Ένα ενδιαφέρον βίντεο - μια "εξιδανικευμένη" ματιά, στο πλαίσιο του προγράμματος Shaping perceptions and attitudes to realise the diversity advantage στο οποίο συμμετέχει ο Δήμος Πατρέων, σε κείμενο Κ. Παπαχριστόπουλου και αφήγηση Γ. Γεννατά.
Αλήθεια, σε ποια πόλη ζούμε; Την ημέρα του Καρναβαλιού, όταν οι περισσότεροι κάτοικοι της πόλης προσπαθούν να βρουν την κατάλληλη μεταμφίεση, οι Αφγανοί πρόσφυγες προσπαθούν να μεταμφιεστούν και αυτοί, να κρυφτούν σε κάποιο πλοίο, να περάσουν απέναντι στη Δύση. Το πέρασμα των συνόρων είναι το δικό τους Καρναβάλι, όπου παίζουν τη ζωή τους κορώνα -γράμματα.
Την ξεχάσαμε την... αμηχανία των Πατρινών, τους συλλόγους που δημιουργήθηκαν τότε για να τους διώξουν, τις πορείες των Αφγανών προσφύγων Γενάρη και Φλεβάρη 2008, το κίνημα συμπαράστασης αλλά και τραγικά γεγονότα με θανάτους και τραυματισμούς παιδιών που ζούσαν στον καταυλισμό... Δημοτικοί σύμβουλοί, επιχειρηματίες και τοπικοί "άρχοντες" στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.
Η αλήθεια βρίσκεται πολύ μακριά. Σε χίλιες και μια νύχτες στο καταφύγιο φυλακή, ο Νταβίντε, ο Μπέν, η Ιουδήθ, ο Ιλάι, η Ρεβέκκα, η Ραχήλ, ο Νουρεντίν, ο Σεβάχ, ο Αλαντίν, ο Σελάμπ, οι ταξιδιώτες του πουθενά... οι συμμορίες των ΜΑΤ, η Εκάτη μεταμφιεσμένη σε σκύλα, οι οργανώσεις, οι περίοικοι, το όνειρο και οι αποδράσεις, οι αλήθειες και τα ψέματα.
Ο Βασίλης Λαδάς (τον ξεχάσαμε κι αυτόν;) μπήκε πριν λίγο καιρό με το βιβλίο του "Μουσαφερά, οι χίλιες και μία νύχτες ενός καταυλισμού προσφύγων " στο κουβάρι της μικρής μας πόλης και καταφέρνει να ισορροπήσει στο τεντωμένο σχοινί ενός αμφιλεγόμενου θέματος, χωρίς να καταφύγει στις ευκολίες του μελοδράματος και χωρίς, εξίσου σημαντικό, να υποκύψει στην ψυχολογική πίεση της «κάθαρσης» ή της «λύσης» του δράματος. Μιλώντας για τα ακριβά διαμερίσματα που χάνουν την αξία τους και μένουν απούλητα, για τους Αφγανούς που σκοτώνονται προσπαθώντας να κλέψουν ρεύμα από τις κολόνες της ΔΕΗ, για τις αριστερές οργανώσεις που παλεύουν να τους ταΐσουν και ταυτόχρονα να τους αφυπνίσουν πολιτικά, για τις δημοτικές αρχές που οχυρώνονται στο ρόλο του Πόντιου Πιλάτου, για τους νοικοκυραίους που με τη συμπαράσταση των εργολάβων, που ορέγονται τα οικιστικά «φιλέτα», διαμαρτύρονται ότι τα παιδιά δεν είναι πλέον ασφαλή στους δρόμους, για τους δεξιούς που βοηθάνε στα κρυφά σαν να ντρέπονται και γι' αυτούς που προσβάλλεται η αισθητική τους όταν οι ρακένδυτοι καταλαμβάνουν την πύλη της πόλης.
