» γονιού: Τι έκανα στραβά; Τι κάνω λάθος; Μπορεί όλα να είναι λάθος, μπορεί και τίποτε. Είναι θυμός, είναι πλήξη, είναι αίσθηση αποκλεισμού; Τι θυμώνει τον νέο τόσο, που διακόπτει τη σχέση με το σπίτι του και ενώνει τον θυμό και το χνώτο του με συνομηλίκους όμοια θυμωμένους; Θέλει να αποδείξει ότι μπορεί να κάνει κάτι μόνος του, ενάντιο ίσως στον «σάπιο» κόσμο των μεγαλύτερων, των εξουσιών, των συστημάτων που τον ντρεσάρουν και τον αποκλείουν; [...]

Κάτι λείπει για να το καταλάβω ολόκληρο. Πιάνω κομματάκια μόνο, κομματάκια ενός θρυμματισμένου κόσμου, που παράγει απέραντο θυμό, βία, αυτοκαταστροφή, διακοπή σχέσεων και αποκλεισμό. Αυτοτροφοδοτούμενες παρέες οργισμένων νέων, αγέλες υπαρξιακά θυμωμένων, που επιστρέφουν στην κοινωνία τον δηλητηριώδη θυμό που τους έχει προξενήσει.»

Μερικές εβδομάδες αργότερα, έλαβα ένα μέιλ από το Λονδίνο. Με μια απάντηση: «Κανείς δεν μας είπε ποτέ «σε αγαπώ γι' αυτό που είσαι»». Πόνεσε ο λαιμός μου. Το παραθέτω:

«Καλημέρα σας,  

Αρχικά να σας συστηθώ, με λένε Π., είμαι φοιτήτρια στα 24 (κάνω το μεταπτυχιακό μου στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου) και αναπόφευκτα έγινα κι εγώ ένας από αυτούς που «αναγκάστηκαν» να αφήσουν την πατρίδα επειδή «δεν υπάρχει» άλλος τρόπος επιβίωσης.

Mε αφορμή ένα σας κείμενο «Διαβάζοντας τον θυμό στις ζωές των άλλων» παίρνω το θάρρος να σας γράψω για τις ανησυχίες που βιώνετε κι εσείς σαν γονιός που προσφέρετε τα πάντα στα παιδιά σας, αλλά αναρωτιέστε γι' αυτή την απόσταση, την παύση επικοινωνίας και την οργή γύρω σας. Την αισθάνομαι κάθε μέρα, την κάνω πράξη συνειδητά πλέον και σας αποκαλύπτω ότι κρατώ απόσταση, γιατί πρέπει να δω τα πράγματα και να τα αξιολογήσω.

Από τέτοια καθημερινή οικογένεια προέρχομαι κι εγώ,  υπερ-σπουδαγμένη, με όλες τις ευκαιρίες στα πόδια μου. Αλλά κάτι με τρώει πάντα από μέσα (οργή  το λένε). Δεν με ρώτησε κανείς ποτέ αν εγώ ήθελα να τα κάνω όλα αυτά, οι γονείς μου με θωράκισαν με χαρτιά, γιατί αλλιώς δεν έχω στον ήλιο μοίρα.

Έτσι είναι; Μπορεί να είναι και έτσι, αλλά εμένα πάντα άλλα με ενοχλούσαν. Σκεφτόμουν ότι οι γονείς μου δεν με αποδέχονται αλλιώς, ότι πρέπει διαρκώς να διαπραγματεύομαι την αξία μου και να αποδεικνύω ότι αξίζω και θα πάω μπροστά. Αλλιώς ξέρετε τι θα ήμουν; Ένα από αυτά τα παιδιά που όταν τα ρωτάς «τι σπουδάζεις;» αυτά σου απαντάνε (δειλά) «τίποτα» κι εσύ τα λυπάσαι τα καημένα γιατί δεν τα κατάφεραν στη ζωή τους. Δεν πρόκοψαν και είναι τεμπελόσκυλα.  

