Παίζουμε οικολογικά ! - Καλό καλοκαίρι ...

77 καλλιτέχνες, ανάμεσά τους ο Μανώλης Ρασούλης, ο Ψαραντώνης, οι Χαϊνιδες, ο Γ. Κότσιρας, η Ε.Τσαλιγοπούλου, το Τρίφωνο, σε 40 διαφορετικά σημεία της Αθήνας τραγουδάνε τον Ερωτόκριτο συνθέτοντας τον καμβά του εναλλακτικού βίντεο «Παίζουμε Οικολογικά -- Ζούμε Λογικά -- Ενεργούμε Ομαδικά»!
Βίντεο Πέτρος Γκέλας

Πηγή : Protagon

Ένας ωραίος Έλληνας της Μεταπολίτευσης

Tου Νίκου Γ. Ξυδάκη
Πόσο διαφορετικούς ανθρώπους άκουσα χθες να μου λένε σκασμένοι ότι τους σοκάρισε ο θάνατος του Νίκου Παπάζογλου, ότι έχασαν έναν δικό τους, έναν φίλο, ότι ένιωσαν να χάνουν κάτι από τη δική τους ζωή, ένα τραγούδι που τους σημάδεψε. Συμφώνησα με όλους. Κι εγώ έτσι ένιωθα: σαν να τέλειωνε μια εποχή, εποχή αθωότητας, αμεριμνησίας, ανθισμένων αισθημάτων.

Μαζί με τον Μανώλη Ρασούλη, που αποδήμησε πριν από σαράντα μέρες, και με κάποιους άλλους λιγοστούς καλλιτέχνες της γενιάς του, ο Παπάζογλου ανανέωσε το λαϊκό τραγούδι, το απενοχοποίησε, το πήγε ξανά προς τις πηγές του: ανανέωσε τον λυρισμό του, επαναφόρτισε το αίσθημα, πυρπόλησε τις καρδιές και όχι τα ορμέμφυτα, τραγούδησε τον πόνο με τη χαρά, υπενθύμισε τα μάταια και την ουσία. Έτσι, όταν άκουγες τη φωνή του στα λάιβ ή στα ράδια, λυγμική αλλά ποτέ κλαψιάρα, φωνή βυζαντινή, με ήθος κοινότητας και ύφος προσώπου, γείωνες κι εσύ μες στα χώματα της ζωής, αναγνώριζες τον εαυτό σου, όχι σαν μοναχοδαρμένο, αλλά σαν συνέχεια μιας παράδοσης, οργανικό μέλος μιας κοινότητας ανθρώπων που έχουν παρόμοια ντέρτια μ’ εσένα, παρόμοιους φόβους, ίδια φθαρτότητα. Ο Αύγουστος είναι για όλους ίδιος· και πάντα ενώνει μες στην αβάσταχτη γλύκα του.

Στον αειθαλή Αύγουστο του Παπάζογλου, α καπέλα ή με μείξη ηλεκτρικής Fender και μπουζουκιού, ενώθηκαν γενιές: ρεμπέτες και ροκάδες, αριστεροί και αδιάφοροι, υποψιασμένοι και ελαφρούτσικοι, μπατίρια, πλούσιοι, ποδοσφαιρόφιλοι, ράπερ... Κι είχε αλήθεια αυτή η τυχαία συνεύρεση· όση είχε και η στερεοτυπική του αμφίεση επί σκηνής: δεν ήταν πόζα, ήταν η αληθειά του. Τζιν παντελόνι, τζιν ή τζεϊλχάουζ πουκάμισο, όλα θαλασσιά, και μια φλόγα στο λαιμό, η φωνή του, η άλικη μπαντάνα. Σαν ροκάς του αμερικανικού Νότου, ένας Ολμαν Μπράδερ ας πούμε, ή σαν Νιλ Γιανγκ, σαν Μπρους Σπρίνγκστιν. Μα τέτοιας αισθηματικής κλάσεως καλλιτέχνης ήταν, τέτοια ενέργεια σκόρπιζε στα μυθικά καλοκαιρινά του λάιβ, ζυγισμένα, μετρημένα, αλλά και απλόχερα.