Μια τέτοια "βεριτέ" αξίζουμε ως πολίτες, μια γραφή «καταγγελίας» χωρίς διδακτισμό αλλά με αμεσότητα και ωμότητα (στοιχείων και στάσεων). Όπως ο σκηνοθέτης μοιάζει να φωτογραφίζει στα «ερείπια» των γεγονότων. Αλήθεια, σε ποια πόλη ζούμε, ρε μουσαφίριδες;
Και αυτό το Σάββατο 14/1, στην Πάτρα, στον Εσπερο (πάνω μέρος πλ. Γεωργίου) και στο στέκι μας, Ιωάννου Βλάχου 19, από τις 10.30 ως τις 12.30 μαζεύουμε κουβέρτες, sleeping bags, παπλώματα και ρούχα (και βεβαίως τρόφιμα) για τους πρόσφυγες. Η ανάγκη ειναι μεγάλη. Παρακαλούμε διαδώστε το.
--
Κίνηση Υπεράσπισης των Δικαιωμάτων Προσφύγων και Μεταναστών/στριών
Όσο είσαι μικρός μαθαίνεις πιο εύκολα. Χτίζεις προσωπικότητα, δεν έχεις προκαταλήψεις. Έχεις ανοιχτά μάτια, αυτιά και μυαλό απέναντι στην μάθηση, στη γνώση. Πόσο σημαντικά πράγματα μαθαίνεις τα πρώτα σου χρόνια στο σχολείο.
Η ιδέα είναι η εξής: Μια μέρα μέσα στο πρώτο τρίμηνο του σχολικού έτους να πήγαιναν τα παιδιά σχολείομε τα πιο παλιά, φθαρμένα ρούχα τους. Με τη συνοδεία κατάλληλης ενημέρωσης να κατανοήσουν για πιο λόγο μερικοί άνθρωποι τριγυρνούν ρακένδυτοι. Το επόμενο τρίμηνο να έρθουν στο σχολείο με τα πρόσωπα βαμμένα κόκκινα, λευκά, μαύρα, κίτρινα. Να κατανοήσουν την έννοια του διαφορετικού χρώματος, της πολυεθνικότητας. Όλα αυτά με την βοήθεια της κατάλληλης διδασκαλίας και ενημέρωσης φυσικά. Ή ακόμη και το πιο τραβηγμένο, την άνοιξη να στηθούν σκηνές στο προαύλιο χώρο του σχολείου και να διανυκτερεύσουν οι μαθητές, με τη συνοδεία κάποιου κηδεμόνα, για ένα και μόνο βράδυ. Να νιώσουν πως υπάρχουν άνθρωποι που κοιμούνται έξω κάθε βράδυ. Να τους μιλήσουμε για τη βία, εντός και εκτός σπιτιού. Και που ξέρεις, ίσως τους μείνει κάτι από αυτά μεγαλώνοντας, έτσι ώστε να μην γυρνάνε το κεφάλι στους συνανθρώπους, όπως κάνουμε εμείς τις περισσότερες φορές. Με τη συνεργασία γονέων, εκπαιδευτικών, εθελοντών κτλ. πιστεύω πως μπορεί να γίνει ένα Μάθημα Ζωής.
Εξιλαστήρια θύματα ή κολασμένοι αυτής της γης, οι μετανάστες ζούνε στις παρυφές αυτού του κόσμου, περιθωριοποιημένοι ή «στριμωγμένοι» ανάμεσα στις υπόλοιπες ειδήσεις των δελτίων. Ανθρώπινες ζωές που στερούνται τα βασικά τους δικαιώματα, τα οποία καταστρατηγούνται είτε από δύσκαμπτα και παρωχημένα νομικά πλαίσια είτε από ρατσιστικές συμπεριφορές, που επιβιώνουν σε σαθρές κοινωνίες. Η καρδιά ενός «αόρατου» κόσμου που χτυπά δίπλα μας και παλεύει κόντρα στα βλέμματα αποστροφής ή αμήχανης φιλανθρωπίας, διεκδικώντας την αξιοπρέπεια και την ισονομία.