Έτσι φτάσαμε να αξιολογούμε τις ζωές μας; Και μετά μας φταίνε όλα; Το Διαδίκτυο; Τα ΜΜΕ; Τα παιδιά σας και όλοι μας στρεφόμαστε σ' εκείνους τους συνομήλικους που ασκούν τη μικρότερη κριτική πάνω μας και μας αποδέχονται όχι για τα πτυχία μας και τα κατορθώματά μας, αλλά γιατί υπάρχει ατόφια, καθαρή αγάπη και ανάγκη έκφρασης. Κάπως πρέπει να ακούσουν οι άλλοι αυτά που παράγει το κεφάλι μας. Με ορθόδοξα ή ανορθόδοξα μέσα. Είτε λέγεται ποίηση είτε λέγεται Πυρήνες της Φωτιάς.  

Κανείς δεν μας είπε ποτέ «σε αγαπώ γι' αυτό που είσαι», γιατί δεν μας αφήσατε να γίνουμε αυτό που θέλουμε. Όσο καλό μας κάνετε με το να μας προστατεύετε, άλλο τόσο μας καταστρέψατε που δεν μας αφήσατε να πάρουμε τον δρόμο μας.

Να ανησυχείτε που κρατάνε απόσταση τα παιδιά σας, ίσως βρούνε τον δρόμο τους τελικά, κι ας θέλετε εσείς να τα τραβήξετε από το χέρι για να τα σώσετε και να τους δείξετε το σωστό. Αναρωτηθείτε  μια στιγμή σε ποιον κάνετε καλό και αν τελικά στη ζωή το καλό και το κακό, το σωστό και το λάθος είναι απλά μέτρο για να αξιολογείτε τα πράγματα και να τα βάζετε σε κουτιά. Οι άνθρωποι δεν θέλουν στρατηγικές και πολιτικές χειρισμού, δείξτε και νιώστε ότι η αγάπη σας δεν έχει τόσα μέτρα και σταθμά.  

Σας ευχαριστώ που με γεμίζετε με τόσο όμορφα κείμενα και σκέψεις. Ο Θεός να σας έχει καλά, συνεχίστε έτσι.

ΥΓ.: Εγώ πάντα χορεύτρια μπαλέτου ήθελα να γίνω («άλλα είναι εκείνα που αγαπώ, / γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα / σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ / μες στη ζωή πορεύτηκα» - το είπε κι ο Ελύτης).»

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 27-2-2011

Μια πρωτιά σε σχολείο του νομού μας !

 

Στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό για Νέους που διοργάνωσε  ο Όμιλος Σερρών για UNESCO και  τίτλο: «Δημιούργησε το δικό σου YouTube με θέμα: “Φύση και Βιοποικιλότητα στη ζωή μας”», στο πλαίσιο του Διεθνούς Έτους Βιοποικιλότητας 2010, το 55ο Δημοτικό Σχολείο  Πατρών απέσπασε το 1ο βραβείο ομαδικής συμμετοχής για τα Δημοτικά Σχολεία.

Το βραβευμένο βίντεο μπορείτε να το παρακολουθήσετε εδώ.

Αναλυτικά τα αποτελέσματα του διαγωνισμού :

Για Δημοτικό Σχολείο

Ομαδική συμμετοχή

Πρώτο:    55^ο Δημοτικό σχολείο Πατρών

Δεύτερο:  3^ο Δημοτικό Σχολείο Ρόδου

Τρίτο:       Εκπαιδευτήρια Δούκα

  

Ατομική συμμετοχή  

 Πρώτο      -----------------------

Δεύτερο:    Νικόλας Καλόστος

 Για Γυμνάσιο

 Ομαδική συμμετοχή

Πρώτο:     Ελληνογαλλική σχολή Άγιος Ιωσήφ Αθηνών

Δεύτερο:  1^ο Γυμνάσιο Καλαμαριάς

Τρίτο:       Αρσάκειο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης

  

Ατομική συμμετοχή

 Πρώτο      -------------------------

Δεύτερο:   Σωκράτης Μουλώτσιος

Τρίτο:      α) Σταύρος& Ραφαέλο Σαββάκης  β) Μάγειρα Πηνελόπη

 Για Λύκειο

  

Ομαδική συμμετοχή

 Πρώτο     ----------------------

Δεύτερο:  Λύκειο Μελιγαλά

  

Ατομική συμμετοχή

Πρώτο:    Βασίλης Κολοκύθας

Σαν τον Οδυσσέα

tvxs.gr | Σαν τον Οδυσσέα

Στο οδοιπορικό αυτό, μαθητές του 1ου Ενιαίου Λυκείου Βριλησσίων με συνεργάτη τον κινηματογραφιστή Γιώργο Πουλίδη καταγράφουν την Αθήνα των μεταναστών και των «ξένων».

