Μαθαίνοντας από το ξιπόλητο κίνημα

Στο Ρατζαστάν της Ινδίας, ένα πρωτότυπο σχολείο μαθαίνει σε αγρότισσες και αγρότες --συχνά αγράμματους-- πώς να γίνουν μηχανικοί ηλιακής ενέργειας, τεχνίτες, οδοντίατροι και γιατροί, στα χωριά τους. Ονομάζεται Ξυπόλητο Κολέγιο κι ο ιδρυτής του, ο Μπάνκερ Ρόι, μας εξηγεί πώς λειτουργεί.

Όταν θα πάρουν φωτιά οι ασπίδες

Μεταμορφωμένος τότε σε ταύρο ο Δίας μετήγαγε την Ευρώπη στη Δύση, μεταμορφωμένη σήμερα σε αποδιοπομπαίο τράγο η Ελλάδα επιστρέφει απ' τη Δύση πού; Εδώ; δεν θα 'χει να πληρώσει ούτε το φως. Το ανέσπερον

Δεν είναι πατρίδα μου το Προτεκτοράτο.

Εμένα, πατρίδα μου είναι η Ελλάδα, και δεν μπορεί στην Ελλάδα να ξεκινάει τη διαδρομή του για να μάθει γράμματα στα παιδιά ένας δάσκαλος με 660 ευρώ τον μήνα, για να πάρει 750 ευρώ στα 45 του και να μην κάνει παιδιά δικά του ο ίδιος ποτέ...

Δεν είναι Πρωθυπουργός μου αυτός ο τύπος που πάει να κάνει τη Θράκη Ειδική Οικονομική Ζώνη υπό την Εντολή της Γερμανίας - ανοίγοντας έτσι έναν ακόμα δρόμο για την «αυτονόμηση» της περιοχής και τον ακρωτηριασμό της Ελλάδας...

Είναι πιθανόν αυτός ο ανιστόρητος να μη γνωρίζει ότι οι Ναζί στην Κατοχή διακρίθηκαν εκτός των άλλων και στο σπορ του διαμελισμού της χώρας μας -ώς και ανεξάρτητο «Βασίλειο των Βλάχων» στην Πίνδο έστησαν οι ολετήρες· όμως, πώς να κάνει την Ελλάδα πειραματόζωο της νέας Τάξης, απέδειξε ότι γνωρίζει πολύ καλά ο επικεφαλής των δωσιλόγων.

Δεν είμαι υπήκοος της Τρόικας.

Είμαι Έλληνας πολίτης -δεν οφείλω καμμιά νομιμοφροσύνη στα ανδρείκελα και τους κουίσλινγκ- δεν είμαι ανδράποδο δεν οφείλω καμμιά νομιμοφροσύνη σε αυτούς που βουτάνε το υστέρημα του συνταξιούχου κι αφήνουν τον φοροφυγά να πλουτίζει ακόμα περισσότερο.

Δεν είναι (μόνον) φασιστικό, είναι και αηδιαστικό ο Υπουργός -εν προκειμένω ο Παπουτσής- να βάζει τις διαδηλώσεις για το ψωμί στον ίδιο παρονομαστή με την εγκληματικότητα - δεν αναγνωρίζω συνεπώς καμμιάν εξουσία σε αυτούς που αφήνουν ανυπεράσπιστους τους γέροντες μπροστά στα καλάσνικωφ και τους φταίνε για την άθλια ανικανότητά τους οι διαδηλωτές.

Όχι, δεν είναι πατρίδα μου οι εντολές των τοκογλύφων, πατρίδα μου είναι η τήρηση του Συντάγματος.

Οφείλω να αντισταθώ για λόγους στοιχειώδους ευπρέπειας στον Υπουργό Οικονομικών -εν προκειμένω στον Βενιζέλο- που βάζει 23% ΦΠΑ στην μπουγάτσα αν είναι αλμυρή και 13% αν είναι γλυκιά. Η μαλακία δεν είναι θεσμός, ούτε μπορεί πατρίδα μου να γίνει ο εκβιασμός, η τρομοκρατία, η καταστολή, ο παραλογισμός και η ανικανότης. Και η ντροπή.

Πατρίδα μου είναι η Ελλάδα, της μάνας μου και του πατέρα μου η ιστορία, των παιδιών το πεδίο -δεν μπορώ να την παραδώσω μικρότερη.

Δεν ανέχομαι πλέον τους χυδαίους που με κατασυκοφάντησαν urbi et orbi ότι είμαι διεφθαρμένος και τεμπέλης, ότι μαζί τους τα έφαγα.