Άλλη μία ιστορία ακόμα, που επιτρέπουμε να υπάρχει. Η ιστορία του Μοχατζάντ, που εγκαταλείπει το Νταρφούρ, κατατρεγμένος από τη βία της πατρίδας του, για να φτάσει τελικά στην Πάτρα και να ζήσει το «Το Σκληρό Καλωσόρισμα στην Ευρώπη», χτίζοντας μια ζωή από τα σκουπίδια μας, όπως αποκαλύπτει το βίντεο της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, σχετικά με τις συνθήκες ζωής των μεταναστών στην Πάτρα.
Στο οδοιπορικό αυτό, μαθητές του1ου Ενιαίου Λυκείου Βριλησσίων με συνεργάτη τον κινηματογραφιστή Γιώργο Πουλίδη καταγράφουν την Αθήνα των μεταναστών και των «ξένων».
Στους χώρους τους, καφενεία, μαγαζιά, στέκια, εκκλησίες και τζαμιά, άνθρωποι απ' όλες τις γωνιές της γης μιλούν μπροστά στην κάμερα για τη ζωή τους και μας θυμίζουν αξίες και πανανθρώπινες ιδέες, διαβάζοντας κείμενα από την αρχαία και νεότερη ελληνική ποίηση και λογοτεχνία.
Συντελεστές: ομαδική εργασία μαθητών 15-16 χρονών και των υπεύθυνων καθηγητών
Υπεύθυνοι: Γιάννης Τσιλαφάκης, Αλεξάνδρα Βέλτσου
Σκηνοθεσία: Γιώργος Πουλίδης, Studio ATA - Γιώρος Διδυμιώτης
Εκατοντάδες πρόσφυγες, κάποιοι από αυτούς ανήλικοι, μοιράζονται μαζί μας αυτή τη πόλη αλλά ζούνε άστεγοι, εξαθλιωμένοι, πεινασμένοι, χωρίς χαρτιά, χωρίς ζωή, χωρίς ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης. Τους βλέπουμε να ψάχνουν στα σκουπίδια μας για ένα κομμάτι ψωμί, για ένα ρούχο ή για ένα παπούτσι, στέκονται σε διάφορες γωνιές της πόλης ζητώντας να τους βοηθήσουμε, περιφέρονται στους δρόμους της αναζητώντας τη τροφή της ημέρας. Η πολιτεία τους έχει γυρίσει τη πλάτη, οι τοπικές αρχές κάνουν ότι δε τους βλέπουν, μη τους γυρίσουμε και εμείς τη πλάτη.
Η Κίνηση Υπεράσπισης Δικαιωμάτων Προσφύγων και Μεταναστών/στριών καλεί όλους τους πατρινούς πολίτες να συνεισφέρουν σε είδη πρώτης ανάγκης, σε όποιο βαθμό μπορεί ο/η καθένας/μια, το Σάββατο 27η Νοεμβρίου και ώρα 11:00 στη πλατεία Γεωργίου. Συγκεντρώνουμε ανδρικά ρούχα και παπούτσια, παπλώματα, κουβέρτες, γάλα, κονσέρβες (χωρίς χοιρινό), όσπρια, ζυμαρικά κ.α.
Σας περιμένουμε να μας στηρίξετε με τη παρουσίας σας και την προσφορά σας.
Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες
Κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος
ΚΙΝΗΣΗ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ/ΣΤΡΙΩΝ
Μια γνωστή μου, συνταξιούχος δασκάλα, πήγε να πάρει την εγγονή της από το νηπιαγωγείο. Η μικρή Δανάη έτρεξε μόλις την είδε στην πόρτα της αυλής, την τράβηξε από το χέρι και της φώναξε με χαρά μεγάλη, «έλα από δω, γιαγιά, να σου δείξω τον Αλή». Τον είδε και ξαφνιάστηκε.