Στους χώρους τους, καφενεία, μαγαζιά, στέκια, εκκλησίες και τζαμιά, άνθρωποι απ' όλες τις γωνιές της γης μιλούν μπροστά στην κάμερα για τη ζωή τους και μας θυμίζουν αξίες και πανανθρώπινες ιδέες, διαβάζοντας κείμενα από την αρχαία και νεότερη ελληνική ποίηση και λογοτεχνία.

Συντελεστές: ομαδική εργασία μαθητών 15-16 χρονών και των υπεύθυνων καθηγητών
Υπεύθυνοι: Γιάννης Τσιλαφάκης, Αλεξάνδρα Βέλτσου
Σκηνοθεσία: Γιώργος Πουλίδης, Studio ATA - Γιώρος Διδυμιώτης

Καταργούνται μετά από 30 χρόνια τα αθλητικά σχολεία γιατί «κοστίζουν ακριβά»

Να βάλει λουκέτο στα αθλητικά σχολεία στα οποία φοιτούν συνολικά 12.060 μαθητές της χώρας, μετά από 30 χρόνια λειτουργίας, καθώς κρίνει το κόστος τους πολύ υψηλό, αποφάσισε το υπουργείο Παιδείας. Επιπλέον, η πολιτική ηγεσία του υπουργείου κρίνει τα αθλητικά σχολεία «αντιπαραγωγικά για τον αθλητισμό και αντιπαιδαγωγικά για την εκπαίδευση».

Γίνεται, επίσης, λόγος για μαζικοποίηση των τμημάτων και παντελή απουσία αρμόδιων Αθλητικών Ομοσπονδιών κατά τον σχεδιασμό και την αξιολόγησή τους, αλλά και για υπερπληθώρα καθηγητών όλων των ειδικοτήτων, όπως αναφέρει η «Ελευθεροτυπία».

«Επειτα από σχεδόν τρεις δεκαετίες λειτουργίας τους, διαπιστώνεται ότι αποκλίνουν κατά πολύ από το σκοπό για τον όποιο συστάθηκαν. Το πολύ υψηλό κόστος λειτουργίας, σε συνδυασμό με τη μαζικοποίηση των τμημάτων, την παντελή απουσία των αρμόδιων αθλητικών ομοσπονδιών κατά το σχεδιασμό, την εφαρμογή και την αξιολόγησή τους, αλλά και η υπερπληθώρα καθηγητών όλων των ειδικοτήτων κατέστησαν τα ΤΑΔ αντιπαραγωγικά για τον αθλητισμό και αντιπαιδαγωγικά για την εκπαίδευση», ανέφερε η κ. Χριστοφιλοπούλου και πρόσθεσε πως όσοι μαθητές δε θα μετέχουν πλέον σε αυτά, μπορούν είτε να συνεχίσουν στο σχολείο όπου φοιτούσαν ως μαθητές ΤΑΔ, είτε να μεταγραφούν σε όποιο άλλο σχολείο τούς διευκολύνει.

Το υπουργείο Παιδείας, ωστόσο, εξήγγειλε την έναρξη διαβούλευσης για να βρεθούν νέοι τρόποι στήριξης του θεσμού(!). Όπως προβλέπει σχετική εγκύκλιος της υφυπουργού Παιδείας, Εύης Χριστοφιλοπούλου, τα Τμήματα Αθλητικής Διευκόλυνσης θα σταματούν να λειτουργούν ήδη από φέτος σε κάθε περίπτωση κατά την οποία θα προκύπτει οποιοδήποτε κώλυμα, είτε με τις τοποθετήσεις εκπαιδευτικών, είτε με τη μεταφορά των μαθητών στους χώρους άθλησης.

Προϋπόθεση είναι σε κάθε τάξη, τόσο για τα Τμήματα Αθλητικής Διευκόλυνσης Γυμνασίου όσο και για τα Ειδικά Τμήματα Αθλητικής Διευκόλυνσης Λυκείων είναι να φοιτούν τουλάχιστον 12 μαθητές. Οι μαθητές των τμημάτων που καταργούνται θα μετεγγράφονται σε τμήματα γενικής παιδείας του σχολείου ή σε όποιο άλλο σχολείο επιλέξουν.

 Πηγή : tvxs

Η πρόκληση...