Οφείλω να τους αντισταθώ. Να τους απονομιμοποιήσω. Δεν πρόκειται να πληρώσω τα χαράτσια που μου επέβαλαν και θα μου επιβάλουν, πρώτον διότι δεν είμαι ούτε τούρκος ούτε ραγιάς για να με σφάζει όποτε γουστάρει ο αγάς -ούτε είναι η χώρα μου οθωμανικό σαντζάκι, ώστε νόμος νά 'ναι η ανομία και  δεύτερον δεν θα νομιμοποιήσω με τον οβολό μου τη ληστεία εναντίον όλων μας -διότι δεν πρόκειται περί κάποιας θυσίας για να σωθεί η πατρίδα αλλά πρόκειται για το τίμημα της προδοσίας -την υπαγωγή της χώρας στο Μνημόνιο.

Όχι, δεν θα πληρώσω το μερίδιό μου για τα τριάντα αργύρια του Ιούδα, δεν θα γίνω συνένοχός τους.

Ως εδώ!

Δυο χρόνια τώρα η χώρα καταστρέφεται. Σε αυτό συμφωνούν όλοι, μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια μάς γύρισαν πίσω στο 1950 -οφείλω συνεπώς να αντισταθώ.

Πατρίδα μου ήταν τα σχολικά βιβλία -τα 3.000 χρόνια της παιδικής μας ηλικίας, απ' τον Όμηρο ώς τον Νίκο Γκάτσο - τι να προδώσω και γιατί; τα κυπαρισσάκια ή τα ηλιοβασιλέματα;

Δεκάδες φορές ώς τώρα στην Ιστορία τον μονόδρομο προς τα Τάρταρα τον έχουν φράξει τα οδοφράγματα...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 8.Χ.2011 stathis@enet.gr

Το πρωτοσέλιδο του Βήματος το...2013

Το μέλλον είναι εδώ! Οι συντάκτες του blog papaioannou.wordpress.com δημιούργησαν το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας ΒΗΜΑ μετά από τρία χρόνια...Το κύριο θέμα είναι η είδηση ότι ανεργία μειώνεται κατά 0,2%, από το 66% στο 65,8%! Άλλα θέματα που κυριαρχούν στο πρωτοσέλιδο είναι η δωρέα ζωής 2 χιλιάδων ευρώ της Μ. Βαρδινογιάννη για τους χιλιάδες άστεγους, η δήλωση του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Άδωνι Γεωργιάδη, ότι δεν τίθεται θέμα αστυνομικής βίας και η πρόταση του Γιώργου Παπακωνσταντίνου για την ευθανασία των συνταξιούχων άνω των 75 ετών "ως μόνη βιώσιμη λύση". Το σωτήριον έτος 2013, η προσφορά του Βήματος προς τους αναγνώστες είναι ένα πακέτο μακαρόνια για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι!

Σε αγαπώ γι’ αυτό που είσαι...

Tου Nίκου Γ. Ξυδάκη

Έγραφα προ μηνός («Διαβάζοντας τον θυμό στις ζωές των άλλων», http: //blo. gr/4i2): «Και ξάφνου η σχέση διακόπτεται, απότομα. Το παιδί αναχωρεί απ' την εστία, μετακομίζει σε δικό του σπίτι, η επαφή αραιώνει ή χάνεται για μήνες, τα τηλεφωνήματα αραιώνουν, γίνονται με «απόκρυψη». Αυτή η διακοπή με πάγωσε πιο πολύ απ' όλα. Γιατί; Πώς; Τι θέλει να πει αυτή η διακοπή, η απόκρυψη, η απόσταση, η ρήξη;

Μπαίνω στη θέση του «διακοπέντος» γονιού: Τι έκανα στραβά; Τι κάνω λάθος; Μπορεί όλα να είναι λάθος, μπορεί και τίποτε. Είναι θυμός, είναι πλήξη, είναι αίσθηση αποκλεισμού; Τι θυμώνει τον νέο τόσο, που διακόπτει τη σχέση με το σπίτι του και ενώνει τον θυμό και το χνώτο του με συνομηλίκους όμοια θυμωμένους; Θέλει να αποδείξει ότι μπορεί να κάνει κάτι μόνος του, ενάντιο ίσως στον «σάπιο» κόσμο των μεγαλύτερων, των εξουσιών, των συστημάτων που τον ντρεσάρουν και τον αποκλείουν; [...]