#Είχε η μικρή Δανάη από την αρχή της σχολικής χρονιάς ανακοινώσει στους δικούς της ότι αγαπάει έναν συμμαθητή της που τον λένε Αλή, είναι ο καλύτερός της φίλος και όταν μεγαλώσει θα τον παντρευτεί. Είχε κάτι πάει να ρωτήσει η γιαγιά, την είχε όμως αγριοκοιτάξει η κόρη της και μάνα της Δανάης. Είχε δοκιμάσει να ψαρέψει τη μικρή, αλλά το μόνο που έμαθε για τον Αλή, εκτός ότι «είναι όμορφος και πολύ έξυπνος», ήταν πως οι γονείς του ήρθαν από την Αφρική.
#Τον είδε και ξαφνιάστηκε.
Δεν ήταν Άραβας, όπως είχε φανταστεί, ακούγοντας ότι στο σχολείο είναι γραμμένα καμιά δεκαριά παιδιά από την Αίγυπτο και κάποια άλλη χώρα της Βόρειας Αφρικής. Έτσι, όταν τον είδε να τρέχει ανάμεσα στα άλλα πιτσιρίκια ξαφνιάστηκε: ένα τρισχαριτωμένο, είναι αλήθεια, αγοράκι, αλλά μαύρο αφρικανάκι, όχι Άραβας σίγουρα, σαν Νιγηριανός ή Κενυάτης ή κάτι τέτοιο.
#Για να κρύψει την έκπληξη, έκανε κάμποση ώρα πως δεν τον βλέπει. Η μικρή χοροπηδούσε δίπλα της με ενθουσιασμό και φώναζε «μα να τος, αυτός εκεί πέρα, να εκεί, σου λέω, να τος πάλι. Μα, δεν βλέπεις, γιαγιά;» και τον έδειχνε, «Να τος, να τος!». «Α, ο μαυρούλης», είπε κάποια στιγμή αμήχανα η γιαγιά. «Όχι ο γάτος, βρε γιαγιά! Στ΄ αλήθεια γι΄ αγόρι σου μιλάω», είπε το κοριτσάκι με έντονη κριτική έμφαση.
Ανάμεσα στα πιτσιρίκια έτρεχε πράγματι ένα κατάμαυρο γατί. Η γιαγιά αποσβολώθηκε. «Εκείνο το παιδί εκεί. Αυτός με τον πράσινο σκούφο. Επιτέλους! Ναι, αυτός!». Σταμάτησε να χοροπηδάει και γύρισε μ΄ ένα αστραφτερά μεγάλο χαμόγελο: «Λοιπόν, πώς σου φαίνεται;». Η γιαγιά έμεινε μέρες αναστατωμένη με τη μικρή Δανάη που βλέπει (ακόμα) τα χρώματα αλλιώς.
Ο Νίκος Οντουμπιτάν γεννήθηκε στο Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα». Ένα από τα εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και έγιναν ξένοι με το ζόρι...
«Γεννήθηκα τον Απρίλιο του 1981. Εδώ στην Αθήνα. Στο Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα»...Οι γονείςμου ήρθαν στην Ελλάδα με σπουδαστική βίζα. Ο μπαμπάς μου σπούδασε Νομικά, η μητέρα μου Οικονομικά. Αν και πήραν πτυχίο, έκαναν δουλειές άσχετες. Ήρθαν από το Λάγκος, την πρωτεύουσα της Νιγηρίας. Δεν έχω πάει ποτέ. Οι εικόνες που έχω είναι από φωτογραφίες των γονέων και το Διαδίκτυο. Μεγάλωσα στην Πλ. Αμερικής. Τότε ήμασταν μόνο δύο οικογένειες Αφρικανών σε όλη τη γειτονιά. Μέναμε στο ισόγειο. Ήταν δύσκολα χρόνια. Θυμάμαι ότι οι γονείς μου ήταν επιφυλακτικοί. Δύσκολα με άφηναν να βγω έξω. Σαν να ήθελαν να με προστατέψουν από κάτι. Κάθε τόσο μου έλεγαν: «Νίκο πρόσεχε, δεν είσαι σαν τα άλλα τα παιδιά. Εσύ είσαι ξένος και αν γίνει καμιά στραβή, εσένα θα κοιτάξουν στραβά». Τεσσάρων χρονών πήγα στο νηπιαγωγείο. Πέρασα καλά γιατί ήμασταν μαζί με τον ξάδελφό μου τον Μανώλη. Είχαμε μια κοινή φίλη, τη Μαργαρίτα. Πολύ όμορφη. Ελληνίδα από μητέρα Ρωσίδα. Ήμασταν οι «ξένοι» του νηπιαγωγείου...