H εφτάχρονη πιτσιρίκα που πουλάει γλυκά σε δρόμο της Δαμασκού και ταυτόχρονα γράφει τα μαθήματά της, δεν άφηνε με τίποτε τον Kheir Beik να την φωτογραφήσει. Τελικά ο φωτογράφος του πρακτορείου Syrian News Agency τράβηξε τη φωτογραφία με φακό από 30 μέτρα απόσταση.

Η φωτογραφία βραβεύτηκε από την Ένωση Αραβικών Πρακτορείων Ειδήσεων ως η καλύτερη για το έτος 2007. Ο φωτογράφος Kheir Beik τόνισε ότι θέλησε να δείξει ότι ο άνθρωπος με τη θέληση και τον κόπο του μπορεί να νικήσει τη φτώχεια και την εκχώρηση.

Η φωτογραφία πήρε το όνομα "Εκπαίδευση και εργασία".
Ο φωτογράφος την ονόμασε "Η πρόκληση".

Πηγή : Ντελάλης

Έρχεται το ψηφιακό σχολείο !

 

Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή 

Πού είναι τα laptop;

Ξαναθυμήθηκα την ιστορία με τα laptop που μοίρασε στους μαθητές της Α' Γυμνασίου τον περασμένο Σεπτέμβριο το υπουργείο Παιδείας, με αφορμή μία διαφήμιση. Στο σποτάκι υποτίθεται ότι ένας μαθητής, που ξεκίνησε φέτος το Γυμνάσιο, παραπονιόταν στους γονείς του, επειδή ήθελε κι αυτός laptop, σαν αυτό που πήρε πέρυσι ο μεγαλύτερος αδελφός του.

Προσέξτε: στα σχολεία έχει εισαχθεί εδώ και μερικά χρόνια η διδασκαλία των ηλεκτρονικών υπολογιστών (αν δεν κάνω λάθος 1-2 ώρες την εβδομάδα). Ωστόσο, η περυσινή διανομή των 150.000 laptop στόχευε σε κάτι ευρύτερο. Να εκσυγχρονιστεί το σύστημα διδασκαλίας, να αξιοποιηθεί η τεχνολογία για να γίνει ελκυστικότερη η παράδοση του μαθήματος και να περιοριστεί η παπαγαλία, να εξασκηθούν οι μαθητές στην έρευνα μέσα από την αστείρευτη δεξαμενή του Ιντερνετ. Να κάνουμε ένα βήμα μπροστά, βρε αδελφέ!

  Έναςκαλός φίλος, από τον χώρο της εκπαίδευσης, μου εξήγησε ότι η διανομή των φορητών υπολογιστών έγινε το 2009, χωρίς να προηγηθεί η επεξεργασία ενός αντίστοιχου προγράμματος διδασκαλίας. Οι γονείς έτρεξαν να προμηθευτούν τους υπολογιστές εκμεταλλευόμενοι την επιχορήγηση μέσω κοινοτικών κονδυλίων, οι μαθητές βρέθηκαν με ένα laptop στα χέρια, αλλά οι καθηγητές αιφνιδιάστηκαν και δεν ήξεραν πώς να προχωρήσουν. Ενδεικτικό της προχειρότητας, είναι ότι στα σχολεία δεν υπήρχε η ανάλογη υποδομή. Ούτε ηλεκτρικές εγκαταστάσεις (πόσες πρίζες υπάρχουν σε κάθε σχολική αίθουσα;), ούτε σύνδεση με το Ιντερνετ, ούτε κοινό δίκτυο ώστε να συντονίζει ο καθηγητής τους μαθητές. Αναρωτιέμαι, ακόμη, αν προβλέφθηκε να πάρουν φορητούς υπολογιστές και οι καθηγητές, ή μήπως έμειναν απέξω...

Η Αννα Διαμαντοπούλου, που παρέλαβε το υπουργείο από τον Αρη Σπηλιωτόπουλο τον περασμένο Οκτώβριο, αποκάλυψε στις 15 Σεπτεμβρίου του 2010 πως “η Ευρωπαϊκή Ένωση μας ζητάει πίσω τα λεφτά για τους υπολογιστές, που είχαν δοθεί χωρίς να υπάρχει ψηφιακό περιεχόμενο, χωρίς να υπάρχει μάθημα και εκπαίδευση των εκπαιδευτικών. Πήραν τα παιδιά τους υπολογιστές στα σπίτια τους και παίζανε”. Ψάχνοντας στο Ιντερνετ, εντόπισα και μία δήλωση της υφυπουργού Παιδείας, που επιβεβαιώνει ότι “οι 150 χιλιάδες υπολογιστές που δόθηκαν πέρυσι, δεν χρησιμοποιούνταν για το μάθημα, αλλά οι μαθητές τους έπαιρναν στο σπίτι και έπαιζαν παιχνίδια.”