Ακόμη προσπαθώ να εξηγήσω την πάνδημη θλίψη που προκάλεσε η αναχώρησή του. Ηταν ένας άνθρωπος εκτός συστήματος, εκτός της βιομηχανίας ψυχαγωγίας, εκτός δημοσίων σχέσεων, εκτός νύχτας, εκτός μπίζνες. Αλλά ήταν εντός ζωής. Βαθιά μες στη ζωή. Χειροτέχνης, αυτοσχεδιαστής, αυτοδίδακτος· άνθρωπος της παρέας, των φίλων, της εργασίας, της συνέπειας, των αρχών. Αυτό του επέστρεφε ο κόσμος σαράντα τόσα χρόνια, αυτό λείπει τώρα από τον κόσμο, τον κόσμο που δάκρυσε μια βραδιά μ’ ένα τραγούδι, ένα στιχάκι, έναν λυγμό του Παπάζογλου. Αυτή την αίσθηση για τη ζωή, δοξαστική και βαθιά, ερωτική και αφτιασίδωτη, γήινη, αυθεντική.

Μιλάνε για το τέλος της Μεταπολίτευσης, για την επιβλαβή κουλτούρα της και το ρέμπελο ήθος της. Ρηχά λόγια, ρηχές σκέψεις. Ο Παπάζογλου διαψεύδει τους αστοιχείωτους και τους στεγνούς, τους άνιωθους, με το ήθος της φωνής του, διηνεκώς: Ηταν ωραίος Ελληνας, καλός, άξιος, ουσιώδης, απ’ τους πολλούς καλούς της Μεταπολίτευσης, απ’ τους πολλούς καλούς κάθε εποχής. Γι’ αυτή την απώλεια κλαίμε.

από την Καθημερινή 19-4-2011

Katrin The Thrill.. τραγουδώντας για τη γη

Οι “Katrin The Thrill”, μία κατεξοχήν ανερχόμενη γυναικεία ροκ μπάντα, με ιδιαίτερες ευαισθησίες για το περιβάλλον, την γη και την αγάπη, κυκλοφόρησαν το πρώτο τους CD-EP τα έσοδα του οποίου θα διατεθούν για την αναδάσωση των περιοχών που πλήγηκαν από πυρκαγιές.

H Katrin είναι ένα αναγνωρίσιμο πρόσωπο στο κοινό της εγχώριας alternative/indie rock σκηνής. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, ξεχώρισε με τις εμφανίσεις της κερδίζοντας ένα πολύ πιστό ακροατήριο καθώς, με βασικά συστατικά την εξαιρετική ερμηνεία και τη δυναμική σκηνική παρουσία, έχει συμμετάσχει σε πολλές συναυλίες και φεστιβάλ (Coca Cola Soundwave, Festival Against Racism, European Music Day, θέατρο Βράχων, Terra Vibe, Gagarin 205, Bios, Iανός κ.ά.) με σημαντικότερες στιγμές τα support στους Manic Street Preachers, τον Greg Dulli και τους Electrelane.

Το τραγούδι ‘Earth is calling us’, που δίνει τον τίτλο σε αυτήν τη δισκογραφική δουλειά, είναι το αποτέλεσμα της προσπάθειας που έκανε η Katrin τους τελευταίους 18 μήνες με σκοπό να ευαισθητοποιήσει το κοινό σε θέματα καταστροφής του περιβάλλοντος. Έτσι θα διαθέσει μέρος των εσόδων από τις πωλήσεις και συγκεκριμένα όλα τα έσοδα που προκύπτουν από τα πνευματικά της δικαιώματα στην αναδάσωση κατεστραμμένων από πυρκαγιές περιοχών της Ελλάδας.

δείτε τους εδω katrinthethrill.com

καθως και εδω τη συνεντευξη της Katrin The Thrill, κατά κόσμον Κατερίνα Πανοπούλου

Πηγή : καλά νέα..

Σονάτες στη ζούγκλα

 Σονάτες στη ζούγκλα  -  Πάνος Καράν

Όταν το πρωτάκουσα πίστεψα ότι είναι σενάριο αγγλικής ταινίας. Ένας νεαρός πιανίστας, λέει, θα δώσει 88 κοντσέρτα στον Αμαζόνιο! Ογδόντα οκτώ! Όσα και τα πλήκτρα ενός πιάνου. Για τις φυλές του Αμαζονίου, για ανθρώπους δηλαδή που έχουν για μουσική τούς ήχους στο ποτάμι και το δάσος.