Κάτι λείπει για να το καταλάβω ολόκληρο. Πιάνω κομματάκια μόνο, κομματάκια ενός θρυμματισμένου κόσμου, που παράγει απέραντο θυμό, βία, αυτοκαταστροφή, διακοπή σχέσεων και αποκλεισμό. Αυτοτροφοδοτούμενες παρέες οργισμένων νέων, αγέλες υπαρξιακά θυμωμένων, που επιστρέφουν στην κοινωνία τον δηλητηριώδη θυμό που τους έχει προξενήσει.»

Μερικές εβδομάδες αργότερα, έλαβα ένα μέιλ από το Λονδίνο. Με μια απάντηση: «Κανείς δεν μας είπε ποτέ «σε αγαπώ γι' αυτό που είσαι»». Πόνεσε ο λαιμός μου. Το παραθέτω:

«Καλημέρα σας,  

Αρχικά να σας συστηθώ, με λένε Π., είμαι φοιτήτρια στα 24 (κάνω το μεταπτυχιακό μου στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου) και αναπόφευκτα έγινα κι εγώ ένας από αυτούς που «αναγκάστηκαν» να αφήσουν την πατρίδα επειδή «δεν υπάρχει» άλλος τρόπος επιβίωσης.

Mε αφορμή ένα σας κείμενο «Διαβάζοντας τον θυμό στις ζωές των άλλων» παίρνω το θάρρος να σας γράψω για τις ανησυχίες που βιώνετε κι εσείς σαν γονιός που προσφέρετε τα πάντα στα παιδιά σας, αλλά αναρωτιέστε γι' αυτή την απόσταση, την παύση επικοινωνίας και την οργή γύρω σας. Την αισθάνομαι κάθε μέρα, την κάνω πράξη συνειδητά πλέον και σας αποκαλύπτω ότι κρατώ απόσταση, γιατί πρέπει να δω τα πράγματα και να τα αξιολογήσω.

Από τέτοια καθημερινή οικογένεια προέρχομαι κι εγώ,  υπερ-σπουδαγμένη, με όλες τις ευκαιρίες στα πόδια μου. Αλλά κάτι με τρώει πάντα από μέσα (οργή  το λένε). Δεν με ρώτησε κανείς ποτέ αν εγώ ήθελα να τα κάνω όλα αυτά, οι γονείς μου με θωράκισαν με χαρτιά, γιατί αλλιώς δεν έχω στον ήλιο μοίρα.

Έτσι είναι; Μπορεί να είναι και έτσι, αλλά εμένα πάντα άλλα με ενοχλούσαν. Σκεφτόμουν ότι οι γονείς μου δεν με αποδέχονται αλλιώς, ότι πρέπει διαρκώς να διαπραγματεύομαι την αξία μου και να αποδεικνύω ότι αξίζω και θα πάω μπροστά. Αλλιώς ξέρετε τι θα ήμουν; Ένα από αυτά τα παιδιά που όταν τα ρωτάς «τι σπουδάζεις;» αυτά σου απαντάνε (δειλά) «τίποτα» κι εσύ τα λυπάσαι τα καημένα γιατί δεν τα κατάφεραν στη ζωή τους. Δεν πρόκοψαν και είναι τεμπελόσκυλα.  

Έτσι φτάσαμε να αξιολογούμε τις ζωές μας; Και μετά μας φταίνε όλα; Το Διαδίκτυο; Τα ΜΜΕ; Τα παιδιά σας και όλοι μας στρεφόμαστε σ' εκείνους τους συνομήλικους που ασκούν τη μικρότερη κριτική πάνω μας και μας αποδέχονται όχι για τα πτυχία μας και τα κατορθώματά μας, αλλά γιατί υπάρχει ατόφια, καθαρή αγάπη και ανάγκη έκφρασης. Κάπως πρέπει να ακούσουν οι άλλοι αυτά που παράγει το κεφάλι μας. Με ορθόδοξα ή ανορθόδοξα μέσα. Είτε λέγεται ποίηση είτε λέγεται Πυρήνες της Φωτιάς.  

Κανείς δεν μας είπε ποτέ «σε αγαπώ γι' αυτό που είσαι», γιατί δεν μας αφήσατε να γίνουμε αυτό που θέλουμε. Όσο καλό μας κάνετε με το να μας προστατεύετε, άλλο τόσο μας καταστρέψατε που δεν μας αφήσατε να πάρουμε τον δρόμο μας.

Να ανησυχείτε που κρατάνε απόσταση τα παιδιά σας, ίσως βρούνε τον δρόμο τους τελικά, κι ας θέλετε εσείς να τα τραβήξετε από το χέρι για να τα σώσετε και να τους δείξετε το σωστό. Αναρωτηθείτε  μια στιγμή σε ποιον κάνετε καλό και αν τελικά στη ζωή το καλό και το κακό, το σωστό και το λάθος είναι απλά μέτρο για να αξιολογείτε τα πράγματα και να τα βάζετε σε κουτιά. Οι άνθρωποι δεν θέλουν στρατηγικές και πολιτικές χειρισμού, δείξτε και νιώστε ότι η αγάπη σας δεν έχει τόσα μέτρα και σταθμά.  