Ο περασμένος Ιούνιος βρήκε τους μαθητές της περυσινής Α' Γυμνασίου με τους φορητούς υπολογιστές στο σπίτι. Κατόπιν, αποχαιρέτησαν καθηγητές και σχολικές αίθουσες και έφυγαν για διακοπές με τα laptop στις αποσκευές τους! Ουδείς είχε προβλέψει, βλέπετε, τί θα γινόταν στην συνέχεια. Ούτε η προηγούμενη πολιτική ηγεσία, ούτε η επόμενη που ανέλαβε μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς...

Ας δούμε τώρα τί γίνεται σε ορισμένα ιδιωτικά σχολεία: και εκεί υπάρχει διδασκαλία του μαθήματος των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Υπάρχουν υπολογιστές για τους μαθητές - αλλά δεν τους παίρνουν στο σπίτι τους, γιατί δεν είναι “προσωπικοί”. Παραμένουν στο σχολείο για να χρησιμοποιούνται από περισσότερες τάξεις και είναι συνδεδεμένοι σε κοινό δίκτυο. Ρώτησα συγκεκριμένα για laptop: υπάρχουν, μου είπαν. Είναι συνήθως φορτωμένα σε ένα “καροτσάκι” που τα φορτίζει ταυτόχρονα (άρα δεν χρειάζονται πολλές πρίζες) και το “καροτσάκι” μετακινείται από αίθουσα σε αίθουσα, ανάλογα με το ημερήσιο πρόγραμμα διδασκαλίας. Αν θέλουν να παίξουν παιχνίδια οι μαθητές, τότε πρέπει να ζητήσουν από τους γονείς τους να αγοράσουν υπολογιστή και παιχνίδια για το σπίτι, οπότε (θεωρητικώς) θα ελέγχουν πόσες ώρες και με ποιά παιχνίδια ασχολείται το παιδί τους.

ΥΓ: Αντε τώρα να εξηγήσεις στους υπαλλήλους της Κομισιόν, γιατί δόθηκαν άρον-άρον πέρυσι τα laptop και πώς συνδέεται αυτή η προχειρότητα με το γεγονός ότι ένα μήνα αργότερα είχαμε εκλογές...

του Αντώνη Φουρλή

Πηγή : protagon

 

Για μια σπανακόπιτα και ένα…μίλκo

της Ελένης Καλογεροπούλου

 

Δεν ξέρω εάν πραγματικά στο υπουργείο Οικονομικών  οι χειριστές των θεμάτων της φοροδιαφυγής είναι τόσο έξυπνοι ή παντελώς ηλίθιοι. Γιατί πραγματικά προσπαθώ να καταλάβω πιο λαμπρό μυαλό σκέφτηκε την κάρτα του μαθητή!!!

Αν δεν το γνωρίζετε πρέπει να σας πω ότι βρισκόμαστε σε δημόσια διαβούλευση με το κράτος για το θέμα της κάρτας του μαθητή. Της κάρτας με την οποία – μεταξύ άλλων- το κράτος σκοπεύει να καταπολεμήσει τη φοροδιαφυγή! Αυτήν που το παιδί σας θα δίνει στην καντίνα του σχολείου του μαζί με τα χρήματα για να πάρει το κουλούρι του ή την τυρόπιτα και αυτόματα θα καταγράφεται η σπατάλη του 6χρονου και άρα η οικονομική ευμάρεια του γονιού!

Και μια και βρισκόμαστε σε αυτήν τη διαδικασία για να βοηθήσω τον διάλογο θα θέσω μερικά ερωτήματα.