Ο Στέφανος που μου το είπε – συνεργάτης μου στην εκπομπή – είχε όλα τα στοιχεία. Ο πιανίστας ήταν ο συμμαθητής του Πάνος Καράν. Γεννημένος στην Κρήτη, μεγαλωμένος στην Αθήνα και κάτοικος σήμερα Λονδίνου. Τα μουσικά περιοδικά τον αναφέρουν ως έναν από τους κορυφαίους της γενιάς του. «Ένας ευγενής ήχος (…) ένας συγκρατημένος ερωτισμός», διαβάζω σε μια εφημερίδα. Ο 28χρονος σολίστας έχει ήδη ταξιδέψει σε 75 χώρες, μιλάει ελληνικά, αγγλικά, ισπανικά, γερμανικά, ρωσικά και τώρα μαθαίνει την επίσημη γλώσσα των Μανδαρίνων. Ο στόχος του είναι πριν γίνει 30 ετών να έχει επισκεφθεί 100 διαφορετικές περιοχές του πλανήτη. Και τον Αύγουστο ο Πάνος Καράν ίδρυσε Τα Πλήκτρα της Αλλαγής (Keys of Change) για να διαδώσει την κλασική μουσική σε απομονωμένα μέρη του πλανήτη. Λίγες εβδομάδες μετά άρχισε συναυλίες σε όλο τον κόσμο (πέρασε και από το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών), προσδοκώντας σε 88 εβδομάδες να μαζέψει 88.000 ευρώ που θα διατεθούν για τη μουσική εκπαίδευση των φυλών του Αμαζονίου και θα χρηματοδοτήσουν τα κοντσέρτα του στο μεγάλο ποτάμι. Αρωγός του σε αυτήν την προσπάθεια, εκτός από πολλούς ανώνυμους και επώνυμους, είναι και το Ταμείο του Κόνδορα για την Εκπαίδευση (The Condor Trust for Education ), η οργάνωση που ενισχύει οικονομικά τα παιδιά της Νότιας Αμερικής για να συνεχίσουν το σχολείο.

Η ιστορία λοιπόν δεν ήταν σενάριο. Και το ταξίδι θα αρχίσει τον Μάρτιο, όπου να ‘ναι δηλαδή.

Πότε ταξιδέψατε για πρώτη φορά;

Το πρώτο ταξίδι που έκανα ως πιανίστας ήταν στα 15 μου, στη Σενιγκάλια της Ιταλίας, για έναν διεθνή διαγωνισμό πιάνου. Ένιωσα πολύ σπουδαίος όταν την ώρα της εγγραφής άκουσα το όνομά μου και το όνομα της χώρας μου. Ευτυχώς κέρδισα ένα βραβείο κι έτσι η Ιταλία μου άφησε γλυκιά γεύση. Ήταν περίεργη αίσθηση, πάντως, να είμαι στο εξωτερικό με την οικογένειά μου και όλοι να κάνουν διακοπές, εκτός από μένα.

Η πρώτη συναυλία σας;

Το πρώτο ρεσιτάλ μου; Στα 13 μου στο Αμερικανικό Κολέγιο Ελλάδος. Από τότε, κάθε φορά που παίζω στο θέατρο του Pierce College, που χωράει 700 θεατές, νιώθω πάλι σαν 13 ετών. Δεν θα ξεχάσω επίσης την πρώτη φορά που πήγα για συναυλία στο Μέγαρο, όταν πρωτάνοιξε το 1991. Είχα μείνει έκθαμβος από το μέγεθός του και το πλήθος των θεατών.

Πώς εμπνευστήκατε την ιδέα του ταξιδιού στο μεγάλο ποτάμι; Γιατί δηλαδή επιλέξατε τον Αμαζόνιο και όχι ένα βουνό της Κρήτης;

Προσπαθούσα να σκεφθώ ένα μέρος όπου δεν θα είχαν ποτέ ακούσει τη μουσική μας και όπου δεν έχουν καμία γνώση ή προκατάληψη γι’ αυτή. Ο Αμαζόνιος εδώ και αιώνες είναι πηγή έμπνευσης, θρύλων και φιλοδοξιών. Αμέτρητες δεισιδαιμονίες και εμμονές, από το Ελ Ντοράντο μέχρι τους ανθρωποφάγους, δίνουν σ’ αυτόν τον ποταμό ιδιαίτερη δόξα. Και ένα Πρελούδιο και Φούγκα του Μπαχ ή ένα κοντσέρτο για πιάνο του Ραχμάνινοφ ανήκουν εξίσου στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου όσο και στη σκηνή του Κάρνεγκι Χολ.