Σας ευχαριστώ που με γεμίζετε με τόσο όμορφα κείμενα και σκέψεις. Ο Θεός να σας έχει καλά, συνεχίστε έτσι.

ΥΓ.: Εγώ πάντα χορεύτρια μπαλέτου ήθελα να γίνω («άλλα είναι εκείνα που αγαπώ, / γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα / σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ / μες στη ζωή πορεύτηκα» - το είπε κι ο Ελύτης).»

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 27-2-2011

Ο Τέταρτος Παγκόσμιος Πόλεμος

Ο Τέταρτος Παγκόσμιος Πόλεμος για πολλούς έχει ήδη αρχίσει. Οι πολιτικές του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού σε παγκόσμια κλίμακα έχουν διαστάσεις πολεμικής, λένε οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ, και ο «πόλεμος» με πέτρες και ρόπαλα ενάντια σε όσους προσπαθούν να τον επιβάλλουν έχει ήδη αρχίσει. Με αφορμή τις κινητοποιήσεις στο Σιάτλ στο γύρισμα της χιλιετίας οι σκηνοθέτες ακολουθούν τα κινήματα διαμαρτυρίας ανά τον κόσμο και καταγράφουν τις στιγμές σύγκρουσης.

Για τον κύριο εμπνευστή και σκηνοθέτη της ταινίας Rick Rowley (Η.Π.Α., 2003), οι κοινωνικές συγκρούσεις στο Μεξικό, την Αργεντινή, την Παλαιστίνη, τη Νότια Αφρική και τη Νότια Κορέα, οι μάχες του «Βορρά» στο Κεμπέκ και τη Γένοβα και ο «Πόλεμος ενάντια στην Τρομοκρατία» στη Ν.Υόρκη και το Ιράκ, αποτελούν σημεία ενός ενιαίου και παγκόσμιου κύματος αντίστασης, απέναντι στη βία της καθεστηκυίας οικονομικής και πολιτικής ηγεμονίας. Μια διαμάχη χωρίς συγκεκριμένο εχθρό, πεδίο μάχης, γεωγραφικά όρια και τέλος. Χίλιες εμφύλιες διαμάχες. Ο Τέταρτος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Οι συνταρακτικές εικόνες πόνου και αντίστασης, που χρειάστηκαν πάνω από δύο χρόνια για να συλλεχθούν από όλες τις άκρες του πλανήτη, συντίθενται σε ένα ενιαίο πλαίσιο, μέσω της αφήγησης.

Πηγή : tvxs

Η Κούνεβα στο Ηρώδειο

 Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ

«Είμαι η Κωνσταντίνα Κούνεβα». Η κοριτσίστικη φωνή, πίσω απ' την αρχαιοπρεπή μάσκα με το παραμορφωμένο κατά το ήμισυ πρόσωπο, διαπέρασε σαν ηλεκτρικό ρεύμα τις κερκίδες του σχεδόν γεμάτου Ηρωδείου χθες το βράδυ, στην παράσταση «Ο Προμηθέας στην Αθήνα» των Γερμανών Rimini Protokoll.

Κάτω από τη μάσκα βρισκόταν η Έφη Κιουρτίδου, η οποία ενσαρκώνει την ηχογραφημένη φωνή της άτυχης συνδικαλίστριας, που πρωταγωνίστησε με τρόπο καίριο, ως σύγχρονος Προμηθέας, στην παράσταση, μια πρωτότυπη ζωντανή πληθυσμιακή καταγραφή της Αθήνας, σε διαρκή εύστοχο διάλογο με τους ήρωες της τριλογίας του «Προμηθέα».

"Είμαι άνθρωπος. Είμαι γυναίκα. Είμαι μετανάστρια από την Βουλγαρία. Είμαι 47 ετών και είμαι η Κωνσταντίνα Κούνεβα. Απόψε δεν μπορώ να είμαι μαζί σας. Με αντιπροσωπεύει ένα άλλο άτομο", ήταν ο ηχογραφημένος χαιρετισμός που συγκλόνισε το κοινό. Μπορεί να απουσίαζε ως φυσική παρουσία, όμως η Κούνεβα ήταν ουσιαστικά παρούσα σε αυτή την ιδιαίτερη, συγκινησιακά φορτισμένη βραδιά. Ήταν ένας από τους 103 ανθρώπους που αντιπροσώπευαν στον "Προμηθέα στην Αθήνα" τον πληθυσμό της πόλης, καλύπτοντας ηλικιακά τη γκάμα από ένα έτος έως 92 χρονών.