-Το πρωτάκι που πάει στο σχολείο εκτός από την σχολική του τσάντα, την αγωνία του για το άγνωστο, θα πρέπει να έχει και την κάρτα;

- Για να μην την ξεχνάει που πρέπει να την βάζει;. Στην τσέπη του, στην τσάντα του ή να την έχει κρεμασμένη από το λαιμό;

-Τι θα γίνεται εάν το παιδί την ξεχνάει , την μασάει , την πετάει;

-Ποια θα είναι η τιμωρία του στην περίπτωση που αντί για γιουγκιο ανταλλάσσει την κάρτα καταπολέμησης της φοροδιαφυγής;

-Πως το κράτος θα είναι σίγουρο ότι έχει πιάσει τον φοροφυγά αν τα παιδιά, θέλοντας να κάνουν πλάκα, χτυπάνε συνεχώς την κάρτα του σπασίκλα της τάξης;

-Τι θα πρέπει να κάνει ο άμοιρος γονιός στην περίπτωση που έχει λαίμαργο παιδί;

- Το κέρασμα απαγορεύεται;

-Και τέλος, θα παίρνουν την σπανακόπιτα και το μίλκο τους εάν δεν έχουν μαζί τους την κάρτα ή θα ψοφάνε τις πείνας  για να μην φοροδιαφύγει ο γονιός;

Αυτά είναι μερικά ερωτήματα ενός αδαούς πολίτη που με τρόμο βλέπει να καταστρέφεται το διάλειμμα του παιδιού του, από τους οικονομικούς εγκεφάλους αυτής της Κυβέρνησης.

Α!  και κάτι τελευταίο. Αν δεν βολεύει η κάρτα κρεμάστε στα παιδιά και ένα μικροτσίπ από τα αυτιά τους. Αυτό προφανώς θα είναι  πιο αποτελεσματικό αφού θα ελέγχεται και πόσες φορές πήγε το παιδί στην τουαλέτα…. Έτσι δεν θα διαφεύγει τίποτα από το μεγάλο αόρατο μάτι του κράτους- χαφιέ που φτιάχνετε.

Πηγή : Το ποντίκι

---

Ομαδική η βία στα σχολεία

Το πρόβλημα της βίας στα σχολεία, ακόμα και από παιδιά του νηπιαγωγείου, είναι γνωστό. Το νέο φαινόμενο είναι οι οργανωμένες ομαδικές και συστηματικές εκφράσεις της βίας. Το φαινόμενο αυτό αλλά και η διαχείρισή του από τους εκπαιδευτικούς και τον σχολικό περίγυρο εξετάζει έρευνα της Εθνικής Επιτροπής Μελέτης των Ομάδων Ενδοσχολικής Βίας (ΕΕΜΟΕΒ). 

Η έρευνα έχει τίτλο «Ομαδική βία και επιθετικότητα στα σχολεία». Πραγματοποιήθηκε υπό τη διεύθυνση της Αλίκης Γιωτοπούλου-Μαραγκοπούλου, κατά τα σχολικά έτη 2006-2007 και 2007-2008, με ερωτηματολόγια (38 ερωτήσεις) που εστάλησαν σε σχολεία και τοπικές ενώσεις εκπαιδευτικών Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. 

Κληθέντες να επισημάνουν περιπτώσεις επιθετικής συμπεριφοράς προς αδύνατους, «δυσπροσάρμοστους», αλλοδαπούς ή «διαφορετικούς» μαθητές, το 61,9% των εκπαιδευτικών απάντησε πως είναι λίγες οι περιπτώσεις αυτές, ενώ το 4,6% ανέφερε πως έχουν σημειωθεί πολλές περιπτώσεις. Ωστόσο, ένας στους τρεις απάντησε πως συμβαίνουν με μεγάλη συχνότητα έντονοι διαπληκτισμοί στο σχολείο μεταξύ των παιδιών και, όταν γίνεται αυτό, παρατηρείται πως συχνότερα ανταλλάσσονται βρισιές ή χτυπήματα, ενώ σπανιότερα «βγαίνουν» μαχαίρια.

Σχετικά με τις μορφές των διαπληκτισμών, το 53,10% απαντά πως «απλώς βρίζονται», το 28,4% «γελοιοποιούν, ταπεινώνουν», το 1% «κακοποιούν σεξουαλικά», 0,3% «βγάζουν σουγιά, κοπίδια, μαχαίρια», 1% «προσπαθούν να ληστέψουν μαθητή/τρια», 12,3% «άλλα-χειροδικούν, κλοτσούν, τραβούν μαλλιά, απειλούν». 