Υπάρχουν κάποιοι που λένε ότι δεν πρέπει να μαθαίνουμε στις άγριες φυλές του Αμαζονίου τις δυτικές συνήθειές μας. Από το χρήμα μέχρι το αλκοόλ. Για τη μουσική αυτό δεν ισχύει;

 Η μουσική είναι μουσική. Όταν μοιράζεσαι την ομορφιά ενός αφρικανικού ρυθμού, μιας μελωδίας από το Μπαλί ή μιας σονάτας του Μπετόβεν, αυτό δεν έχει σύνορα, μιλάει σ’ όλη την ανθρωπότητα.

Όταν τα 88 κοντσέρτα θα έχουν τελειώσει, τι θα θεωρήσετε επιτυχία;

Κάτι που μου αρέσει σε αυτήν την ιστορία είναι ότι δεν μπορεί να μετρηθεί με τα γνωστά κριτήρια της επιτυχίας ή της αποτυχίας. Φυσικά, αν το πιάνο πέσει στο ποτάμι και δεν μπορώ να παίξω δεν θα ήταν ιδανική κατάσταση,αλλά αν στηθεί και παίξω μουσική τότε θα είναι μόνο θετική εμπειρία για όλους. Το Keys of Change δημιουργήθηκε επίσης για να βοη-θήσει παιδιά στη Λεκάνη του Αμαζονίου (και κάποια μέρα, ελπίζω, απ’ όλον τον κόσμο) να πάνε στο σχολείο. Κάτι που εμείς εδώ το θεωρούμε δεδομένο αλλά είναι πολυτέλεια για τα παιδιά στον Αμαζόνιο.

Ελληνική μουσική ακούτε;

Όλοι ξέρουμε τον Σκαλκώτα και τον Ξενάκη, που έφεραν την Ελλάδα σε αίθουσες συναυλιών σε όλον τον κόσμο. Όσον αφορά τους πιο σύγχρονους, είχα την τιμή να γνωρίσω τον Σπύρο Κλάψη και τον αείμνηστο Τάκη Καλογερόπουλο, που επηρέασαν τις προτιμήσεις μου στη σύγχρονη ελληνική μουσική. Δεν ξέρω αν φταίνε οι μουσικοί της αλλά η κλασική μουσική συνεχίζει να αφορά μια ελίτ.Εγώ όμως έχω δει αμέτρητες φορές, άνθρωποι που νόμιζαν ότι «η κλασική μουσική δεν είναι γι’ αυτούς» να συγκινηθούν και τελικά να ερωτευθούν αυτή τη μουσική μετά την πρώτη συναυλία που παρακολούθησαν. Αν μερικοί νιώθουν ότι η κλασική μουσική είναι ελιτίστικη, φταίμε και εμείς οι μουσικοί και οι συνήθεις ακροατές μας, επειδή συχνά κολλάμε υπερβολικά σε επιφανειακά πράγματα και στις παραδόσεις. Το δικό μου όραμα είναι η μουσική μου να είναι «φιλική προς τον χρήστη» και προσιτή στον καθένα, είτε παίζω στο σαλόνι κάποιου είτε στη σκηνή του Μεγάρου. Εν μέρει, αυτό με εμπνέει και στο πρότζεκτ Keys of Change.

ΤΑ ΝΕΑ 12-2-2011: ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

Μήπως χάνουμε την ουσία της ζωής μας;

Aφιερωμένο σε όσους κοιτάζουν, χωρίς να βλέπουν,
σε όσους ακούν, χωρίς ν αφουγκράζονται

σε όσους καταλαβαίνουν, αλλά δεν εννοούν.

Σε όλους τους βιαστικούς της εποχής μας,

τους εργασιακά πολυάσχολους,

τους κουρασμένους,

τους αδιάφορους.

Σε όλους εμάς που οι αισθήσεις μας δεν “πιάνουν” την ομορφιά γύρω μας,

που δε βλέπουμε το πρόσωπο του άλλου,

που γίναμε χλιαροί στην αγάπη!