●●●
ΜΕΧΡΙ έξι χρονών, με τους γονείς μου μιλούσα αγγλικά και γιορουμπά (η γλώσσα της φυλής των γονιών μου). Όταν μπήκα στο δημοτικό σκεφτόμουν πρώτα στα αγγλικά ή στα γιορουμπά και μετά εκφραζόμουν στα ελληνικά. Περνούσα με άνεση από τη μια γλώσσα στην άλλη. Σαν να έμενα σε ένα σπίτι και να περνούσα από το ένα δωμάτιο στο άλλο. Με τους γονείς μου άρχισα να μιλάω συνέχεια ελληνικά κοντά στην εφηβεία. Αγγλικά μιλάγαμε όταν κάναμε κάποια θεωρητική συζήτηση. Γιορουμπά όταν συζητούσαμε τα οικογενειακά ή όταν τσακωνόμασταν. Ελληνικά όταν ήμασταν ευδιάθετοι και χαλαροί. Είμαι τρίγλωσσος λοιπόν. Όχι, τετράγλωσσος. Αργότερα έμαθα και γαλλικά. Αποτελώ, βέβαια, εξαίρεση. Τα περισσότερα παιδιά Νιγηριανών μεταναστών που ξέρω, δεν γνωρίζουν γιορουμπά, επειδή δεν τα χρησιμοποιούν. Έχω κουλτούρα και νοοτροπία ελληνική. Την ίδια στιγμή έχω κρατήσει στοιχεία από την κουλτούρα των γονιών μου. Αυτό με βοηθάει, δεν ξέρω πώς να το εξηγώ, με φέρνει σε μια ισορροπία, συναισθηματικά και πνευματικά.
●●●
ΠΗΓΑ στο 605ο Δημοτικό Αθηνών. Στην Πλ. Αμερικής. Εκεί έχασα το κέφι μου. Αρχίζω και καταλαβαίνω ότι «μεγάλε είσαι διαφορετικός». Ήμουν το μόνο παιδί «ξένο» και μαύρο του σχολείου. Τι σημαίνει να νιώθεις διαφορετικός; Με μια φράση σημαίνει να είσαι πάντα στην τσίτα. Γιατί κάποιος θα πει κάτι για το χρώμα ή την καταγωγή σου. Θυμάμαι τον εαυτό μου στο δημοτικό μονίμως στην τσίτα. Ο θυμός ήταν το όπλο μου. Να με φοβάται οποιοσδήποτε προσπαθεί να με προσβάλει ή να με μειώσει. Το δημοτικό ήταν το πιο σκληρό κομμάτι της ζωής μου. Είχα μόνο δυο καλούς δασκάλους. Αν έμαθα κάτι, το οφείλω σε αυτούς. Θυμάμαι και μια κακή δασκάλα. Μας ρώτησε μια μέρα τι θέλουμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε. Όταν ήρθε η σειρά μου είπα ότι θέλω να γίνω δικηγόρος. Τα παιδιά συνήθως θέλουν να μοιάσουν στον μπαμπά τους. Γέλασε κυνικά και σχολίασε «σιγά μη γίνεις και δικηγόρος». Έχουν περάσει είκοσι χρόνια και το θυμάμαι σαν χθες.