"Είμαστε η Αθήνα", μας συστήθηκε με μια φωνή το πολύχρωμο, πολυεθνικό -από Αλβανία, Ασία, Αφρική, Δ. Ευρώπη, Αν. Ευρώπη - "δείγμα", που συμπεριελάμβανε αστροφυσικούς, νεφρολόγους, ταξιτζήδες- ψυχολόγους, φανοποιούς-ντελιβεράδες, αντιρρησίες συνείδησης, στατιστικολόγους, εθελοντές, δικηγόρους, μεταφορείς , συμβούλους ανθρωπίνου δυναμικού, ονειροποιούς, μαθητές, φοιτητές, οικοδόμους, συνταξιούχους, κωφάλαλους, ιδρυτικά μέλη της γραμμής SOS , ακτιβιστές, άνεργους και νήπια ."Αντιπροσωπεύουμε όλες τις περιοχές της πόλης", δήλωσαν, εξαιρώντας πάντως -άγνωστο γιατί;- τον Πειραιά και τη Νομαρχία Δυτικής Αττικής. "Είμαστε 48% άνδρες και 52% γυναίκες". Είμαστε η Αθήνα γιατί τουλάχιστον τρεις από εμάς δεν είναι καταγεγραμμένοι", είπαν κάποιοι, για να εισπράξουν το αυθόρμητο χειροκρότημα .

Σιγά σιγά σε μια αδιάρρηκτη σκυταλοδρομία ο ένας μετά τον άλλο, ακόμη και τα συνοδευόμενα μωρά, μας συστήνονταν ενώ, συγχρόνως, δήλωναν τον ήρωα της τριλογίας του Προμηθέα, με τον οποίο ταυτίζονται -Προμηθέα, Ωκεανό, Ιώ, Κράτος, Βία, Ερμή και Ωκεανίδες. Πίσω από την ταμπελίτσα του Προμηθέα, όπως αναμενόταν, στριμώχτηκαν οι περισσότεροι -ανάμεσά τους, και η θαλερή 92Χρόνη κυρία Στέλλα Μαυρογιάννη, με παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα που όπως δήλωσε "μας αγαπάει όλους". Προφανώς, ο ιδεαλισμός περισσεύει στην πρωτεύουσα. Στις εξαιρέσεις, ο παραπονιάρης καλλίφωνος πρώην πρωταθλητής δισκοβολίας και νυν σωφρονιστικός υπάλληλος Γιάννης Μυλωνάς, που ταυτίστηκε με το Κράτος, η κ. Σταυρούλα, μοδίστρα στο επάγγελμα, που αγαπά τις Ωκεανίδες, χωρίς ειδική εξήγηση, τα άτομα που δεν ταυτίζονται με κανέναν αλλά κι εκείνοι που η βούλησή τους συγκρούεται με την πραγματικότητα -όπως η υπάλληλος στο ΕΣΠΑ που ενώ θα ήθελε να ταυτιστεί με τον Προμηθεά "η ζωή με κάνει να ταυτίζομαι με τον Ήφαιστο", όπως εξομολογήθηκε.

Σιγά σιγά η παράσταση ένα ζωντανό σκηνικό "πείραμα" άλλαξε φόρμα και οι 103 πρωταγωνιστές του και συμπολίτες μας έπρεπε να μοιράζονται ανάμεσα στην κατάφαση (Εγώ) και την άρνηση (όχι εγώ) ενός καταιγισμού από ερωτήματα: Ποιος πιστεύει ότι θα αλλάξει αν αποκτήσει εξουσίας; Ποιος έχει αλλάξει πεποιθήσεις τα 10 τελευταία χρόνια. Ποιος αγαπάει τη μαμά του; (εδώ όλοι σταθήκαν στην ταμπελίτσα με το Εγώ). Ποιος θα σκότωνε για να προστατεύσει την οικογένειά του; Την Αθήνα; Ποιος έχει εμπειρία από πόλεμο;

Στα εμβόλιμα βιωματικά «ιντερμέτζα» ο Γιώργος Ντούρος υπάλληλος της Εθνικής στατιστικής μας μίλησε για τη ζοφερή πραγματικότητα των 5.000 αστέγων της Αθήνας και του 14% των εργαζόμενων φτωχών κι ο αντιρρησίας συνείδησης ο Λάζαρος Πετρομελίδης για τον προσωπικό του Γολγοθά, που συμπεριλάμβανε 16 δικαστήρια και 3 φυλακίσεις.