Μια ιστορία απλή..έτσι για να δακρύσουμε λίγο..

Ουάσιγκτον. Σταθμός του μετρό. Ένα κρύο πρωινό τον Γενάρη του 2007.

Έπαιξε έξι κομμάτια του Μπαχ για περίπου 45 λεπτά.                 Στο διάστημα αυτό, περίπου 2 χιλιάδες άτομα πέρασαν από το σταθμό, οι περισσότεροι καθ’ οδόν για τη δουλειά τους. Μετά από 3 λεπτά ένας μεσήλικας πρόσεξε ότι κάποιος έπαιζε μουσική. Βράδυνε το βήμα του, σταμάτησε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά προχώρησε βιαστικός για τον προορισμό του.

4 λεπτά αργότερα ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολάριο: μια γυναίκα έριξε τα χρήματα στο κουτί του και χωρίς να σταματήσει συνέχισε το δρόμο της.

6 λεπτά, ένας νεαρός έγειρε στον τοίχο για να τον ακούσει, μετά κοίταξε το ρολόι του και συνέχισε να περπατά.

10 λεπτά, ένα αγοράκι 3 ετών σταμάτησε, αλλά η μητέρα του το έσυρε βιαστικά να συνεχίσει, καθώς το παιδί σταμάτησε για να δει τον βιολιστή. Τελικά η μητέρα έσπρωξε δυνατά το παιδί και το παιδί ξανάρχισε να περπατά γυρνώντας ολοένα το κεφάλι προς τα πίσω. Την ίδια αντίδραση είχαν και πολλά άλλα παιδιά. Όλοι, χωρίς εξαίρεση, οι γονείς τα πίεζαν να προχωρήσουν.

45 λεπτά: ο μουσικός συνέχισε να παίζει. Μόνον 6 άνθρωποι είχαν για λίγο σταματήσει. Περίπου 20 άτομα του άφησαν χρήματα χωρίς να διακόψουν το ρυθμό τους. Συγκέντρωσε συνολικά 32 δολάρια.

1 ώρα: τελείωσε το παίξιμο και μια σιγή απλώθηκε παντού. Κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε ούτε υπήρξε έστω κάποιο ίχνος αναγνώρισης.

Κανείς δεν το ‘ξερε, αλλά ο βιολιστής ήταν ο Τζόσουα Μπελ, ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου. Έπαιξε ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια που έχουν ποτέ γραφτεί, με ένα βιολί αξίας 3.5 εκατομμυρίων δολαρίων. Δύο μέρες νωρίτερα, ο Τζόσουα Μπελ γέμισε ασφυκτικά ένα θέατρο στη Βοστόνη, σε συναυλία που η μέση τιμή του εισιτηρίου άγγιξε τα 100 δολάρια.

Πρόκειται για πραγματικό γεγονός.

Ο Τζόσουα Μπελ έπαιξε ινκόγκνιτο στο σταθμό του μετρό στα πλαίσια ενός κοινωνιολογικού πειράματος που οργάνωσε η Ουάσιγκτον Ποστ για την αντίληψη, το γούστο και τις προτεραιότητες των ανθρώπων. Το ερώτημα που προέκυψε:        σε ένα ουδέτερο περιβάλλον και σε ακατάλληλη ώρα, μπορούμε να αντιληφθούμε την ομορφιά;

Σταματούμε για να την απολαύσουμε;

Αναγνωρίζουμε το ταλέντο όταν εκδηλώνεται σε ασυνήθιστα χωροχρονικά πλαίσια;

Ένα συμπέρασμα που πιθανώς μπορεί να εξαχθεί από το συγκεκριμένο πείραμα είναι:

Αν δεν έχουμε ένα λεπτό για να σταματήσουμε και ν’ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου να παίζει ένα από τα ωραιότερα κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ, με ένα από τα ομορφότερα μουσικά όργανα …. πόσα άλλα πράγματα χάνουμε άραγε;

Πηγή :Kosmaser’s Weblog

Συναυλία Χρήστου Θηβαίου - Νυκτών Εγχόρδων Δήμου Πάτρας

Στην Πάτρα θα βρίσκεται την Παρασκευή 15/10/2010 ο Χρήστος Θηβαίος αφού εισέρχονται στην τελική ευθεία οι πρόβες της επετειακής συναυλίας με την Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων του Δήμου της Πάτρας για τα 60 χρόνια του ΕΡΑ Πάτρας. Η προπώληση των εισιτηρίων έχει ξεκινήσει από τα καταστήματα «Musical –Φωκάς» και «Discover Παπασωτηρίου».