●●●
ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ απελευθερώθηκα. Πήγα στο 41ο Γυμνάσιο Αθηνών, στην Πλ. Αμερικής. Εκεί έκανα τις πρώτες πραγματικές παρέες. Άρχισα να «ξεχνάω» πως είμαι διαφορετικός. Όχι γιατί δεν υπήρχαν αυτοί που μου το θύμιζαν. Απλά κατάλαβα ότι κάποιος σε θέλει «διαφορετικό» επειδή θέλει να νιώσει ανώτερος. Είναι ένα παιχνίδι εξουσίας. Τότε εσύ ο «διαφορετικός» πρέπει να τον κοιτάξεις στα μάτια, χωρίς φόβο. Γιατί αύριο θα είσαι πάλι εκεί. Και πρέπει να μην είσαι με χαμηλό το κεφάλι. Πολλές φορές με βοηθούσε και η σωματική μου διάπλαση, ώστε αυτοί που δεν έπαιρναν από λόγια, να με φοβούνται αλλιώς. Ήμουν σκληρός σε όσους ήταν σκληροί μαζί μου. Και έβλεπα ότι έτσι αποκτούσα σεβασμό. Και όταν αποκτάς σεβασμό, αποκτάς και αυτοπεποίθηση... Στο λύκειο βελτιώθηκα θεαματικά στα μαθήματα. Χωρίς να πάω φροντιστήριο φυσικά. Δεν είχα αυτή τη δυνατότητα. Οι γονείς μου έδιναν πολύ μεγάλη σημασία στο σχολείο. Ήθελαν οπωσδήποτε να πάω στο πανεπιστήμιο...
●●●
ΜΕΤΑ το λύκειο ήρθε το χαστούκι το μεγάλο. Έδωσα Πανελλήνιες, πέρασα στο ΤΕΙ Αθήνας, Μηχανολογία Ιατρικών Οργάνων. Πέρασα στους πρώτους στη σχολή. Το πρώτο χαστούκι ήρθε όταν άκουγα τους συμμαθητές μου στο λύκειο να λένε: «Εμένα μου ήρθε το χαρτί, εσένα;». Τι είναι αυτό το χαρτί που πάει σε όλους και δεν έρχεται σε μένα, αναρωτιόμουν. Τότε πήγα στον δήμο και τους είπα: «Υπάρχει ένα χαρτί που πάει σε όλους και δεν έρχεται σε μένα». Μου εξήγησαν ότι ήταν το χαρτί για τη στρατιωτική θητεία. Ο υπάλληλος πρόσθεσε: «Εσύ μην περιμένεις χαρτί. Εσείς δεν γράφεστε στα δημοτολόγια». Εμείς, ποιοι είμαστε εμείς, αναρωτήθηκα. Το απώθησα όμως. Δεν ήθελα να το συνειδητοποιήσω και να το δεχτώ.
●●●
ΜΙΑ ΜΕΡΑ με σταμάτησαν στον δρόμο. Μου ζήτησαν τα χαρτιά. Δεν είχα. Όλοι οι φίλοι μου είχαν να δείξουν τις ταυτότητές τους. Εγώ τίποτα. Πήγα σπίτι αναστατωμένος. «Εγώ τι έχω να δείξω όταν μου ζητούν χαρτιά;» ρώτησα τους γονείς. Δεν ήξεραν τι να μου απαντήσουν. Το μόνο που μπορούσα να έχω επάνω μου ήταν η ληξιαρχική πράξη γέννησης, από το Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα». Ήταν η ταυτότητά μου. Δεν μπορούσα να βγάλω καν νιγηριανό διαβατήριο. Έπρεπε να έχω τουλάχιστον πιστοποιητικό γέννησης. Δεν είχα. Δεν υπήρχε καν πρεσβεία της Νιγηρίας εδώ. Έγινα άπατρις...