Η Κούνεβα παρενέβη ακόμη δυο φορές: "Νιώθω σαν να είμαι δεμένη σε έναν βράχο", ακούστηκε η φωνή της. "Κάθε μια ώρα κάνω θεραπείες". Η Βουλγάρα που η πολιτική συνείδησή της παρ' ολίγο να της κοστίσει τη ζωή, μίλησε ξανά στο ρωμαϊκό ωδείο, κάτω απ΄το Παρθενώνα, για τη γυναικεία φωνή που υποδυόταν στο τηλέφωνο την ανδρική απειλώντας τη "αν δε σταματήσεις θα σε σκοτώσουμε". "Αλλά δεν το πίστεψα", αποκάλυψε ."Είχαμε ανακαλύψει παρανομίες των εργοδοτών".

Στην κατακλείδα, ενός θεάματος με την υπογραφή του Φεστιβάλ Αθηνών που είχε την θερμοκρασία, τη δύναμη και την αλήθεια της ζωής, τα 103 άτομα "αγκαλιάστηκαν" κάτω από τα ερωτήματα: "Έχουμε παραβεί ένα νόμο", "Ξέρουμε πώς τελειώνει η τραγωδία. Ξέρουμε ότι ο Προμηθέας θα νικήσει".

Η Κούνεβα μπορεί να μην ανέβηκε στη σκηνή, όμως βρέθηκε στο τέλος αυτού του σκηνικού θριάμβου στα παρασκήνια με μαύρα γυαλιά, ένα γλυκό χαμόγελο για να προσφέρει στους Γερμανούς σκηνοθέτες Χέλγκαρντ Χάουγκ και Ντάνιελ Βέτσελ δυο γλαστράκια. Ως ένδειξη ευγνωμοσύνης. Όπως εξηγούσε νωρίτερα σαν μικρό παιδάκι η φωνή της στη σκηνή: "Δεν είχα μιλήσει πολύ και τώρα που μιλάω δε σταματάω". Έτσι μίλησε για την τραχειοτομή, "το κόσμημά μου που θα το φοράω για χρόνια άγνωστα", τα μάτια της, που δεν την νοιάζει αν θα είναι ένα ή δυο, δίνοντας ένα μέγιστο μάθημα ψυχικού σθένους κι ανθρωπιάς.

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Το τελικό το σίγμα

της Ρωξάνης Βασιλειάδου

Από όλους τους φίλους των γονιών μου - με τους οποίους έχω πολύ μικρή διαφορά ηλικίας - πάντα ξεχώριζα τον Ντίνο. Ήταν όμορφος, η ομιλία του είχε ξεχωριστό ενδιαφέρον ακόμη και όταν δεν αντιλαμβανόμουν το περιεχόμενο της ίσως γιατί ήξερε να χρωματίζει την φωνή του, με σήκωνε ψηλά στα χέρια και μου έκανε κούνια και αεροπλανάκι . Ποτέ δεν μ’ άφηνε να περιμένω με την πρόφαση ότι η συζήτηση που βρισκόταν σε εξέλιξη ήταν σοβαρή και δεν είχε εύκολο προς χρήση το «δεν είναι ώρα για τέτοια» που με θύμωνε στην παιδική ηλικία και με εξαγριώνει στην κλιμακτήριο.

Καθώς τα χρόνια περνούσαν, τον Ντίνο τον έβλεπα όλο και λιγότερο, αφού η «σειρά» του είχε μπει για τα καλά στον αγώνα της... αξιοπρεπούς επιβίωσης (άλλες εκείνες οι εποχές… Τώρα το επίθετο μπορεί να περιττεύει) και των υποχρεώσεων. Παντρεύτηκε μια συμπαθέστατη κοπέλα, απέκτησε τέσσερα παιδιά, και εγώ μεγάλωσα, δεν περίμενα πίσω από την εξώπορτα με… προσμονή να παίξω με τους επισκέπτες. Στην εφηβεία οι οικογενειακές συναντήσεις είναι συνολάκια προς αποφυγή. Στο τέλος τον έχασα. Κάθε που άκουγα κάτι για εκείνον ένιωθα μια γλυκιά νοσταλγία. Γιατί ήταν τόσο ξεχωριστός ανάμεσα στους μεγάλους;