Τα έσοδα της συναυλίας θα διατεθούν για την ενίσχυση των δράσεων της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Εθελοντών Αιμοδοτών και την προώθηση των στόχων της τοπικής Ένωσης Κοινωνικών Φορέων «Πυλώνες Αλλυλεγγύης» την τιμητική προεδρία της οποίας έχει ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος.

Η συναυλία θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 18 Οκτωβρίου στο Συνεδριακό κέντρο του Πανεπιστημίου της Πάτρας με τη συμμετοχή της Ορχήστρας Νυκτών Εγχόρδων του Δήμου της Πάτρας υπό τη διεύθυνση του Θανάση Τσιπινάκη και του Χρήστου Θηβαίου ,οι οποίοι θα παρουσιάσουν μια ανθολογία από τις σημαντικότερες δημιουργίες του ελληνικού τραγουδιού.

Η συναυλία αυτή αποτελεί συνέχεια μιας σειράς αντίστοιχων εκδηλώσεων που έχει διοργανώσει η ΕΡΑ Πάτρας στο πλαίσιο των δράσεων εταιρικής κοινωνικής ευθύνης και οι οποίες έχουν γίνει θερμά δεκτές από την τοπική κοινωνία.

Η συναυλία διοργανώνεται με τη στήριξη της Αντιδημαρχίας Πολιτισμού και της ΔΕΠΑΠ.

25 χρόνια Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων

Με μια μεγάλη παραγωγή γιόρτασε τα 25 χρόνια της η Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων του Δήμου Πατρέων, στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας, που διοργάνωσε η Αντιδημαρχία Πολιτισμού και η ΔΕΠΑΠ, το Σάββατο 12 Ιουνίου και ώρα 21.30 στο Αρχαίο Ωδείο.

Πέρασαν 25 χρόνια από τότε που η Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων του Δήμου Πατρέων άρχισε το ταξίδι της στο χώρο της μουσικής. Δεκάδες συναυλίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, 14 δισκογραφικές παραγωγές, δύο χρυσούς δίσκους, περισσότερα από 100 έργα που έχουν γραφτεί για αυτήν, δεκάδες συνεργασίες με σημαντικούς ανθρώπους τόσο από το χώρο του κλασικού ρεπερτορίου όσο και από το χώρο του Ελληνικού τραγουδιού είναι ένας πολύ σύντομος απολογισμός της μέχρι τώρα παρουσίας της στα καλλιτεχνικά δρώμενα της χώρας μας και όχι μόνο.

Αυτά τα χρόνια, αυτή την γεμάτη με καλλιτεχνική δραστηριότητα πορεία, γιόρτασε η ορχήστρα με μια συναυλία που διοργανώθηκε στα πλαίσια του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας στις 12 Ιουνίου. Μια συναυλία όπου συμμετείχαν ερμηνευτές, συνθέτες, ηθοποιοί, σκηνοθέτες που την τίμησαν, την εμπιστεύτηκαν και μοιράστηκαν μαζί της στιγμές.

Συγκεκριμένα συμμετείχαν οι ερμηνευτές: Tάνια Tσανακλίδου, Eλένη Tσαλιγοπούλου, Δημήτρης Μπάσης, Eλένη Πέτα, Κώστας Μακεδόνας, Kώστας Θωμαΐδης,Φωτεινή Δάρρα, Xρήστος Θηβαίος, Σία Κοσκινά, Σπύρος Κλείσσας οι συνθέτες: Μίμης Πλέσσας, Δημήτρης Παπαδημητρίου, Γιώργος Aνδρέου, Θοδωρής Οικονόμου. Στην συναυλία επίσης συμμετείχε και η Πέμη Ζούνη.

Διεύθυνση ορχήστρας: Θανάσης Τσιπινάκης.



Κατά τη διάρκεια της συναυλίας έγινε απονομή Χρυσού Δίσκου στην Ορχήστρα και στους ερμηνευτές από την εταιρία Legend για την δισκογραφική παραγωγή της Ορχήστρας «Τραγούδια κάτω από το φεγγάρι».