●●●
ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΗΚΑ για μήνες. Τελικά κατάφερα να κάνω αίτηση για άδεια παραμονής στο Αλλοδαπών. Όταν πήγα εκεί, οι αστυνομικοί με έβλεπαν σαν να ήμουν εξωγήινος. Πώς είναι δυνατόν και δεν έχεις ελληνική ταυτότητα, μου έλεγαν! Έκανα αίτηση για άδεια παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους. Δεν προβλεπόταν τίποτα άλλο για την περίπτωσή μου. Μου έδωσαν έναν αριθμό πρωτοκόλλου. Χωρίς φωτογραφία, χωρίς όνομα. Αυτό ήμουν για το κράτος. Μέχρι που με σταμάτησαν μια μέρα για εξακρίβωση στοιχείων. Όταν τους έδειξα αυτό το χαρτί με πήγαν στο τμήμα. Στο Ακροπόλεως. Μου είπαν να περιμένω μέχρι να έρθει σήμα από τη Γενική Ασφάλεια. Πέρασε ολόκληρη μέρα και σήμα δεν ήρθε. Ο επόμενος διοικητής είπε να με κλείσουν μέσα. Έπαθα σοκ. Με έκλεισαν στο κελί με άλλους κρατούμενους. Κλεφτρόνια, τσαντάκηδες, τοξικομανείς. Ήμουν 19 χρονών. Ένιωθα φοβισμένος και ταπεινωμένος.
●●●
ΤΟ ΑΣΤΕΙΟ της υπόθεσης ήταν ότι υπήρχε ο καλός και ο κακός διοικητής. Όταν ερχόταν ο καλός με έβγαζαν από το κελί και καθόμουν σε ένα γραφείο. Όταν ερχόταν ο κακός με ξανάβαζαν στο κελί. Μέχρι που έπειτα από τρεις μέρες, ο καλός αποφάσισε να πάμε μαζί στη Γενική Ασφάλεια, να βρούμε τον φάκελό μου. Με έβαλαν σε ένα αυτοκίνητο, με συνοδεία, σαν υπόδικος. Θυμάμαι ότι κατεβήκαμε σε ένα υπόγειο και μετά βρεθήκαμε μπροστά σε ένα γραφείο γεμάτο συρτάρια και φακέλους. Έκαναν μόνο πέντε λεπτά να βρουν τον φάκελο! Με άφησαν ελεύθερο. Δεν ξεχνάω ότι ο καλός διοικητής μού ζήτησε συγγνώμη...
●●●
ΑΥΤΟ ΠΟΥ έγινε, μου άφησε μια τεράστια απογοήτευση. Μου έμεινε κυρίως ο φόβος της αδικίας. Ότι μπορεί να βρεθεί κάποιος πίσω από τα κάγκελα χωρίς να καταλάβει το πώς και το γιατί. Στην ηλικία που κάνεις τα πιο ωραία όνειρα εγώ πάλευα για χαρτιά. Έτρεχα να λύσω το πρόβλημα της άδειας παραμονής για να μη βρεθώ ξανά στο κελί. Πόσες ατελείωτες ώρες, μέρες, εβδομάδες έχω χάσει σε ουρές, δήμους, περιφέρειες. Τελικά την πήρα την κανονική άδεια. Έληξε δέκα μέρες μετά αφού την πήρα! Ξανά ουρές, μέρες χαμένες, ζωή χαμένη. Τι μου έχει μείνει; Η απορία. Γιατί το κάνουν αυτό;
Όλα αυτά μού έκοψαν τα φτερά. Είχα μια κάθετη πτώση στα μαθήματα. Ειδικά από τότε που ήθελα να πάω για Εrasmus. Με δέχτηκαν στο Ντάντι της Σκωτίας και δεν μπορούσα να πάω. Δεν είχα χαρτιά. Από τότε άρχισε αυτό που θα έλεγα «αποξένωση». Έγινα ξένος με το ζόρι. Έπρεπε να ψάξω να βρω τι είμαι. Αυτό συνεχίστηκε και συνεχίζεται ακόμα... Παρ΄ όλα αυτά δεν μασάω και συνεχίζω. Το μέλλον πώς το βλέπω; Σκληρή δουλειά και Κeep walking που λέει και η διαφήμιση... Πώς ένιωσα όταν άκουσα για το καινούργιο νομοσχέδιο; Ότι δεν μπορώ να φέρω πίσω όσα έχασα, αλλά από εδώ και πέρα το μέλλον είναι στα χέρια μου. Ότι μπορώ να προσφέρω στον εαυτό μου. Και στη χώρα μου. Ποια είναι η χώρα μου; Η Ελλάδα φυσικά...»