Την Παρασκευή ο Ντίνος γιόρταζε. Μαζί με τους μισούς Έλληνες και τον γιό μου. Αφού πέρασα όλο το απόγευμα λέγοντας ευχαριστώ για ευχές που άκουγα από τηλεφώνου «υγεία», «επιτυχίες» και «να τον δεις όπως θέλεις». Σκέφτηκα να καλέσω και εγώ τον Ντίνο. Να του ευχηθώ ήταν μία πρόφαση. Ήθελα να τον ακούσω. Μιλήσαμε ώρα πολύ. Έχει γίνει παππούς, η φωνή του όμως εξακολουθεί να είναι… έγχρωμη. Ανταλλάξαμε με ενθουσιασμό συνηθισμένες κουβέντες που δεν μου ακούγονταν περιττές. Κλείνοντας με την υπόσχεση πως θα βρεθούμε μου ευχήθηκε και εκείνος για τον γιό μου. Να ζήσει κορίτσι μου και να τον δεις όπως θέλει». Και ξαφνικά κατάλαβα τι έκανε τον Ντίνο τόσο διαφορετικό στα μάτια μου. Ένα Σ(ιγμα) τελικό.

*Η Ρωξάνη Βασιλειάδου είναι δημοσιογράφος

Μικρές χαρές

Τα χρώματα και η όρασή μας

Μια γνωστή μου, συνταξιούχος δασκάλα, πήγε να πάρει την εγγονή της από το νηπιαγωγείο. Η μικρή Δανάη έτρεξε μόλις την είδε στην πόρτα της αυλής, την τράβηξε από το χέρι και της φώναξε με χαρά μεγάλη, «έλα από δω, γιαγιά, να σου δείξω τον Αλή». Τον είδε και ξαφνιάστηκε.

#Είχε η μικρή Δανάη από την αρχή της σχολικής χρονιάς ανακοινώσει στους δικούς της ότι αγαπάει έναν συμμαθητή της που τον λένε Αλή, είναι ο καλύτερός της φίλος και όταν μεγαλώσει θα τον παντρευτεί. Είχε κάτι πάει να ρωτήσει η γιαγιά, την είχε όμως αγριοκοιτάξει η κόρη της και μάνα της Δανάης. Είχε δοκιμάσει να ψαρέψει τη μικρή, αλλά το μόνο που έμαθε για τον Αλή, εκτός ότι «είναι όμορφος και πολύ έξυπνος», ήταν πως οι γονείς του ήρθαν από την Αφρική.

#Τον είδε και ξαφνιάστηκε.

Δεν ήταν Άραβας, όπως είχε φανταστεί, ακούγοντας ότι στο σχολείο είναι γραμμένα καμιά δεκαριά παιδιά από την Αίγυπτο και κάποια άλλη χώρα της Βόρειας Αφρικής. Έτσι, όταν τον είδε να τρέχει ανάμεσα στα άλλα πιτσιρίκια ξαφνιάστηκε: ένα τρισχαριτωμένο, είναι αλήθεια, αγοράκι, αλλά μαύρο αφρικανάκι, όχι Άραβας σίγουρα, σαν Νιγηριανός ή Κενυάτης ή κάτι τέτοιο.

#Για να κρύψει την έκπληξη, έκανε κάμποση ώρα πως δεν τον βλέπει. Η μικρή χοροπηδούσε δίπλα της με ενθουσιασμό και φώναζε «μα να τος, αυτός εκεί πέρα, να εκεί, σου λέω, να τος πάλι. Μα, δεν βλέπεις, γιαγιά;» και τον έδειχνε, «Να τος, να τος!». «Α, ο μαυρούλης», είπε κάποια στιγμή αμήχανα η γιαγιά. «Όχι ο γάτος, βρε γιαγιά! Στ΄ αλήθεια γι΄ αγόρι σου μιλάω», είπε το κοριτσάκι με έντονη κριτική έμφαση.

Ανάμεσα στα πιτσιρίκια έτρεχε πράγματι ένα κατάμαυρο γατί. Η γιαγιά αποσβολώθηκε. «Εκείνο το παιδί εκεί. Αυτός με τον πράσινο σκούφο. Επιτέλους! Ναι, αυτός!». Σταμάτησε να χοροπηδάει και γύρισε μ΄ ένα αστραφτερά μεγάλο χαμόγελο: «Λοιπόν, πώς σου φαίνεται;». Η γιαγιά έμεινε μέρες αναστατωμένη με τη μικρή Δανάη που βλέπει (ακόμα) τα χρώματα αλλιώς.

Γράφει η Άννα Φραγκουδάκη

NEA 27/2/10

Αλυσίδα Κοινωνικής Αλληλεγγύης

Αγαπητά μέλη και φίλοι της ΠΕΕΚΠΕ

Η Π.Ε.ΕΚ.Π.Ε θα συμμετέχει στην Αλυσίδα Κοινωνικής Αλληλεγγύης (Πορεία από το Πανεπιστήμιο Πατρών προς την Πλατεία Γεωργία) την Τρίτη 5 Μαΐου 2009 το απόγευμα, που διοργανώνει το Εθελοντικό Δίκτυο Συμβουλευτικής Επικοινωνίας Φοιτητών – Μελών ΔΕΠ του Πανεπιστημίου Πατρών «Διαπασών».