Όσον αφορά στην ομαδοποίηση των μαθητών στο σχολείο, το 81,2% απαντά πως «τα παιδιά χωρίζονται σε ομάδες», ενώ αρνητικά απαντά το 15,2%. Επίσης, το 32% των καθηγητών πιστεύει πως στις ομάδες αυτές υπάρχει κάποιος που δρα ως «αρχηγός», ενώ το 36% απαντά πως «δεν γνωρίζει».

Από την έρευνα προκύπτει, ότι οι μαθητές που υφίστανται κακοποίηση, λεκτική ή σωματική, έχουν συνήθως αδύναμη προσωπικότητα, χαμηλή αυτοεκτίμηση, έλλειψη θάρρους, είναι συνεσταλμένοι, απομονωμένοι, χαμηλών τόνων, ευαίσθητοι ή μοναχικοί.

Σχετικά με τους λόγους για τους οποίους τα παιδιά τσακώνονται, κατά τη γνώμη των καθηγητών οι αιτίες πρέπει να αναζητηθούν στην ανωριμότητα των παιδιών, την εφηβική έξαρση, την προσέλκυση της προσοχής. Οι πιο συχνοί λόγοι τσακωμού είναι οι διαφορές στα παιχνίδια και τις αθλητικές δραστηριότητες, η αίσθηση αδικίας, οι προσβολές. 

Από την πλευρά τους, οι γονείς συνήθως δεν απευθύνονται στους εκπαιδευτικούς για να συζητήσουν τα προβλήματα των παιδιών τους στο σχολείο. Οι αντιδράσεις των οικογενειών κυμαίνονται από την απόγνωση και τον προβληματισμό μέχρι τη διαμαρτυρία και την επιθετική στάση απέναντι στους εκπαιδευτικούς. 

Παράλληλα, το 61,9% των ερωτηθέντων απαντά πως λίγα παιδιά ζητούν βοήθεια, ενώ ένα 12,7% ισχυρίζεται πως κανένα παιδί δεν έχει ζητήσει ποτέ την αρωγή τους. 

Περιστατικά διαπληκτισμών

Περιστατικό 1:

«Ενας μαθητής ράγισε το χέρι ενός άλλου μαθητή στη διάρκεια ενός παιχνιδιού (ποδόσφαιρο). Αρπαξε βίαια την μπάλα και του πάτησε το χέρι. Το σχολείο ενημέρωσε τους γονείς και των δύο μαθητών. Οι γονείς του θύματος ήταν εκνευρισμένοι, του δράστη στενοχωρημένοι με το συμβάν, αλλά δικαιολόγησαν το γιο τους. Δεν ενεπλάκησαν άλλοι μαθητές».

Περιστατικό 2:

«Στο διάλειμμα τρεις μαθητές (δύο αγόρια και ένα κορίτσι) έσπρωξαν επίτηδες έναν μαθητή, ο οποίος πέφτει συχνά θύμα λεκτικής βίας. Τον ακινητοποίησαν, του πέταξαν τα γυαλιά και το κορίτσι-αρχηγός τα πάτησε. Ο πατέρας του θύματος ήρθε στο σχολείο να φέρει άλλο ένα ζευγάρι γυαλιά. Δεν παραπονέθηκε, αφού έχει συνηθίσει να συμβαίνουν τέτοια στο παιδί».

Περιστατικό 3:

«Ενας μαθητής στο διάλειμμα, πριν προλάβει ο εφημερεύων καθηγητής να μεταβεί στον χώρο εφημερίας, εμπόδιζε μια συμμαθήτριά του να βγει από την αίθουσα. Η "εγκλωβισμένη" μαθήτρια δεν άντεξε την πίεση και έβαλε τα κλάματα. Πολλές φορές στο παρελθόν ο συγκεκριμένος μαθητής πείραζε τη συμμαθήτριά του με σεξουαλικά υπονοούμενα, με αποτέλεσμα αυτή να ξεσπάει σε κλάματα και να βρίσκεται σε παρατεταμένη -αν όχι μόνιμη- κατάσταση άγχους. Κατά τη διάρκεια του περιστατικού βρίσκονταν στην αίθουσα άλλοι δύο συμμαθητές τους. Ο ένας δραστηριοποιήθηκε για να βοηθήσει τη συμμαθήτριά του, αλλά ο άλλος βιντεοσκοπούσε το γεγονός με το κινητό του χωρίς να παρεμβαίνει (...)».

Πηγή: Ελευθεροτυπία