Η ακαδημαϊκή κοινότητα με απόφαση της Συγκλήτου προωθεί την ανάδειξη της σημασίας της συλλογικότητας και διοργανώνει την πορεία από το Πανεπιστήμιο στην καρδιά της πόλης για να μεταφέρουμε όλοι μαζί μηνύματα ΙΣΟΤΗΤΑΣ, ΙΣΟΤΙΜΙΑΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ και ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ.

Σας καλούμε να συμμετέχουμε όλοι μαζί, για να δια-δηλώσουμε, να συν-δηλώσουμε, να διαμαρτυρηθούμε για τα περιβαλλοντικά προβλήματα της πόλης μας, που κάθε μέρα βιώνουμε.

Η Πανελλήνια Ένωση Εκπαιδευτικών για την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση θα συμμετέχει με σύνθημα :

«Περιβάλλον: ας μη βγάζουμε άλλο τις ουρές μας απ’ έξω»

και θα ενσωματωθούμε στην πορεία στον κόμβο της Αγίας Σοφίας στις 19:30 την Τρίτη 5 Μαΐου 2009 (έξω από την εκκλησία της Αγ.Σοφίας) για να συνεχίσουμε τη διαδρομή έως την Πλατεία Γεωργίου.

Όσοι επιθυμείτε να συμμετέχετε (μέλη ή φίλοι της ΠΕΕΚΠΕ) παρακαλούμε να μας το δηλώσετε στο τηλ 2610-270654 (Παπαϊωάννου Ιωάννα).

Σας περιμένουμε όλους.

Με τιμή

Η διοικούσα επιτροπή της Π.Ε.ΕΚ.Π.Ε.-παρ. Δυτ. Ελλάδας

Πεθαίνοντας στην αφθονία

Ένα ντοκιμαντέρ του Εξάντα που αξίζει πραγματικά τον κόπο...

Περιβαλλοντική κρίση και ενεργειακή φτώχεια

Εκτός από την οικονομία, η κρίση που αντιμετωπίζουμε τον τελευταίο καιρό εκτείνεται σε δύο ακόμα τομείς: περιβάλλον και ενέργεια. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο πλανήτης είναι πιο απειλητικά από ποτέ και το φαινόμενο των περιβαλλοντικών προσφύγων όλο και μεγαλώνει. Το tvxs επικοινώνησε με τον κ. Νίκο Χρυσόγελο, μέλος της γραμματείας των Οικολόγων Πρασίνων, ο οποίος μας μίλησε για την οικολογική καταστροφή που ήδη βιώνουμε και θα επιδεινωθεί στο άμεσο μέλλον.

Η περιβαλλοντική κρίση ακολουθεί το μοντέλο της οικονομικής και πλήττει κυρίως τα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα. Το χαμηλό εισόδημα, τα ακριβά καύσιμα και η κακή ενεργειακή απόδοση των κτιρίων δημιουργούν το φαινόμενο της ενεργειακής φτώχειας. Το φαινόμενο αυτό είναι ουσιαστικά η κατανάλωση περισσότερο από το 10% του εισοδήματος μιας οικογένειας για αγορά ενέργειας. Στην Ελλάδα περισσότερο από 1,5 εκατ. νοικοκυριά εντάσσονται σε αυτήν την κατηγορία.

Γενικά, η Ελλάδα αποτελεί κατεξοχήν μια χώρα εξαιρετικά σπάταλη και ρυπογόνο και πρωτοπορεί στην κακοδιαχείριση των υδάτινων πόρων της. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις η εκτροπή του Αχελώου και η εκτεταμένη ρύπανση στον Ασωπό.

Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι πάνω από 2,8 δισεκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο προσπαθούν να επιβιώσουν σήμερα με λιγότερο από 2 ευρώ την ημέρα, ενώ 150 εκατομμύρια άνθρωποι κινδυνεύουν να γίνουν περιβαλλοντικοί πρόσφυγες έως το 2050. Ακόμα, η αποσταθεροποίηση της βιοποικιλότητας παγκοσμίως είναι γεγονός, με αποτέλεσμα ο ρυθμός εξαφάνισης των ειδών και των οικοτόπων τους να είναι σήμερα μεγαλύτερος από ποτέ.

Πηγή: tvxs